BLOG #18 || Ik had een voorkeur voor het geslacht

20 november, 2019

BLOG #18 || Ik had een voorkeur voor het geslacht

20 november, 2019


Een voorkeur voor het geslacht, wie heeft die nou niet een heel klein beetje gehad? Of juist heel sterk? 
Kom op mama’s. Vertel eens, had jij een voorkeur? Ik namelijk wél. En dat mag blijkbaar niet meer uitgesproken worden. Maar wat mogen we tegenwoordig nog wel zeggen?


Ondanks ons traject, en ik dus zelf uit de MMM kom, wordt er vaak gereageerd met: ‘Er zijn zat vrouwen die een moord zouden plegen voor een zwangerschap. Ongeacht het geslacht’. Het komt vaak meteen erg ondankbaar over. Dit is ook de reden waarom ik er nooit vrouwen over hoor praten, en het gesprek meteen afgekapt wordt met: ‘Wees blij dat ‘t gezond is’, als ik er zelf over begin. Tuurlijk ben ik blij dat het gezond is. Ik heb ook werkelijk nog nooit een moeder horen zeggen: “Ik wil een dochter, maar of ze gezond is of niet maakt me niet uit”. Elke ouder wilt dat zijn kind gezond is.

Zelf had ik ook een voorkeur. Niet zo’n beetje ook eigenlijk. En tuurlijk, beiden zijn van harte welkom. Ik zou evenveel van mijn dochter houden, als van mijn zoon. Daar maakt dat geslachtsdeel echt geen verschil in. Jongetjes kan je ook in jurkjes hijsen, en met een meisje kan je ook gaan crossen door de modder. En ondanks dat, had ik toch een voorkeur. En die mag er zijn. 

“Toen ik drie speeltjes op de echo zag, was ik eigenlijk een beetje opgelucht. Ik wilde zo graag een dochter”

Toen wij bij de 12 weken echo dus te horen kregen dat het 90% zeker een meisje was, en dit bij elke vervolgecho bevestigd werd met drie spleetjes, was ik eigenlijk een beetje opgelucht. In mijn gedachtes zag ik mijzelf al lekker tutten met mijn dochter. Zelf ben ik ook echt een meisje-meisje, die het liefst elke dag in jurkjes loopt. Een zoon? Dat kon ik mij maar moeilijk voorstellen. Dat stoere jongensgedrag. Het was niet zozeer dat ik er een mega afkeur voor had, maar ik wilde toch wel echt heel graag een dochter.

En persoonlijk vind ik dat elke moeder een voorkeur mag hebben als zij die heeft, en dat dit helemaal niks afdoet aan de liefde voor haar kind, of de dankbaarheid voor de zwangerschap. Als je een dochter krijgt, terwijl je een zoontje wilde, ben je toch heus niet meteen ondankbaar? Wij zijn mensen, en mensen hebben nou eenmaal gevoelens. Soms ook onverklaarbare gevoelens. Soms een beetje oneerlijk. Maar hey, jouw gevoelens doen er toe. En die van mij ook!

Voordat je begint aan een bewuste zwangerschap, heb je een beeld in je hoofd. Dit beeld is jouw ideaalbeeld en is dus vaak veel verbloemder dan de realiteit, maar ergens heb je dan een wens, een droom, een plan. Iets waar je op hoopt, of wat je graag zou willen. Dit gevoel kan zich dan uiten in een voorkeur, en als de 20-weken echo dan een piemeltje in plaats van drie spleetjes laat zien kan je balen. Flink balen.

De babykamer met oudroze en mintgroen

Ik lees soms op Facebook wel eens (anonieme) moeders die er gewoon kapot van zijn. De hele zwangerschap dachten zij gelijk te hebben, en de 20-weken echo bewees het tegendeel. Met al die gierende hormonen in je lijf, is dat toch ook helemaal niet gek? Waarom zou je die gevoelens wegdrukken? De moedermaffia vindt altijd wel iets om over te zeiken, dus waarom dan niet gewoon met je billen bloot en toegeven dat je even flink baalt en het gewoon KUT vindt!? Ik weet zeker dat er een hoop moeders zullen volgen.

Mijn zwangerschap is een wereldwonder. En oh, hier ben ik zo ontzettend dankbaar voor. Ik geniet van elke beweging, ook al trapt die druktemaker al maanden de blauwe plekken in m’n buik en begint dat ondertussen wel pijn te doen. Ik houd van mijn dochter, ontiegelijk veel. En of het nou een jongen of een meisje was, ik ben trots. Maar balen? Dat mag echt wel eventjes. Of juist mega opgelucht zijn, omdat je voorkeur werkelijkheid is. En dat is helemaal niet erg of raar. 

“Je mag best eventjes balen als het geslacht niet lijkt te zijn wat jij wilde of dacht”

Overigens vind ik de zwangerschap zelf geen reet aan. Hier schreef ik onlangs een artikel over, omdat ik het gezeik echt helemaal zat was. Ik moest eens niet zo zeuren, ondankbaar doen en ‘pff je bent niet ziek!!!’. Het vliegt me soms om de oren. Vreselijk irritant. De ene zwangerschap is de ander niet, en die van mij is gewoon zwaar. Nee, nog beter gezegd: ik ervaar mijn zwangerschap zwaar. Mijn baarmoeder is een stuk groter dan gewoonlijk, waardoor mijn buik heel snel groeit, waardoor de bende loodzwaar is en ik al sinds week 10 met bekkeninstabiliteit loop. Absoluut geen pretje. Daar baal ik ook enorm van, gezien ik zo gehoopt had op een goede zwangerschap. En dan zul je zien, bedenk ik mij nu dat het vast niet erger dan dit kan? Krijg ik nog een helse bevalling ook. Ach ja, het zij zo. Zolang die baby er maar uit is straks, dan kan ik echt gaan genieten.

Ik vlieg echt van de hak op de tak. Haha dat ben ik, zo leren jullie mij goed kennen. Wat ik met dit artikel wil vertellen, is dat elke vrouw anders is en dat ieder zijn gevoel er toe doet! Al die haat op internet naar andere moeders toe moet eens afgelopen zijn. Als jouw buurvrouw helemaal van d’r doen is omdat ze een jongen krijgt, bied dan een kop thee aan en praat er samen over. Als je vriendin in tranen zit omdat de borstvoeding niet lukt, negeer het dan niet. Geef haar een knuffel en zeg dat ze het goed doet. En als een volger op Instagram zit te zaniken dat ze het zwanger zijn zo zwaar vindt, steun haar dan door enkel een hartje te sturen. Hoe moeilijk is het?

Er is altijd wel tijd om een heel bericht vol haat te typen. Maar om iemand even een virtuele knuffel te geven is echt te veel gevraagd. Lieve moedermaffia, doe even lief. Het leven, huwelijk, moederschap, kinderen en social media is al zwaar genoeg. Wees niet de druppel die de emmer doet overlopen bij een ander. Wees niet dat laatste zetje. Wees degene die ze opbeurt. Dán ben je pas een held!

Helaas nog geen reacties. We vinden je erg lief als je de eerste bent!

Laat een reactie achter

Welkom op A Little Bit Pregnant©

Welkom op A Little Bit Pregnant©

Leuk dat je een kijkje neemt op mijn website. Ik ben Kyra, 21 jaar en woonachtig in Zwolle met mijn man en hondjes. A Little Bit Pregnant© staat in het teken van onvruchtbaarheid, en zo is mijn naam ook ontstaan. Een klein beetje zwanger, door de hormonen, door de wens, door de behandelingen. Je zult dus voornamelijk blogs lezen over infertiliteit, en alles wat daarbij komt kijken. In de hoop dat er wensmoeders zijn die er moed, kracht, herkenning en steun uit kunnen halen. Daarnaast bespreek ik taboes rondom het moederschap, en deel ik zoveel mogelijk over mijn zwangerschap. Heel veel leesplezier!

Kyra Elgersma

Instagram

Instagram has returned invalid data.

Volg mij ook op Instagram

Recent

×