BLOG #11 | Waarom deel ik NIKS omtrent de ZWANGERSCHAP en de BABY?

16 mei, 2019

BLOG #11 | Waarom deel ik NIKS omtrent de ZWANGERSCHAP en de BABY?

16 mei, 2019

Welkom lieve allen, bij deze nieuwe blog. Wat heerlijk dat ik nu gewoon aan het bloggen ben over de zwangerschap en onze baby. Iets waar ik heel lang op gewacht heb, en ook heel lang voor heb moeten vechten. Toch krijg ik onwijs veel vragen van jullie, dagelijks. Want waarom wil ik niks zeggen over de zwangerschapsduur en de uitgerekende datum? En waarom houden we het geslacht geheim? En nog wel de meest gestelde vraag, waarom deel ik geen echo foto’s, en straks geen baby foto’s? Vandaag ga ik jullie uitgebreid antwoord geven op deze veelgestelde vragen. Zitten jullie er klaar voor?

Afspraken

Je zou denken dat wanneer je al zó lang bezig bent geweest met zwanger worden, en dan eindelijk zwanger bent, je het vast van de daken wilt schreeuwen, toch? Dan ben je vast zo trots dat je alles wilt delen, toch? Deze gedachtes geef ik groot gelijk, want ik kan mij heel goed voorstellen dat je alles wilt delen, omdat je rete trots bent op je kleine wondertje. Toch was er iets in mij die dit al niet wilde alvorens ik in verwachting was, en die wensen heb ik toen ook met mijn man gedeeld.

Zo zaten we op een avond uitgebreid te praten over wat we wel of niet gaan delen, en maakte we daar een soort afspraken over. Ik was er al heel snel over uit dat ik aan vrijwel niemand de uitgerekende datum wilde vertellen. Gelukkig vond mijn man dat helemaal prima. Later bespraken we het geslacht, gaan we dat vertellen of voor onszelf houden? Ook hier kozen wij om het niet te vertellen. Foto’s van ons kindje hadden we eerder al besproken, en we waren het al snel eens dat wij het gezichtje niet in beeld willen brengen. En echo foto’s dan? Ja die vind ik zó persoonlijk, dat hoort niet op het internet naar mijn mening.

Om daarom

Veel mensen zullen mij dan ook voor gek verklaren dat ik deze blog schrijf. Want waarom zou ik mijzelf moeten verantwoorden tegenover mijn lezers? Ja, hier hebben jullie in zekere zin gelijk in. Toch heb ik gekozen voor deze wereld, en vind ik het zelf ook prettig om mijn lezers zoveel mogelijk op de hoogte te stellen, en zo open en eerlijk mogelijk te zijn in elk woord die ik schrijf. Hier creëer ik alleen maar hechte banden en vertrouwen mee. Het antwoord is eigenlijk heel simpel, en ondanks dat ik ook gewoon “om daarom,” kan zeggen, kies ik ervoor om dat niet te doen. Jullie verdienen uitleg. En het is ook een beetje maf allemaal, want ik deel elk detail van de behandelingen, praat over seks, menstruaties en vaginale echo’s, waarom dat dan wel?

Toen wij er achter kwamen dat ik onvruchtbaar ben, kreeg ik al heel snel het gevoel dat ik daar iets nuttigs mee moest doen. Ik kon er natuurlijk voor kiezen om elke dag onder de wol te kruipen, en daar depressief te blijven liggen tot er een wonder zal gebeuren. Maar we weten allemaal dat dat niet gaat gebeuren, en dat het leven niet werkt op die manier. De onvruchtbaarheid kunnen wij niks aan veranderen. Shit happens, moeder natuur heeft een domme fout gemaakt. Waar ik wel wat aan kan doen, is dat stomme taboe die er nog op rust. En de vrouwen die er niet over durven te praten. Daar kan ik wat aan veranderen!

“En elke keer als je langs de babykleding afdeling loopt, sterf je steeds een beetje meer van binnen…”

En zo begon ik met schrijven. Al snel viel mij op dat er zo ontzettend veel vrouwen zijn die met hetzelfde probleem en dezelfde pijn liepen. Het kan toch niet zo zijn dat die vrouwen totaal geen uitlaatklep hebben? Of even een arm om hen heen krijgen? Dat deed mij zo veel pijn, en dat motiveerde mij om door te bloggen en steeds meer te delen. Mijn blogs werden steeds vaker gelezen door lotgenoten, en ik kreeg steeds meer berichtjes en e-mails dat ze zo veel baat hebben bij mijn blogs. Ik was een uitlaatklep geworden. Ik werd de warme armen om hen heen. En dat is waar ik het voor d

Babykleertjes

Een gezond stel die een kinderwens heeft, hebben dat heel intiem samen met elkaar. Ze besluiten om te stoppen met anticonceptie, en om het te proberen. Het is iets persoonlijks, en het geheimpje tussen jou en je partner. Je giechelt er samen over, zwijmelt weg op de babykleding afdeling en droomt samen van het ouder zijn. Het is mooi, intens, natuurlijk en spannend.

Zodra je in de malle medische molen terecht komt, is dat hele intieme en persoonlijke er in één klap vanaf. Met een knip in de vingers, is het hele zwanger worden overgeslagen van intens en natuurlijk naar vreselijk heftig, pijnlijk en zwaar. Loodzwaar. Je ligt drie keer per week met je benen wijdt voor een, elke keer weer, andere arts. Je krijgt drie keer per week een soort dildo echo in je muts, al roerend en zoekend naar een eitje die er maar niet is. Drie keer per week teleurstellingen, klappen in je gezicht, nieuwe recepten en spuiten mee naar huis. Steeds een stapje verder weg van je wens. En elke keer als je langs de babykleding afdeling loopt, sterf je een beetje meer van binnen. Elke negatieve test die je in je handen houdt, sterf je een beetje meer van binnen. Je hart is inmiddels van staal, je traanbuizen zijn zo goed als leeg en je ziel? Welke ziel? Rot op met je ziel.

Het hele gegiechel en gekriebel in je buik, is er helemaal vanaf. Het is een serieuze zaak geworden, die in handen ligt van tientallen artsen. En het is prachtig dat het mogelijk is, maar ook zo pijnlijk dat het niet gaat op de manier die ‘normaal’ is. Ondanks dat ik al snel besloot om ons traject te delen, heb ik wel veel moeite gehad met het feit dat het niet meer ons geheimpje en ons dingetje was. En zo kwam ik tot de conclusie dat de hele zwangerschap van ons is. Alleen van ons.

“Uh nee, ook jij mag na de bevalling niet meteen komen. Doe normaal, mag ik zelf even wennen en genieten van MIJN kind???”

Gevaarlijk

Ik deel zo veel met jullie, en dat doe ik altijd met ontzettend veel liefde. Ik vind het zo mooi en fijn dat ik hiermee andere vrouwen kan helpen en steunen. Dat ik andere vrouwen een steuntje in de rug kan geven. Daar doe ik het voor, en daar zal ik het ook voor blijven doen. Maar de zwangerschap, is ons dingetje. In eerste instantie wilde ik de uitgerekende datum niet delen, omdat ik geen zin had om vanaf week 35 elke dag een volle inbox te hebben met de vragen of ik al bevallen ben. Dit zien jullie allemaal vanzelf wel, en dit vertel ik pas zodra ik daar zelf klaar voor ben en wanneer het voor mij goed voelt. Zo hoef ik na de bevalling ook echt nog geen kraambezoek hoor, doe normaal. Mensen die daar dan verbaasd en een tikkeltje geërgerd op reageren met “oh, maar ík mag toch wel meteen langskomen!?” uh nee, ook jij niet. Mag ik zelf even wennen en genieten van MIJN kind? Die vragen reageer ik niet eens meer op. Die baby loopt echt niet weg, en na een maand kan je ook komen kijken.

Tot zover ben ik ook zeker wel van plan om regelmatig updates te geven over hoe ik mij voel, en zo nu en dan een foto van mijn groeiende buik doe ik ook niet moeilijk over. Vooral de buikfoto’s wilden jullie graag zien. Maar dat is dan ook wel een beetje de grens. Het geslacht wil ik niet delen om dezelfde reden als de uitgerekende datum, puur omdat ik dat ons geheimpje wil houden. En de echo foto’s, zoals ik eerder al zei vind ik dat echt veel te persoonlijk om te delen. Dat plak je in een fotoalbum en laat je later aan je kleine zien. Ik vind niet dat dat op het internet hoort. En net zoals foto’s van de baby zelf, na de geboorte.

Het internet is gevaarlijk, en zeker geen platform voor kinderen. Foto’s van ons kind, waar het gezicht te zien in, zullen jullie dus nooit voorbij zien komen. Dit omdat ik vind dat het niet mijn keuze is om mijn kind, een individu, op het internet te plaatsen. Die keuze mag mijn kind later zelf maken, en ik zal het volkomen begrijpen als mijn kind er voor kiest om zichzelf niet op het internet te gooien. Dan nog niet te beginnen over alle vieze vunzige mensen op het web, oh ik stop hier al meteen even. Dat is iets waar ik niet eens over na wil denken. Overigens vind ik wel dat je als ouder zelf die keuzes moet maken, en wil ik nu niet de ouders die dus wél hun kinderen delen op het internet het gevoel geven dat jullie slechte ouders zijn. Zeker niet. Dit is enkel mijn mening en ervaring, en we doen toch allemaal wel wat het beste is voor ons kind.

Met deze blog wil ik enkel ophelderen waarom ik zo stellig en streng ben in alles omtrent de zwangerschap en ons kindje. Mochten er nu nog vragen zijn over mijn situatie, of vragen over het internet, dan hoor ik dat graag. Mijn doel is om (wens)ouders te helpen, of dit nou met een positieve mindset, opvoeding of juist ongewenste kinderloosheid is. De website staat in het teken van positiviteit en liefde, en ik zal altijd mijn best doen om mijn kennis met jullie te delen.

4 reacties

  • Marjolein 16 mei, 2019 at 19:57

    Heel goed lekker voor jezelf houden! Nu is voor jullie de tijd van de kleine geheimpjes, het giechelen en het zwijmelen op de baby-afdeling!

    Over onvruchtbaarheid wordt te weinig geschreven, mooi en knap dat je hier open over bent (geweest). Over zwanger zijn is genoeg te vinden 😉

    • admin 16 mei, 2019 at 20:27

      Aaaah zo lief!!! Je hebt helemaal gelijk, dat is ook echt zo! Dank je wel lieverd 🥰❤️

  • admin 16 mei, 2019 at 17:48

    Hey lieverd, dank je wel voor je oprechte en lieve reactie! Dat doet altijd goed! ❤️😘

  • Claudia 16 mei, 2019 at 15:38

    Mooie blog Meis, en lekker duidelijk!!
    Geniet met je man van jullie wonder zwanger zijn is niet iets wat vanzelf sprekend is, je hebt indd al zo veel gedeeld zo blij dat je/jullie nu de andere kant van de medaille mag ervaren geloof me het wachten was het waard!! (Kut periode is voorbij)
    En dat je ons niet overral bij betrekt groot gelijk!! Je hebt al zo veel laten zien die wonder daar is van jullie geniet er van, voor je het weet is het voorbij 💋🌹🍀🍀

  • Laat een reactie achter

    Welkom op A Little Bit Pregnant©

    Welkom op A Little Bit Pregnant©

    Leuk dat je een kijkje neemt op mijn website. Ik ben Kyra, 21 jaar en woonachtig in Zwolle met mijn man en hondjes. A Little Bit Pregnant© staat in het teken van onvruchtbaarheid, en zo is mijn naam ook ontstaan. Een klein beetje zwanger, door de hormonen, door de wens, door de behandelingen. Je zult dus voornamelijk blogs lezen over infertiliteit, en alles wat daarbij komt kijken. In de hoop dat er wensmoeders zijn die er moed, kracht, herkenning en steun uit kunnen halen. Heel veel leesplezier!

    Kyra Elgersma

    Instagram

    Instagram has returned invalid data.

    Volg mij ook op Instagram

    Recent

    ×