BLOG #5 | Negatieve opmerkingen, slechte uitslag en over op injecties

10 februari, 2019

BLOG #5 | Negatieve opmerkingen, slechte uitslag en over op injecties

10 februari, 2019
Negatieve opmerkingen, wat hoor ik vaak en hoe ga ik ermee om?

Positiviteit, dat is iets wat wij erg belangrijk vinden. Ik weet ook van mijzelf dat ik best een positief persoon ben. In al het slechte, zie ik het kleine beetje goede. In elke onweersbui, zie ik een beetje zonneschijn. Met elke situatie, elk persoon, zie ik alleen het positieve. Misschien omdat ik het negatieve niet wíl zien? Omdat ik die negatieve situaties, die negatieve karaktertrekjes, die negatieve gebeurtenissen, die negatieve gevoelens gewoon liever vermijd? Maar ondanks dat ik vrijwel altijd positief ben, krijg ik ook soms een walm aan negatieve, bizarre reacties over mij heen.

Zo hoor ik héél vaak: “Gelukkig ben je nog zo jong”, mijn jonge leeftijd maakt het traject écht niet makkelijker hoor. Natuurlijk ben ik blij dat ik er zo jong achter ben gekomen. Puur omdat wij zeeën van tijd hebben, wat onze leeftijd betreft. Maar iedereen begint met dit traject, omdat ze graag een kindje willen, toch? Wij dus ook! En niet pas over 5 jaar. Dus dat neemt ook niet weg dat, ondanks onze jonge leeftijd, dit traject onwijs slopend en zwaar is en wij ook gewoon nu zwanger willen zijn.

Dan heb je ook nog de opmerkingen: “Leef, reis, geniet van elkaar! Waarom zou je nu al een kindje willen?”. Als ik dit later terug lees, heb ik geheid spijt van mijn verantwoording die nu komt, maar waarom? Omdat wij ons er heel erg bewust van zijn dat het traject waar wij nu in zitten, jaren lang kan duren. Onze wens, onze droom is jong ouders worden. Dat jij zo graag een wereldreis wilt maken, en daar veel waarde aan hecht, betekent niet dat wij dat ook zouden moeten. Wij genieten onwijs van elkaar, en naar onze mening kan dat ook (en misschien wel dubbel zo veel) met een kindje erbij. Fijn dat jij hebt genoten van je jeugd, maar een wereldreis is niet voor iedereen weggelegd.

Oh, en zullen we deze niet vergeten: “Je moet er ook niet zoveel mee bezig zijn joh”. Ja, dank je voor je tip. Jij hebt makkelijk praten joh, jouw doos is namelijk géén kijkdoos, jouw buik is géén speldenkussen, jouw keukenlade en koelkast is géén apotheek, jouw lichaam is géén melodramatisch, chaotisch, volgepropt met hormonen zooitje. In dit traject is het onmogelijk om er “niet” aan te denken, omdat je er élke dag mee geconfronteerd wordt. Die opmerking is dus erg pijnlijk. Ik denk wel het ergste van allemaal.

“Niet dat ik ooit veel verwachtingen had van die Clomid, maar mijn hoop in die pilletjes is vrijwel verdwenen. Ze maken mij moe, ziek, misselijk, chagrijnig, boter geil, maar ze doen niet wat het zou moeten doen: een eitje laten groeien”

Nu zullen de meeste opmerkingen vast goed bedoeld zijn, maar ik heb soms echt het idee dat mensen tegenwoordig niet meer nadenken, alvorens ze er iets uit flappen. Woorden kunnen onwijs hard raken, en blijven steken. In het begin kon ik dat soort opmerkingen echt niet aan, het deed mij zoveel pijn dat ik er ’s nachts wakker van lag. Ik voelde mij onbegrepen, had het idee dat niemand naar mij luisterde of überhaupt zijn best deed om het te begrijpen. Zich eventjes in mijn schoenen te plaatsen. Maar wat helpt mij dat nou? Daar kom ik toch geen meter verder mee? Tegenwoordig gaat het dus het ene oor in, en het andere oor uit. Ik ga niet eens meer in discussie, ik knik, zeg ja, oké, amen, en laat het voor wat het is. Waarom? Omdat wij allemaal mensen zijn. En wij mensen zijn niet perfect, wij mensen kunnen niet altijd alles begrijpen, wij mensen zijn soms een beetje lomp en onhandig. Het heeft geen zin om er met de pakken bij neer te zitten, omdat ik mij onbegrepen voel door iemand die nooit in mijn situatie heeft gezeten. Ze zullen het toch nooit begrijpen, en dat is oké.

Weer slechte uitslagen en een zware week

Goed, afgelopen weken waren daar in tegen wel heel erg zwaar voor mij. Niet door de negatieve opmerkingen, maar ik denk door de hormonen die door mijn lijf gieren. Het is zo vermoeiend en they drive me crazy, ik ben er soms echt klaar mee. De uitslagen zijn tot nu toe alleen maar slecht geweest: zo ook die van afgelopen week. Mijn eierstokken zijn geen steek veranderd, zelfs met zo’n hoge dosering en heel veel rust niet. Niet dat ik ooit veel verwachtingen had van die Clomid, maar mijn hoop in die pilletjes is vrijwel verdwenen. Ze maken mij moe, ziek, misselijk, chagrijnig, boter geil, maar ze doen niet wat het zou moeten doen: een eitje laten groeien. Hier vertel ik later meer over.

De vorige ronde had ik dus al een hoge dosering, en dat merkte ik behoorlijk. Gedurende dag was ik met vlagen erg misselijk, zo erg dat ik van elk naar geurtje begon te kokhalzen. De afgelopen weken at ik weinig, ik kreeg echt geen hap door mijn strot. De geur van eten deed mijn maag al keren, ik moest er echt niks van weten. Slapen was echt mijn dagelijkse bezigheid, ik was zó moe. Kon wel dagen achter elkaar doorslapen, dacht ik. En momenten dat ik wakker was, had ik het gevoel alsof ik aangereden was door een vrachtwagen. Alles was zwaar, mijn ogen brandde bij elke knipper en het enige waar ik aan dacht was: bed. Wat ik tot nu toe het vervelendste vind, is dat ik eigenlijk nooit eventjes niet aan de hormonen zit. Zodra ik stop met de laatste kuur, heb ik binnen een paar dagen de eerste follikelmeting, daarna nog een tweede, soms nog een derde maar dan zit ik alweer meteen aan een nieuwe ronde. Dat ene weekje zonder hormonen, is mijn lichaam kei hard aan het herstellen van al die rotzooi en bijwerkingen, en prop ik mijzelf alweer vol.

” Als je vraagt wat mijn grootste angst is krijg je geheid naalden als antwoord. Nu moet ik het ook nog eens zelf doen! Bah bah”

Nu weet ik dat het allemaal straks dubbel en dwars waard is geweest, maar op dit moment voel ik mij hondsberoerd als ik aan de hormonen zit. Ik hoop dus dat het snel achter de rug is, en ik een voorspoedige zwangerschap mag hebben. Die heb ik wel verdiend, vind ik. Mijn man gaat gelukkig wel goed om met mijn moodswings, hij weet inmiddels wat hij wel en absoluut niet kan zeggen, en suddert de boel een beetje als ik te overhit raak. Hij weet zich alleen nog geen raad met mijn huilbuien, die echt uit het niets ontstaan. Opzich wel grappig haha, we lachen vaak na een paar minuten samen om mijn gejank. Het gaat ook nergens over.

Overstappen op injecties

Ja, hier moet ik nu écht aan gaan geloven. Zoals je hierboven al kon lezen, heb ik geen vertrouwen meer in de Clomid. De vorige ronde had ik ook veel last van steken in mijn hart, en al zijn die bijwerkingen niet bekend bij die medicijnen, nemen ze toch liever niet teveel risico’s. Ik heb nu dus voor deze maand nog Clomid meegekregen, voor de aller laatste keer… Als het weer dezelfde klachten met zich meebrengt, moet ik direct stoppen. En mocht het wel goed gaan, maar er nog steeds geen eitje groeit: stappen wij over op injecties. Het woord alleen al geeft mij overal kippenvel. Als je vraagt wat mijn grootste angst is krijg je geheid naalden als antwoord. Nu moet ik het ook nog eens zelf doen! Bah bah.

Om weer even terug te komen op de positieve ik, normaal zou ik met volle vertrouwen deze maand instappen. Maar puur omdat ik mijn lichaam ken, en wij weten dat mijn lever medicatie héél snel (té snel!) afbreekt, heb ik er geen hoge verwachtingen van. En ook dat is goed, want ik blijf wel realistisch en geef mijzelf geen valse hoop. Het is goed zo. We proberen het nog een laatste keer, en als dat goed gaat, dan is dat fantastisch! En zo niet, jammer dan. Dan hebben we volgende maand weer een kans. Vervelend, maar het is niet anders. En dat is prima. Ook die spuitjes wen ik wel aan, en iets in mij zegt me dat ik na die spuitjes heel rap zwanger ben. Voor nu is het weer wachten, duimen en hopen op het beste…

8 reacties

  • Jantine 12 maart, 2019 at 11:51

    Oops, ik heb het bericht 2x geplaatst. Wat lief van je. Ik denk zeker dat het heel fijn is om af en toe ons verhaal bij elkaar kwijt te kunnen. Dankjewel. Ik hou je blog in de gaten :-)

  • Jantine 11 maart, 2019 at 12:28

    Ik leef met je mee! Diep respect voor je openheid, na alles wat je hebt meegemaakt. Veel sterkte met het traject, en hoe goedbedoeld ook met de reacties die niet altijd even goed aankomen.

    Volgende week ga ik langs de huisarts vanwege het uitblijven van de zwangerschap. En dan vind ik een jaar ook lang, terwijl dat niet echt gek is. Als die wens er eenmaal is inderdaad….
    Liefs

    • admin 11 maart, 2019 at 12:49

      Wat een lieve reactie, dank je wel Jantine! Heel veel succes bij de huisarts, en voel je niet bezwaard om mij te mailen en/of berichten bij vragen of wanneer je een babbel wilt!

      Liefs, Kyra

  • Jantine 11 maart, 2019 at 09:20

    Hoi Kyra,
    Ik heb een paar blogs gelezen. Respect hoor, dat je dat met anderen deelt. Wat heb je al veel meegemaakt. Ik leef met je mee, en met ieder ander die in een traject zit. Ik zelf sta op het punt de huisarts te bellen ivm uitblijven van de zwangerschap, na een jaar. Toch wel spannend. Heel veel sterkte en knuffels

  • Laura 20 februari, 2019 at 20:21

    Hier ook pcos. Ik had met de clomid ook heel erg veel last van bijwerkingen maar een eisprong ho maar. De injecties zijn in het begin spannend maar valt uiteindelijk erg mee en ik had helemaal nergens last van. Gelukkig reageerde ik hier goed op en was ik na 1 eisprong zwanger! Heel veel succes!!

    • admin 20 februari, 2019 at 22:50

      Lieve Laura, dank je wel voor je fijne woorden! Met al jullie steun zal het vast en zeker goedkomen :-)

  • Kim 12 februari, 2019 at 16:21

    Hoop voor je dat het lukt, maar uit ervaring weet ik dat de injecties echt meevallen! Ze zijn echt zo ontwikkeld voor gebruiksgemak thuis en de eerste keer is het spannend maar het went echt heel snel!

    • admin 12 februari, 2019 at 17:15

      Hey Kim, wat een lieve reactie! Dank je wel :-)

    Laat een reactie achter

    Welkom op A Little Bit Pregnant©

    Welkom op A Little Bit Pregnant©

    Leuk dat je een kijkje neemt op mijn website. Ik ben Kyra, 21 jaar en woonachtig in Zwolle met mijn man en hondjes. A Little Bit Pregnant© staat in het teken van onvruchtbaarheid, en zo is mijn naam ook ontstaan. Een klein beetje zwanger, door de hormonen, door de wens, door de behandelingen. Je zult dus voornamelijk blogs lezen over infertiliteit, en alles wat daarbij komt kijken. In de hoop dat er wensmoeders zijn die er moed, kracht, herkenning en steun uit kunnen halen. Heel veel leesplezier!

    Kyra Elgersma

    Instagram

    Instagram has returned invalid data.

    Volg mij ook op Instagram

    Recent

    ×