BLOG #16 | Zwanger na ANOREXIA?!

18 september, 2019

BLOG #16 | Zwanger na ANOREXIA?!

18 september, 2019

Hoppa, en laten we maar weer meteen met de deur in huis vallen. De meeste van jullie weten er van, mijn eetstoornis. Die overigens al jaren op de achtergrond speelt, en dus niet meer mijn dagelijkse leven beïnvloed. Maar hoe ga ik hier mee om tijdens de zwangerschap en gewichtstoename van de hormooninjecties? Lees snel verder!

Eerst een stukje voorgeschiedenis

Om te beginnen wil ik even duidelijk wezen dat Anorexia niet enkel graatmager zijn is, bij die eetstoornis komt heel veel meer kijken en is het alles behalve alleen dun zijn. Dit artikel is overigens ook geen aandrijven van, of juist neerhalen van Anorexia. Mocht je jezelf hierin terug vinden, of dingen herkennen, neem dan contact op met je huisarts of praat er met iemand over (met mij mag ook! Absoluut!)

In mijn tienerjaren ontwikkelde ik een eetstoornis, beter bekend als Anorexia Nervosa. De ‘aftakeling’ ging, bij nader inzien, vrij snel en gelukkig had mijn omgeving het ook snel door. Echter hield dit mij niet tegen, en zocht ik het in andere dingen, bijvoorbeeld met drank en drugs. Het begon met een beetje onschuldig puberaal gedrag, de welbekende: ik-ben-een-puber-en-vind-mezelf-dik gedachtes. In die tijd ging het globaal gezegd al niet goed met mij, ik werd enorm ge-cyberbullied (als dat een woord is haha) en kreeg dagelijks meerdere berichten dat ik mijzelf maar beter van kant kon maken. De gehele situatie hielp niet mee, en zo begonnen mijn nog onschuldige, puberale gedachtes al snel om te slaan in iets ernstigs.

Het eten werd moeilijker, ik weigerde steeds meer en zodra ik geen keuze had, spuugde ik het wel weer uit zodra mijn vader aan het werk was. Omdat mijn vader hele lange dagen maakte, was het voor mij een piece of cake om de hele dag niks te eten. Qua gewicht zat ik onder de 40 kilo en ik was vaak duizelig, misselijk, niet lekker en slap. Niet echt gezond. Toen ik mijn ex leerde kennen begon ik veel alcohol te drinken, en merkte ik al snel dat dit mijn maag deed vullen. Heel handig, want hierdoor kon ik nog minder eten. Nog niet veel later raakte ik aan de drugs, ook wederom door mijn ex, en takelde ik meer af.

“Ik was zo klaar met al die drank, ik wist dat ik ooit moeder wilde worden dus mijn lichaam moest gezond zijn. Dit moet stoppen!”

Na een tijd en veel drama begon ik opzich weer normaal te eten. Het drank- en drugsgebruik hielden me slank, en dus kon een pizza hier en daar geen kwaad. De pizza die ik voorheen met krokodillentranen móést opeten, kon ik nu zelf weer eten. Ergens wist ik heel goed dat ik niet gezond bezig was, en ik had nog steeds veel te veel ondergewicht, maar of het mij boeide was een ander verhaal. Mensen om mij heen hielpen mij veel, zeiden elke dag even dat ik wel goed moest eten, en niet moest vergeten om te eten. Er is zelden echt een punt gemaakt van de Anorexia, alhoewel ik ook wel erg goed was in stiekem gedoe.

Toen ik plannen had om terug naar Nederland te gaan, had ik met mijn vader een doel gesteld. Ik zou voor die tijd de 50kg halen. Op dat moment woog ik zo’n 42 kilo, dus ik had nog wel een weg te gaan. Het drank- en drugsgebruik kwam mijn strot uit en daar was ik klaar mee, dus daar ben ik toen mee gestopt. Ik wilde ooit moeder worden, dus mijn lichaam moest gezond worden. In Nederland heb ik hier en daar nog wel wat gedronken, maar het ging de goede kant op. Helaas haalde ik de 50kg niet, en vertrok ik het eiland met 45kg. Die ik de komende jaren ook nog bleef, want de 50kg halen lukte me gewoon niet.

Toen ik startte met de hormonen ben ik nog even snel de weegschaal op gesprongen. Hier en daar hoorde ik al dat je er flink van kunt aankomen, dus ergens wilde ik het goed in de gaten houden. Toen ik nog geen 4 maanden later weer op de weegschaal ging staan, en zag dat ik meer dan 20 kilo was aangekomen, moest ik even slikken. Tuurlijk zag ik wel dat ik voller werd, en had ik ineens maatje S in plaats van mijn eeuwige kindermaat. Maar meer dan 20 kilo, nee die zag ik niet aankomen.

Ondanks dat ik maar bleef roepen: ‘Die eetstoornis is er écht niet meer’, betrap ik mezelf erop dat ik weer obsessief werd met gewicht en voedselinname. En niet heel opvallend, maar onder het mom van ik wil gezonder eten. Zo begon ik weer wild te koken, geen vlees, alles zelf maken en kilo’s aan groentes en fruit. Ontbijt bestond uit yoghurt, lunch uit fruit en avondeten uit een bak groente. Heerlijk, vond ik, en mijn man gelukkig ook. Dit heeft er wel voor gezorgd dat ik niet nog meer aankwam. Moet zeggen dat ik ook niet meer heb durven te wegen.

Eindelijk zwanger

Toen ik net de Ovitrelle gespoten had, ben ik op de weegschaal gaan staan. 68 kilo, man wat voelde ik mij vreselijk. Maar hey, ik zou nu mogelijk zwanger kunnen zijn. Beter zwanger met 68 kilo en gezond zijn, dan zwanger met 45 kilo en mij altijd zwak voelen, dacht ik zo. Gelukkig was het deze ronde raak, en had ik een week later een positieve test in mijn handen. Ik probeerde mij neer te leggen bij het feit dat ik nog meer zou aankomen, en gaf toe aan mijn zoete zwangerschaps-cravings.

“Ik durf niet te denken aan hoe ernstig de obsessie met gewicht was geweest als ik mijzelf elke dag had kunnen wegen…”

Niet wetende dat ik de komende 14 weken geen eten kon ruiken, laat staan een hap weg krijgen. Ik merkte al snel dat de zwangerschap echt een zware klap op mijn lijf was, en het mij helemaal opvrat. Zo viel ik dus alleen maar af, zei mijn omgeving elke keer dat ik wel slanker leek dan voller en woog ik met 24 weken zwangerschap 65 kilo. Er zal vast wel weer iets bij zijn gekomen, want als ik kijk naar mijn gezicht en benen ben ik zeker 10 tot 15 kilo kwijt geraakt in de eerste zwangerschapsweken. Dit weten we niet zeker, omdat ik voorheen nooit gewogen ben.

Wegen is echt altijd een drama geweest, ik heb thuis ook bewust geen weegschaal. Dat getalletje blijft altijd een dingetje, waar ik weer een probleem van ga maken. Mijn man en ik vonden het dus verstandiger om geen weegschaal te kopen. En ik denk dat dit ook een hele goede keuze is geweest, want ik durf niet te denken aan hoe ernstig de obsessie wel niet zou geworden zijn, moest ik mijzelf dagelijks kunnen wegen.

Momenteel ben ik 6 maanden zwanger, en weeg ik dus nog steeds 65 kilo. Of dit zo blijft, dat betwijfel ik. Ergens ben ik heel bang dat ik de laatste maand ineens gigantisch ga aankomen. Ik probeer mezelf er bij neer te leggen, en vast te houden aan het feit dat ik makkelijk kan afvallen. Ik hoop dat ik straks ons kindje borstvoeding kan geven, en dat deze extra kilo’s daar positief aan bijdragen. En verder? Ja, dit lijf groeit een mensje. Ik laat mijn lichaam doen wat het nodig heeft. Mijn baby vreet onwijs veel van me, het is een erg actief kindje die ook nog eens flink voorloopt op de groei. De baby zal het wel nodig hebben… het is goed zo!

Helaas nog geen reacties. We vinden je erg lief als je de eerste bent!

Laat een reactie achter

Welkom op A Little Bit Pregnant©

Welkom op A Little Bit Pregnant©

Leuk dat je een kijkje neemt op mijn website. Ik ben Kyra, 21 jaar en woonachtig in Zwolle met mijn man en hondjes. A Little Bit Pregnant© staat in het teken van onvruchtbaarheid, en zo is mijn naam ook ontstaan. Een klein beetje zwanger, door de hormonen, door de wens, door de behandelingen. Je zult dus voornamelijk blogs lezen over infertiliteit, en alles wat daarbij komt kijken. In de hoop dat er wensmoeders zijn die er moed, kracht, herkenning en steun uit kunnen halen. Daarnaast bespreek ik taboes rondom het moederschap, en deel ik zoveel mogelijk over mijn zwangerschap. Heel veel leesplezier!

Kyra Elgersma

Instagram

Instagram has returned invalid data.

Volg mij ook op Instagram

Recent

×