BLOG #2 | In een jaar tijd kwam ik 16 kilo aan, en guess what? I don’t even care

26 januari, 2019

BLOG #2 | In een jaar tijd kwam ik 16 kilo aan, en guess what? I don’t even care

26 januari, 2019

Ja, er is niet meer om heen te draaien. Ik ben aangekomen, en niet eens een beetje ook. Nu kunnen we de schijn hoog houden, en doen alsof het er niet zit. Maar oh boy, it’s there. Maar liefst 16 hele kilo’s, dat is een volledige peuter! Gelukkig is het niet een heel erg groot drama, als het bij deze kilo’s blijft, ik kon wel wat extra spek gebruiken namelijk. Winter 2017/2018 woog ik een kleine 46 kilo, op mijn zwaarst. Ik sportte veel, was de hele dag met kinderen in de weer en ik kwam gewoon geen grammetje aan. Met sportten sloeg ik een beetje door, ik stond uiteindelijk elke dag van 9 tot 5 op het ijs. Toen ik in februari 2018 een klap had gemaakt, en kort daarna helse rug- en bekkenpijn had, kwamen de kilootjes er al bij. Het afgelopen jaar heb ik ook niet veel kunnen doen, sterker nog, ik heb tot begin juli in een rolstoel gezeten. Ik lag de hele dag in bed, aan zware pijnstillers en ik sliep zo’n 16 tot 20 uur op een dag. Met onwijs veel fysiotherapie, doorzettingsvermogen en pijn ben ik uit de rolstoel gekomen en kon ik stukje bij beetje weer normaal functioneren. In die maanden was ik van mijn kleine 46 kilo, al naar de 55 gegaan. In juli begon ik weer rustig aan met werken, en in die tijd ben ik ook wel weer wat kilo’s kwijt geraakt. Thuis hebben wij geen weegschaal, dus ik woog mijzelf bij de fysiotherapeut of de dokter. Hoeveel ik woog in de tijd dat ik werkte, weet ik dus niet zeker.

Uiteindelijk kwamen wij op het punt dat de fertiliteitsbehandelingen van start gingen, en toen ging het met mijn gewicht ook wel heel snel. De eerste kuur zorgde er al voor dat ik enorm opgeblazen werd, dat is vooral te zien in mijn gezicht. Niet alleen vet hoor, ik houd ook bizar veel vocht vast. Maar de weegschaal ziet die kilo’s wel, helaas. De laatste keer dat ik mijzelf woog (eind december 2018), gaf de weegschaal 62,3 kilo aan. Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik daar best wel van geschrokken ben, en wij sinds dien ook niet meer naar de McDonald’s gaan voor een ijsje, dat gebeurde onderhand dagelijks. We eten over het algemeen gezond, eigenlijk alleen maar vegetarisch, en hebben normaliter ook geen frisdrank in huis. Dat scheelt al een hele hoop! Mijn dagen zien er nog steeds niet erg actief uit haha, mijn hoogtepuntje van de dag is de wandeling met de honden. Omdat we nu een puppy hebben, moet ik er ’s middags wel uit, en voordat Jonatan thuis komt doe ik nog een snelle wandeling. Zo kunnen wij eerst rustig eten en kletsen, en rond een uur of 8 weer wandelen. Toen wij alleen Lola hadden, ging zij 2 à 3 keer op een dag uit, en vaak ging ik niet eens mee. Lola is een lekkere luie hond, die eigenlijk de hele dag slaapt. Twee à drie wandelingen zijn voor haar dus voldoende.

“Het is nu echt niet zo dat ik van een skelet in een walvis ben getransformeerd, maar je ziet wel dat ik aangekomen ben”

Wegens ons lieve puppykind, werk ik ook niet meer. Wij willen Ezra nog niet voor lange tijden ergens dumpen, of een oppas in huis nemen, daar vinden we hem nog iets te jong voor. Iedereen heeft toch zijn eigen manier van opvoeden, straffen, belonen e.d. en wij willen graag bij onze eigen manier blijven. Nu heb ik (bijna) de hele dag de tijd om actief met hem bezig te zijn, mits hij niet slaapt, en op onze manier te corrigeren en opvoeden. Dat voelt voor ons het fijnste. Ezzieboy doet het goed hoor! Hij is lekker aan het puberen en grenzen aan het opzoeken. Heerlijk, deze leeftijd en fases. Ach, ik geniet er nog even van. Straks is Ezra een volwassen reu, en moet ik het doen met foto’s, als ik even zijn puppyface mis. En hopelijk hebben wij straks een kleine baby in huis, dan mag ik al die soortgelijke fases opnieuw meemaken, jippie!

Even verder over de kilo’s en mijn lichaam, daar kwamen jullie namelijk voor. De platte buik is weg, zeker weten, maar dat maakt mij ook niet eens zo heel veel uit. Het bijhouden van een platte buik is echt drama, dus ik vind het wel prima zo. Mijn bips is dik, en de heupen zijn ook wat gegroeid. Van mijn 30 broeken, pas ik er nog 4. De rest krijg ik of niet meer dicht, of niet eens over mijn bips heen. Ik zou onderhand al positie broeken kopen, voor al die extra spekkies. Sinds de hormonen zijn mijn borsten ook iets gegroeid, dat merk ik vooral als ik een BH aan heb, die zijn namelijk allemaal te klein. Maar verder vallen de veranderingen wel mee, natuurlijk zie je dat ik aangekomen ben, maar ik ben niet van een skelet naar een walvis getransformeerd of zo. Voordat wij begonnen met de behandelingen, hield ik in mijn achterhoofd dat de kans zeer groot was dat ik zou aankomen van de hormonen. Denk dat dat wel een stukje gescheeld heeft, want het doet me niet zoveel eigenlijk. Ik let nu op wat ik eet, zegt ze terwijl ze een hand M&M’s naar achter schuift, en als ik straks zwanger ben komen er tóch wel meer kilo’s bij aan. Na de bevalling sport ik ze er wel weer vanaf, mits mijn lichaam dat toelaat.

“Het lengteverschil in mijn benen is dusdanig groot, dat mijn bekken en voeten doorgezakt zijn”

Met mijn rug- en bekkenpijn gaat het een stuk beter. Zo dachten verschillende artsen, lees: orthopeed, reumatoloog, fysiotherapeut, neuroloog, radioloog en de huisarts, dat het probleem veroorzaakt werd door de klap die ik in februari maakte. Wij weten nu sinds een aantal weken, dat het probleem ergens anders ligt. Als laatste redding, in de hoop dat er eindelijk iets gevonden zou worden, verwees de huisarts mij naar een podotherapeut. Op het eerste consult zag zij al direct dat het lengteverschil in mijn benen zo groot is, dat mijn bekken scheef staan en mijn bekken én voeten doorgezakt zijn. Dat verklaart al een hele hoop, en daarvoor heb ik nu steunzolen. Het beenlengteverschil is iets wat ik heb overgehouden aan de bottumor, in 2012/2013. Hadden we kunnen weten, het lijkt ook de meest logische verklaring. Ach, ik ben blij dat we de oorzaak gevonden hebben en ik hopelijk een pijnloze, soepele zwangerschap heb straks.

Al met al zijn de extra kilo’s dus in zekere zin wel goed voor mij geweest, sinds ik boven de 50 kilo zit voel ik me gedurende dag wel een stuk fitter en gezonder. Zolang je bewust en gezond eet, hoeft 60 kilo ook helemaal niet zo slecht te zijn!

Helaas nog geen reacties. We vinden je erg lief als je de eerste bent!

Laat een reactie achter

Welkom op A Little Bit Pregnant©

Welkom op A Little Bit Pregnant©

Leuk dat je een kijkje neemt op mijn website. Ik ben Kyra, 21 jaar en woonachtig in Zwolle met mijn man en hondjes. A Little Bit Pregnant© staat in het teken van onvruchtbaarheid, en zo is mijn naam ook ontstaan. Een klein beetje zwanger, door de hormonen, door de wens, door de behandelingen. Je zult dus voornamelijk blogs lezen over infertiliteit, en alles wat daarbij komt kijken. In de hoop dat er wensmoeders zijn die er moed, kracht, herkenning en steun uit kunnen halen. Daarnaast bespreek ik taboes rondom het moederschap, en deel ik zoveel mogelijk over mijn zwangerschap. Heel veel leesplezier!

Kyra Elgersma

Instagram

Instagram has returned invalid data.

Volg mij ook op Instagram

Recent

×