BLOG #15 | De NIPT test

19 juli, 2019

BLOG #15 | De NIPT test

19 juli, 2019

Gezien vrijwel al mijn lezers (aanstaande) moeders zijn, ga ik er van uit dat iedereen weet wat de NIPT test is. Niet bekend met de NIPT? De NIPT test is een, nog vrij nieuwe, test in Nederland, die chromosoom afwijkingen zoals Trimosie 13, 18 en 21 kan achterhalen. Deze test heb ik bewust laten doen, en in deze blog ga ik jullie uitleggen waarom, en wat de uitslag was. Best een risicovol onderwerp, gezien hier talloze discussies over gaande zijn. Moeders die namelijk kiezen voor het afbreken van de zwangerschap, na een slechte NIPT, zijn moordenaars, ongeacht de reden er achter. Nu zal mijn artikel die discussies echt niet doen stoppen, maar ik kan hiermee wél moeders helpen die hetzelfde voelen en denken, maar dit niet durven uit te spreken.

Voordat ik ga beginnen aan deze blog wil ik jullie er even op attenderen dat dit mijn mening en ervaring is. Elke moeder kiest wat het beste voelt voor haar kind, en voor mijn gevoel was dit mijn beste keuze. Ongeacht wat jullie gekozen hebben of kiezen, jullie zijn allemaal toppertjes en elk kind is een wereldwonder. Met deze blog wil ik dus niemand naar beneden halen die de NIPT test niet heeft gedaan, om welke reden dan ook. Ik heb dan ook niks tegen kinderen die (bewust) geboren zijn met chromosoom- of andere ernstige afwijkingen.

Toen wij net in de medische mallemolen gingen, hebben mijn man en ik gesprekken gehad over onder andere de NIPT test, 20 weken echo en aangeboren afwijkingen. De keuze was vrij snel gemaakt en ik wilde graag de NIPT test laten doen. Echter wel zonder nevenbevindingen, want die konden mij een worst wezen. Het enige wat ik wilde weten was de gezondheid van de baby, in dit geval eventuele chromosoomafwijkingen. Op de 20 weken echo kijken ze naar andere afwijkingen, denk aan een open buik of ruggetje, schisis, klompvoetjes, hartafwijkingen etc. Gezien ik zelf ben geboren met een hartafwijking, is onze 20 weken echo medisch. Hier kan ik bij interesse later een artikel over schrijven.

Kleine afwijkingen zoals schisis of klompvoetjes zijn voor mij ook geen enkel probleem. Dat zijn dingen die vrij makkelijk opgelost kunnen worden, zodat je kindje er geen last meer van heeft. Echter voelde ik mij er niet goed bij om mijn kindje geboren te laten worden met bijvoorbeeld chromosoomafwijkingen of een ernstige hartafwijking oid. Dit is puur mijn gevoel, en doet dus helemaal niks af aan het gevoel en de keuze van de mama van een kindje met bijv Downsyndroom. Ik heb bewondering voor die moeders, en vind het ontzettend dapper dat jullie die keuze hebben kunnen maken.

Voor mij was mijn keuze vrij snel gemaakt. Uit liefde naar mijn kind, maar ook naar mijn man en mijzelf. Ik wil de allerbeste moeder zijn die ik kan zijn, en ik weet dat ik dat niet kan voor een ernstig ziek kind. En dan bedoel ik uiteraard geen ziektes die later opspelen, daar kan niemand wat aan doen. Ik kreeg ook ineens in mijn puberteit botkanker. Maar tijdens een zwangerschap heb ik een keuze, en dan wil ik de juiste keuze maken voor mijn kind en onszelf.

“Toch vind ik het een te groot risico, die ik voor mijzelf niet wilde nemen en ook dat moet prima zijn”

En voor sommige ouders klinkt dit misschien heel hard allemaal, maar hier heb ik echt wel over nagedacht. Kinderen met ernstige chromosoomafwijkingen hebben vaak levenslang begeleiding nodig, kunnen vaak nooit zelfstandig leven. Als moeder zijnde stopt mijn eigen leven dus daar, bij de geboorte van mijn zieke kind. Mijn hele leven zal dan in het teken staan van het verzorgen van mijn zieke kind, en zodra ik het zelf niet meer kan voel ik mij dag in, dag uit schuldig dat ik die zorg op een ander moet leggen. Dit wil ik mijzelf en mijn kind niet aan doen, maar ook mijn omgeving niet. Liefde zal er vast en zeker genoeg zijn, en ik heb ontzettend veel respect als je als moeder zijnde de keuze kan maken om de rest van je leven te kiezen voor de zorg van je zieke kind. Ik zelf zou dat niet kunnen.

En nogmaals, ik zeg niet dat ik er iets op tegen heb. En ik weet dat het ook anders kan, in mindere mate. Ik lunch regelmatig bij Brownies&Downies en ik vind alle Downies daar heerlijk. Ze zijn lief, oprecht en hebben onwijs veel doorzettingsvermogen. Voor vele van ons een voorbeeld. Hier ben ik dus ook zeker van op de hoogte, het hoeft allemaal niet zo ernstig te zijn. Toch vind ik het een te groot risico, die ik voor mijzelf niet wilde nemen. En dat moet ook prima zijn. In mijn omgeving is dit gesprek nogal een taboe, en laat dat nou net iets zijn waar ik een hekel aan heb.

Ook ondanks mijn fertiliteitsbehandelingen, zou ik dit moeten kunnen zeggen. Net als mijn vorige artikel. Mijn doel met deze blogs zijn ook niet om ruzies uit te lokken, maar juist om te laten zien dat het belangrijk is dat je je zo mág voelen, in je eigen lijf. Als jij als moeder zijnde kan zeggen dat jij met alle zekerheid voor een kindje met een chromosoomafwijking kan zorgen, heb ik daar enkel alleen maar heel veel respect en bewondering voor. Echter zijn er ook genoeg vrouwen die dit niet kunnen, en dat ook weten van zichzelf. Ik ben van mening dat ook zij er mogen zijn. Denken jullie niet dat die lieve mama’s een dikke knuffel verdienen? Het is echt geen halsoverkop, onoverwogen beslissing om een zwangerschap af te breken. Ook voor dié mama’s heb ik onwijs veel respect.

Iedereen mag er zijn, ongeacht wat je verhaal is. De ruzies, haat en moedermaffia ben ik zo onderhand een beetje beu. En ja, ik zal nu vast een hele hoop slapende honden waken. Ik zit al klaar voor jullie reacties: “Pff er zijn zat vrouwen die een kind willen, ziek of niet”, “Jij mag niet beslissen over het leven van een ander”, “MOORDENAAR”. Kom maar door. Op mijn vorige artikel heb ik de hele lading al gehad, en dat is misschien ook wel een beetje social media. Tegenwoordig kan niemand meer een mening uiten, zonder dat ze volledig gestenigd worden. Voor mij zijn jullie enkel motivatie om meer taboes bespreekbaar te maken, keep that in mind, alvorens je reageert :-)

Onze NIPT test was goed, er is niks geks gevonden. In mijn geval dus ‘gelukkig’, ik sta niet voor hartverscheurende keuzes. Mama’s die dit lezen en geen goede NIPT hebben gehad, dikke knuffel van mij. Ik sta achter jullie, welke keuze jullie ook maken. Alle keuzes zijn juist, zolang je je hart volgt. Het moederinstinct vertelt je wat het juiste is, niet je omgeving! <3

2 reacties

  • Rolo 19 juli, 2019 at 22:20

    Hoi
    Wij hebben tijdens de zwangerschap er voor gekozen om de NIPT test niet te doen ik wilde wel graag weten of alles goed zou zijn maar mijn vriend zou de zwangerschap af willen breken als er een negatief resultaat zou zijn en ik zou dat niet hebben gewild waardoor we samen hadden besloten m niet te doen want als ze er eenmaal was dan hou je toch onvoorwaardelijk van je kind met of zonder beperking

  • Smets Katrien 19 juli, 2019 at 15:55

    Ik snap je keuze dit is ook onze/mijn keuze (nu in verwachting van het 2de (10w&2dage) we gaan nu de nipt test late doen in 2017 was deze nog niet terugbetaald en hebben we de combinatie test gedaan ons dochtertje heeft MADD genetische stofwisselingsziekte wij zijn alle 2 drager MADD (heeft te maken met de vetten is op te lossen met dagelijks vitamine B2)

  • Laat een reactie achter

    Welkom op A Little Bit Pregnant©

    Welkom op A Little Bit Pregnant©

    Leuk dat je een kijkje neemt op mijn website. Ik ben Kyra, 21 jaar en woonachtig in Zwolle met mijn man en hondjes. A Little Bit Pregnant© staat in het teken van onvruchtbaarheid, en zo is mijn naam ook ontstaan. Een klein beetje zwanger, door de hormonen, door de wens, door de behandelingen. Je zult dus voornamelijk blogs lezen over infertiliteit, en alles wat daarbij komt kijken. In de hoop dat er wensmoeders zijn die er moed, kracht, herkenning en steun uit kunnen halen. Daarnaast bespreek ik taboes rondom het moederschap, en deel ik zoveel mogelijk over mijn zwangerschap. Heel veel leesplezier!

    Kyra Elgersma

    Instagram

    Instagram has returned invalid data.

    Volg mij ook op Instagram

    Recent

    ×