BLOG #14 | Het onderschatten van een zwangerschap

8 juli, 2019

BLOG #14 | Het onderschatten van een zwangerschap

8 juli, 2019

Als klein meisje wist ik het al zeker, later wilde ik mama worden. In mijn puberjaren werd dit gevoel sterker en sterker, moeder worden is waarvoor ik in de wieg ben gelegd. Dat is mijn doel. Toen ik mijn man leerde kennen was ik om, ik wilde niets liever dan een gezinnetje stichten met de liefde van mijn leven. Dat zwanger worden niet vanzelfsprekend was, kwamen wij al heel snel achter. Maar dat een zwangerschap zelf zo tegen kon vallen, had ik nooit verwacht. Vandaag ga ik een heel gevoelig onderwerp bespreken, ik vind het zwanger zijn namelijk helemaal niks. Wat zeg ik? Ik vind het verschrikkelijk!

Toen ik mijn eerste positieve test in mijn handen had, kon mijn geluk niet meer op. Vol ongeloof, verdriet, spanning en geluk keek ik naar de twee streepjes, die al heel duidelijk was met een zwangerschapsduur van 3 weken en 4 dagen. De lange, onvervulde wens werd nu eindelijk werkelijkheid. Er groeit een kindje in mij, ons kindje, ons eigen gemaakte kindje met een beetje hulp van de wetenschap. Ik weet nog heel goed dat ik op dat moment dacht: Wat heer-lijk, ik ben zwanger! Deze woorden neem ik terug. Heerlijk? Verre van.

“Of ik spijt heb van de zwangerschap? Nee, zeker weten niet! Maar ik zal bij een tweede wel drie keer extra nadenken, want het zit mij zeker niet in de koude kleren”

De eerste weken die volgde waren spannend, bij elke plasbeurt checkte ik extra goed op bloed en over seks hoefde mijn man echt niet te beginnen hoor. We zouden de baby maar beschadigen! Het idee stond mij niet aan. Ik wilde ons frummeltje beschermen. Eindelijk brak de dag aan van onze eerste echo, ik was exact 8 weken zwanger en onze frummel deed het super. Een flinke hartslag, sterke bewegingen en de juiste grootte. Wat een opluchting! Na de echo voelde ik mij mentaal goed, ik heb geen moment angsten of zorgen gehad om de baby en vertrouwde volledig op mijn lichaam. Helaas begonnen de lichamelijke klachten nu wel heftig te worden en kon ik al snel geen hap meer door mijn strot krijgen.

Soms had ik zin in iets lekkers, zoet of hartig, maar zodra ik een hap nam keerde mijn maag zich om en werd ik kotsmisselijk. De komende weken leefde ik dus enkel op crackers en wat slokjes gemberthee. Prettig was anders! Toen de meest heftige afkeur naar voedsel begon af te zakken, kreeg ik in het eind van mijn eerste trimester ontzettend veel bekkenpijn. Gezien ik bekend ben met rugklachten, wuifde ik het af met een ach, komt wel goed. De pijn werd erger en al snel kon ik nauwelijks op mijn poten staan. De bekkenfysio werd ingeschakeld en ja hoor, ik heb bekkeninstabiliteit. Werkzaam als gastouder, in combi met bekkenpijn is geen pretje. Door de bekkenpijn heb ik regelmatig harde buiken en moet ik plat. Soms een uur, soms een hele dag. Ondertussen heb ik al honderd keer geroepen dat er écht geen tweede komt, en lig ik regelmatig overstuur in bed. Waarom vind ik het zwanger zijn niet magisch en mooi zoals elke andere vrouw? Want dat is het enige wat wij zien op social media: magische zwangerschappen, prachtige pregnancy glows en mooie bellyshots. Waar is de eerlijkheid gebleven?

Begrijp mij niet verkeerd hoor, ik ben ontzettend dankbaar dat ik nu zwanger ben en ik houd onvoorwaardelijk veel van onze frummel. Bij elke echo herinner ik mij ook weer, hier doe ik het voor. En sinds een week of twee voel ik onze frummel regelmatig bewegen en ook dit vind ik heerlijk. Het doet mij goed om te weten dat alles ok is daar binnen. Zo neem ik ook regelmatig momenten om even contact te maken en geniet ik intens van al die plopjes en bewegingen. Elke beweging van de kleine maakt mijn hele dag weer goed, ongeacht of die dag net begonnen is of niet. En of ik spijt heb van de zwangerschap? Nee, zeker weten niet! Maar ik zal bij een tweede wel drie keer extra nadenken, want het zit mij zeker niet in de koude kleren.

Real life shit. Tranen, snot, pijn.

Het zwanger zijn is gewoon niks voor mij, het continu beroerd zijn, de pijntjes en al die hormonen die door je lijf gieren. De tijd kruipt tergend langzaam voorbij als je je zo beroerd voelt, en dan voelen 9 maanden ineens 9 jaren. Om het geringste dingetje sta ik een uur te janken als een driftige peuter, ik moet mijn tranen weg slikken als de McDonald’s (sorry papa) medewerker zegt dat ze geen chocolade milkshakes meer hebben en binnen een kwestie van een seconde sla ik om in een botergeile tijger. Wat de fork!? Die hormonen zijn zo onvoorspelbaar, er is geen pijl op te trekken. Hoe vervelend moet dit wel niet zijn voor mijn man en omgeving? Wellicht voel ik mij in het laatste trimester beter, we gaan het zien.

Waarom schrijf ik nu deze blog? Omdat ik in mijn omgeving vaak te horen krijg dat ik niet zo moet piepen, dat ik in mijn handjes mag knijpen met de zwangerschap of dat er zat mensen zijn die nog niet zwanger zijn. Jammer genoeg begrijpen die mensen mij dus helemaal verkeerd. Het duurde ook even alvorens ik deze blog durfde te schrijven, want wat voor reacties krijg ik nu wel niet over mij heen? En weet je wat, het maakt ook niet uit wat men reageert. Dit is mijn mening, mijn ervaring en er zijn zo veel meer vrouwen die het niet durven te zeggen. Laten we met z’n alle dit taboe doorbreken, want zwanger zijn is óók niet niks. Elk lichaam, elke vrouw en elke zwangerschap is anders en niemand zal ooit mogen oordelen over jouw gevoel. Niemand voelt wat jij voelt.

11 reacties

  • Janneke 20 oktober, 2019 at 10:29

    Ook ik raakte heel moeilijk zwanger en vervolgens was ik het en heb ik 9 maanden pijn gehad omdat mijn darmen en de zwangerschap niet samen gingen. Ook ik ken het commentaar een het feit dat de pijn en blijdschap hand in hand gaan. Zwanger zijn was lang niet zo fijn als ik had gedacht. Het gekke is dat nu mijn dochter er is ik doodleuk alles opnieuw zou willen doen.
    Hou nog even vol want het is het allemaal waard en hopelijk werkt de vergetelheid bij jou ook!

  • Louise 4 september, 2019 at 19:36

    In mijn 1e zwangerschap kon ik iedereen die zei: geniet er lekker van!! Wel een nekschot geven. Genieten? Ik? Van dit zwangere gedoe? Alle zwangerschapskwaaltjes die je kon bedenken daarvan was ik de gelukkige winnaar. Daar kwam nog bij dat ik met PTSS de zwangerschap in ben gegaan en in de zwangerschap een pre-natale depressie kreeg. Uiteindelijk dan ook een post-natale depressie gekregen na 23-02-2017. In december van 2017 laatste gesprek gehad bij de psychiater en april 2018 weer helemaal mezelf. De wens voor een 2e kindje kwam in de zomer van 2018 en in oktober dat jaar had ik een positieve test in handen! Weer erg spannend maar door direct naar de pop-poli(zwolle) te gaan wilde ik alles voor zijn. Achteraf bleek had ik ook prima bij de gewone vk kunnen lopen want ik en mijn lijf waren gemaakt voor deze zwangerschap!! Ja ik had wat kwaaltjes o.a dezelfde als in de 1e maar ik vond het allemaal prima. Waarom? Omdat ik wist dat het na de bevalling weer over ging! Ik hoor nu zelfs bij de ‘geitenwollensokkentypes’ die bevallen echt geweldig vind!! De 2e zwangerschap en bevalling heeft alles van de 1e goed gemaakt! Dus er is nog hoop;)

  • Rolo 19 juli, 2019 at 22:09

    Hoi
    Ik vond ook zwanger zijn verschrikkelijk 16jaar en nu 8maanden geleden ik zou liever nog 10x bevallen als nog 1x zwanger zijn echt nooit meer

  • Saskia 8 juli, 2019 at 20:23

    Hallelujah!!!!! Eindelijk iemand die er ook voor uit.komt!!!!

    Ik ben dankbaar hoor, dat t kleine ventje in mn buik mag groeien en we na 4jr wensen…eindelijk zwanger zijn.

    Maar jeetje wat een happening in je lijf..
    T zwangeren zelf? Heb er niks mee.
    Geen romantische roze wolk voor mij

    #pop poli it is

    • admin 8 juli, 2019 at 21:01

      Yeah! ‘Fijn’ dat jij ook hetzelfde ervaart. Althans, het was fijner geweest als je gewoon een voorspoedige zwangerschap had, maar meiden zoals jij kunnen helpen het taboe bespreekbaar maken! ❤️ Het is niet allemaal rozengeur en maneschijn en dat is ook helemaal niet erg. Dikke knuffel voor jou schat! Ook jij mag er wezen 🥰

  • Jamila 8 juli, 2019 at 14:44

    Lieve Kyr,

    Geloof mij, er zijn zoveel vrouwen met jou (waaronder ik!) die het zwanger zijn vre-se-lijk vind (vond, in mijn geval). Je lichaam verandert, je emotionele staat verandert en je buik zit straks enorm in de weg. Ik had wat dat betreft een redelijk goede zwangerschap, lees: geen zwangerschapskwaaltjes behalve rugklachten (niet zwangerschapsgerelateerd) waardoor ik niet meer kon lopen of bewegen maar ik vond het daardoor gewoonweg vreselijk. Je bent je zelf gewoon niet meer. Het is een prachtig wondertje wat je in je groeit en daar ben je natuurlijk trots op. Hoe cliché dan ook, je vergeet die nare zwangerschap écht als je je kleintje vast hebt!

    Liefs, Jamila

    • admin 8 juli, 2019 at 14:56

      Dank je wel lieverd, voor je eerlijke en oprechte antwoord. Het doet altijd goed om te horen dat ik niet alleen ben! Ik geloof er ook heilig in dat ik de rauwe randjes straks weer vergeten ben, al voelt dat momenteel natuurlijk niet zo 😂
      Dikke knuffel van ons ❤️

  • Kim 8 juli, 2019 at 14:26

    Ik herken het helemaal! Mijn eerste zwangerschap voelde ik me net zoals jij. Geen haar op mijn hoofd dat eraan dacht om dat nog eens te doorstaan. Ondertussen is onze tweede bijna 5. En hoewel de kwalen! er bij die tweede zwangerschap niet op verbeterden, in tegendeel, kon ik er wel veel beter mee omgaan.
    De pijn zal gelukkig weer verdwijnen, maar vergeten zal je het nooit.
    Nog veel succes met de laatste loodjes!

    • admin 8 juli, 2019 at 14:58

      Wat fijn dat je jezelf herkent in deze blog! En wat mooi om te lezen dat jullie toch voor een tweede zijn gegaan. Zo zie je maar, hormonen doen een hele hoop! Dank je wel en dikke knuffel!

  • Kim 8 juli, 2019 at 13:58

    Ik herken het zo! En ik wil ook niet klagen.
    En bij was/is het misselijk zijn niet aanwezig maar ik ben constant moe, nog steeds. En ik wil gewoon door, maar het lukt allemaal niet meer. Ik moet binnenkort ook gaan toegeven aan de bekkenpijn en dan toch echt gaan vragen of ik meer thuis mag gaan werken. Ik ben oprecht heel blij met deze tweede maar alle kwaaltjes zijn kut.

    • admin 8 juli, 2019 at 14:06

      Lieve Kim,

      Wat naar dat jij je zwangerschap ook zo moet ervaren. Vergeet niet naar je lichaam te luisteren, en laat niemand je vertellen hoe jij je zou moeten voelen. Genieten doe je wel zodra de kleine er is, soms is zwanger zijn inderdaad gewoon kut en daar kan niemand wat van zeggen!

      Hele dikke knuffel! En ik raad je aan om even een bekkenfysio in arm te nemen, dit helpt mij enigszins en voorkomt ergere bekken klachten.

      Liefs, Kyra ❤️

    Laat een reactie achter

    Welkom op A Little Bit Pregnant©

    Welkom op A Little Bit Pregnant©

    Leuk dat je een kijkje neemt op mijn website. Ik ben Kyra, 21 jaar en woonachtig in Zwolle met mijn man en hondjes. A Little Bit Pregnant© staat in het teken van onvruchtbaarheid, en zo is mijn naam ook ontstaan. Een klein beetje zwanger, door de hormonen, door de wens, door de behandelingen. Je zult dus voornamelijk blogs lezen over infertiliteit, en alles wat daarbij komt kijken. In de hoop dat er wensmoeders zijn die er moed, kracht, herkenning en steun uit kunnen halen. Daarnaast bespreek ik taboes rondom het moederschap, en deel ik zoveel mogelijk over mijn zwangerschap. Heel veel leesplezier!

    Kyra Elgersma

    Instagram

    Instagram has returned invalid data.

    Volg mij ook op Instagram

    Recent

    ×