BLOG #3 | Het gras is hier écht niet groener…

29 januari, 2019

BLOG #3 | Het gras is hier écht niet groener…

29 januari, 2019

Ja, daar zit ik dan. In de wachtkamer van het fertiliteitscentrum, de spanning giert door mijn lichaam. Het wachten duurt lang, heel lang. Ik kan gewoon niet meer! Maak nu gewoon die echo, denk ik nog, dan zijn we er vanaf. Kon ik nog maar even terug naar dat moment, in de wachtkamer. Nog eventjes die hoop voelen, heel even maar…

Over het algemeen zijn de fertiliteitsartsen onwijs lief, vriendelijk en rustig. Ze leggen elke stap feilloos uit, nemen hun tijd en wachten tot jij er klaar voor bent. Op deze muts na, volgens mij had ze haar dag niet helemaal. Ze zei niet veel, ik kreeg de kans niet eens om vragen te stellen, en toen ik eenmaal met mijn benen wijd in die rottige stoel lag duurde het maar een kwestie van een seconde voordat de echo ingebracht werd. Vrouwmens! Doe even kalm! Ik was helemaal niet ready, steady, go. Het is al een hele opgave om daar te liggen, met je edele delen open en bloot. Maar goed, misschien ben ik nu wel een zeurkous. Na de echo was het ook een beetje slordig, ik kreeg een brief mee voor de vervolgecho en een hand met “fijne dag nog”, eh ja bedankt. Jij ook hè…


“Ik hoef niet altijd maar te blijven lachen en stralen. Waarom zou ik?”


Op de echo was weer geen verandering te zien. De afgelopen weken heb ik een dubbele dosis hormonen gebruikt, en dat heeft helaas ook geen baat gehad. Je zou denken dat wij inmiddels wel resistent zijn voor teleurstellingen en tegenslagen, maar dat is zeker niet het geval. In tegenstelling tot is elke teleurstelling juist pijnlijker. Je krijgt dan elke keer zo’n lekkere klap in je gezicht, die je even met de neus op de feiten drukt, dat dit nog heel lang gaat duren. We mogen weer van voor af aan beginnen. Heel erg cliché, maar de pijn die ik nu voel is echt in geen woorden te beschrijven. Pijn in mijn ziel, in mijn hart, ik voel het door mijn hele lijf. Waarom is het ons niet gegund? Wat doen wij verkeerd?

Mijn man is, gelukkig, echt een bonk van positiviteit en geduld. Waarom gelukkig? Omdat ik in deze situaties het tegenovergestelde ben, en hij mij op die manier terug bij zinnen kan brengen. Dat is dus wel fijn. Nu moet ik zeggen dat ik over het algemeen ook écht een positief mens ben, maar je kan je vast voorstellen dat dat in deze situatie net even anders gaat. En dat is ook helemaal niet erg, want ik hoef niet altijd maar te blijven lachen en stralen. Waarom zou ik? Het is menselijk om je zo nu en dan even down te voelen, en je positive vibes te verliezen. Ik kan mij niet voorstellen dat er iemand op deze aardbodem rondloopt, die nooit verdriet, pijn, gemis, teleurstellingen of wanhoop ervaren heeft. Mocht die persoon wel bestaan, dan hoor ik graag van je hoe je dat doet. Mij lukt het nog niet!

Voor velen lijkt het al gauw, dat het gras hier groener is. Met deze blog wil ik jullie ook even uit die droom helpen, het gras is hier tegenwoordig grijs en dor. Ook omdat ik geen groene vingers heb, en eigenlijk al mijn planten binnen no-time sterven. Ons huis is gevuld met liefde, kracht en de drie R’s, maar dat neemt niet weg dat ook hier eens een verhitte discussie voorkomt. Zeker nu, in deze onzekere en spannende tijd. Dan hebben we daar naast ook nog eens een puppy, die onze nachten breekt. Weinig slaap belooft al niet veel goeds, dus ja, ook wij hebben wel eens bonje. En het huis? Oh man, wat een bende kan het hier zijn. Normaal kan ik daar heel slecht tegen, maar sinds ik aan de hormonen zit kan het mij soms echt aan mijn reet roesten. Gelukkig is alles wel goed te compenseren, en wint de liefde altijd.

Voor mij is het belangrijk, dat ik een zo reëel mogelijk beeld uitbreng, en dus inclusief alle narigheden. Die horen er nou eenmaal bij, en ik kan ze wel blijven ontwijken, maar niemand is perfect. Er zijn dagen, zoals vandaag, dat ik liever in bed blijf liggen. En die dagen mag ik ook delen, die gevoelens mogen er ook zijn. Daar is helemaal niks verkeerds of raars aan, absoluut niet. Al hoop ik nu op een goede maand, of nog liever: goede 9 maanden. Lieve eierstokken, eileiders, lieve baarmoeder, willen jullie voor één keertje eens je werk doen? Het werk waar voor je gemaakt bent. Ik heb maar één eitje nodig, ééntje maar!

3 reacties

  • Vanessa 1 februari, 2019 at 03:39

    Heel mooi verwoord! De pijn, het verdriet, het onbegrip, de eenzaamheid, …!

  • Jo-Anne 1 februari, 2019 at 01:28

    Goed bezig kyr ! Komt allemaal goed koppie op 😘😘

    • admin 1 februari, 2019 at 01:37

      Ah, lief! Dank je wel! 💞

    Laat een reactie achter

    Welkom op A Little Bit Pregnant©

    Welkom op A Little Bit Pregnant©

    Leuk dat je een kijkje neemt op mijn website. Ik ben Kyra, 21 jaar en woonachtig in Zwolle met mijn man en hondjes. A Little Bit Pregnant© staat in het teken van onvruchtbaarheid, en zo is mijn naam ook ontstaan. Een klein beetje zwanger, door de hormonen, door de wens, door de behandelingen. Je zult dus voornamelijk blogs lezen over infertiliteit, en alles wat daarbij komt kijken. In de hoop dat er wensmoeders zijn die er moed, kracht, herkenning en steun uit kunnen halen. Daarnaast bespreek ik taboes rondom het moederschap, en deel ik zoveel mogelijk over mijn zwangerschap. Heel veel leesplezier!

    Kyra Elgersma

    Instagram

    Instagram has returned invalid data.

    Volg mij ook op Instagram

    Recent

    ×