BLOG #7 | Even terug naar 2012, een jaar die heftig werd afgesloten.

5 maart, 2019

BLOG #7 | Even terug naar 2012, een jaar die heftig werd afgesloten.

5 maart, 2019

Het is 12 december 2012, ik kom net bij de huisarts vandaan en word direct doorgestuurd naar het ziekenhuis voor röntgenfoto’s. Gescheurde kniebanden, denken ze. Op 14-jarige leeftijd, met een angst voor dokters en naalden, schrik je dan best wel even. Met krokodillentranen langs mijn wangen, bang dat ik een prikje krijg, zit ik in de wachtkamer van de orthopeed. Bang voor een prikje, met geen enkel besef van wat nog komen gaat. De uitslag had ook niemand verwacht, zo ook de orthopeed niet. Hij heeft mij drie kwartier laten wachten, de orthopeed schrok zich een hoedje en heeft meteen extra artsen opgeroepen om mee te kijken naar mijn röntgenfoto. Die drie kwartier voelde voor mij een eeuwigheid, en toen eindelijk mijn naam werd geroepen en ik plaats mocht nemen in het kleine kamertje van de orthopeed, zakte de wereld onder mijn voeten vandaan..

…een tumor? In mijn been? In mijn lijf? Een wat? Weet je het zeker? Is dit zeker weten mijn röntgenfoto? Hoe kan dat nou? Waarom? Wat gaat er nu gebeuren? Krijg ik nu héél véél prikjes? Zo veel vragen schieten door mijn hoofd, maar ik zeg niks, helemaal niks. Geen traan, geen woord, geen vraag, niks. Na de uitslag krijg ik meteen een lichamelijk onderzoek, en daar was al duidelijk dat ik echt heel veel pijn heb en het niet meer kan doen op die paar ibuprofen die ik krijg op een dag. Nog geen half uur later lig ik in een MRI scan, en daar komt ook mijn eerste, gevreesde prikje: het infuus. In de MRI scan begin ik het een beetje te beseffen, en die 1,5 uur dat ik erin lig kan ik alleen maar huilen. De tranen vloeien langs mijn wangen, met Gers Pardoel zingend in mijn oren: “Ik neem je mee, ik neem je mee op reis” 

Neem me mee, denk ik nog, neem me alsjeblieft mee ver hier vandaan… 

Nadat iedereen inmiddels op de hoogte is van het vervelende nieuws, zo ook mijn school, krijg ik bij thuiskomst meteen veel bezoek. De deurmat ligt elke dag vol met kaartjes en de postbode staat meerdere malen per week met een grote doos voor de deur. Ballonnen, knuffels, cadeautjes. Mijn vriendinnen zijn niet van mij weg te slaan, en dat is echt heel fijn als je je zo rot voelt. De dagen duren lang, en de pijn is ondragelijk, dus word ik uiteindelijk opgenomen in het ziekenhuis. Aan de morfine pomp, wachtend op meer antwoorden. De planning was dat ze begin januari een biopsie zouden nemen, dan halen ze een klein stukje weefsel weg. Maar dat risico is te groot, de tumor groeit razend snel en mijn bot is al gebroken. Om dus uitzaaiingen en dergelijke te voorkomen laten ze de biopsie voor wat het is en is meteen een operatie gepland.

14 januari 2013, de grote dag is aangebroken. Een maand nadat we het nieuws hebben gekregen. Al krijg ik er toch niet veel meer van mee, ik heb al sinds december morfine en daar word je lekker duf van. De zuster komt om 8 uur ‘s morgens een pilletje brengen, ter voorbereiding op de narcose, en ik krijg overal pleisters met verdovingszalf zodat de anesthesist mij zo meteen kan prikken zonder dat ik in paniek raak. Wachten duurt zo lang, en dat is echt slopend. Eindelijk komt de zuster mij halen en rijden we richting de operatie kamer. Ze leggen nog een keer uit wat ze gaan doen, de tumor wordt verwijderd en ze zullen weefsel uit mijn bekken halen om het gat op te vullen. Het infuus wordt moeiteloos geplaatst en ik mag aftellen. Op de achtergrond hoor ik de artsen allemaal enge dingen opnoemen, dus schiet ik in paniek. Hier komen weer mijn eerste tranen, die gelukkig niet heel lang duren. Enkele seconden later slaap ik, en kan de operatie beginnen. 7,5 uur later word ik rustig wakker op de uitslaapkamer, ik grijp meteen naar mijn heupen, waarom voel ik geen pijn? De oncologische chirurg komt even kijken hoe het gaat, en legt uit dat ze tijdens de operatie er achter kwamen dat het groter was dan ze dachten. Weefsel uit mijn bekken halen was dus onmogelijk, want dan hield ik geen bekken meer over. Ze hebben dus donor bot geplaatst en dat moet nu zelf gaan groeien. Weer een extra risico…

Super slechte kwaliteit… maar dit is 6 weken na de operatie.

Na de operatie mag ik vrij snel al weer naar huis, omdat ik met mijn eigenwijze hoofd op de wc wilde plassen, niet op die vieze plas po. Thuis staat in de woonkamer een ziekenhuisbed, dus ik hoef gelukkig geen trappen op en krijg zo nog wat mee van het gewone leven. Dat gewone leven gaat ook gewoon door, mijn broertjes en zusje gaan naar school en naar vriendjes, mijn vriendinnen zitten elke dag op school en na school komen ze bij mij langs. Gelukkig heeft mijn moeder niet van mijn zijde geweken sinds het moment dat we het weten. Ondanks dat ik mij altijd zo groot weet te houden, ervaar ik ook momenten van diepe, intense pijn en verdriet. En dan heb ik het niet meer over de lichamelijke pijn.  

“School is niet meer bij te houden, heb inmiddels al bijna het hele jaar gemist. Vriendinnen zijn ook nergens meer te bekennen. Ik ben he-le-maal op”

De eerste weken gebeurd er eigenlijk niks, ik mag niks en ik kan niks. Elke 3 weken voor een check-up naar het ziekenhuis en verder slaap ik nog erg veel. Het is ook enorm vermoeiend allemaal hoor, dat heen en weer gesleep en al die drukte om je heen. Uiteindelijk zijn we 3 maanden verder en mag ik beginnen met onbelaste fysiotherapie. Ik krijg speciaal gips, die met klittenband afneembaar is, zodat ik met een gespecialiseerde fysiotherapeut in het ziekenhuis oefeningen kan gaan doen. Zo beginnen de eerste oefeningen alleen met mijn been weer buigen, wat natuurlijk niet meer kon na zo lang gips! De eerste behandelingen ervaar ik als pijnlijk, zwaar en teleurstellend. Als 14-jarige puber wil je natuurlijk helemaal niet zo langzaam, met beleid en veel geduld. Ik wil nu, snel, meteen en direct lopen. Helaas kan dat simpelweg gewoon niet, en dat valt me zwaar. Bij de fysiotherapeut bouwen we het langzaam op, en mag ik uiteindelijk steeds beetjes gaan staan en belasten. Het is inmiddels bijna mijn verjaardag, dus ik ben ontzettend blij dat ik zulke stappen vooruit maak, letterlijk! 

31 mei 2013, mijn 15e verjaardag. Ik zit inmiddels al 6 maanden thuis, zonder school, zonder vrienden, zonder leven. Ik ben er nog lang niet, en naar buiten gaan is een te groot risico, dus geniet ik dubbel en dik van het boodschappen doen. Het enige momentje dat ik in de bewoonde wereld kom. Behalve vandaag! Want vandaag ben ik jarig, en ik sta erop dat ik naar school ga. Ik ben altijd een schoolmeisje geweest, en ik mis het ontzettend om alleen al te slenteren door de lange hallen en aula’s. Helaas is deze schooldag niet zoals ik mezelf voorgesteld had, aan het eind van de dag worden mijn krukken onder me vandaan geschopt. Daardoor kwam ik met een klap terecht op mijn verkeerde been. Ik was zoals gewoonlijk, ook vandaag weer eigenwijs en ben zonder mijn gips, en zonder rolstoel naar school gegaan. Mijn donor bot is nog lang niet aangegroeid en door die val op mijn been, zit er nu een scheur in. Ik ben weer terug bij af, zit weer in het vaste gips en mag weer helemaal niks. Nu maar hopen dat die scheur gaat helen, want met gebroken donor bot kan je helemaal niks. 

De tijd verstrijkt langzaam, en ik begin mentaal ook stappen achteruit te nemen. Ik ben moe, gesloopt, gewoon op. He-le-maal op. Hoe lang moet ik nog? Wie zal het weten… School is niet bij te houden, heb inmiddels al bijna het hele jaar gemist. Mijn vriendinnen zijn nergens meer te bekennen, en zelfs familie begint wel moe van mij te worden. Ik spendeer mijn dagen nog steeds in mijn bed, midden in de woonkamer. De fysiotherapie verloopt soepel, al mag ik niet veel meer. Het is een hele lieve vrouw, die het beste met me voor heeft en ook het beste uit me haalt. En toch, ondanks die lieve fysiotherapeute, ondanks de lieve dokters en mijn moeder, die nog steeds niet van mijn zijde is geweken, zit ik niet lekker in mijn vel. Ik voel mij niet gelukkig, ik voel mij niet fijn en prettig meer. Ik heb een punt bereikt waarin mijn lichaam gewoon een grens aangeeft, want ik kan niet meer. Nu het einde van mijn revalidatietraject in zicht komt, ga ik toch wat keuzes overwegen. De keuze is uiteindelijk ook snel gemaakt, en ik stuur mijn vader een berichtje:  

“Hey papa, het gaat niet zo goed met me. Met mijn been wel hoor, maar in mijn hoofd niet. Ik mis je zo. Ik wil naar jou toe komen” 

Hij reageert verder erg positief op mijn berichtje en boekt vrijwel meteen een ticket. Een ticket? Jup, een vliegticket notabene. Mijn vader woont in Curaçao, en ik binnen twee weken ook weer. Ik rond mijn revalidatie af, neem afscheid van mijn fysiotherapeute en dokters, familie, wat nog overgebleven is van vrienden en knuffel nog eventjes extra lang met mijn broertjes en zusje. Mijn koffers staan al klaar, en 25 augustus is het zo ver. Opa en oma komen mij om 5 uur ‘s morgens van huis halen, en brengen mij naar Schiphol toe. Een laatste kus en knuffel voor mijn lieve moeder, en met een lach en een traan vertrek ik. Op naar een nieuw avontuur, een nieuwe start. Op Schiphol weet ik mij erg groot te houden bij het afscheid van mijn allerliefste opa en oma. Ik doe zo stoer, maar eenmaal alleen in het vliegtuig breken de tranen los. Even denk ik nog dat ik een hele domme fout heb gemaakt, maar als ik na een lange reis aankom in Curaçao en het warme deken over mij heen krijg is die gedachte even verdwenen. Mijn oom en tante waren toevallig op vakantie, en halen mij op van het vliegveld. Vanuit daar rijden we direct door naar mijn vader, mijn lieve papa die ik al heel lang niet gezien had. Mijn lieve papa die niet bij mij kon zijn, in de tijd dat ik hem zó hard nodig had. Maar nu kunnen we alles inhalen, denk ik nog, nu heb je tijd voor mij.  

Het was ook te mooi om waar te zijn. Ik heb écht een leuke tijd gehad op Curaçao, er zitten een paar hele mooie herinneringen bij. Maar eerlijk is eerlijk, ik ben niet voor niks terug in Nederland. Curaçao heeft mij een hoop geleerd, een hoop laten zien en laten voelen. Ik heb kunnen ontdekken, aftasten en genieten. Maar ik heb ook heel veel pijn en verdriet gehad, ik heb geweld gezien, teleurstellingen, verkeerde keuzes gemaakt en ik ben voornamelijk héél vaak op mijn bek gegaan. Gelukkig leer je daar alleen maar van, en sta ik nu met twee stevige benen op de grond. Vastgeworteld in de aardbodem. Niemand krijgt mij meer omver! Achteraf gezien ben ik blij met alle keuzes die ik gemaakt heb, en ben ik iedereen ook heel erg dankbaar dat ik die keuze had! Zonder alle levenslessen op Curaçao, zou ik nu niet staan waar ik nu sta. En ik kan mij geen leven meer voorstellen zonder mijn lieve man, hondjes en ons prachtige huis. Hier in Zwolle. Ik ben nog nooit zo gelukkig geweest, en ik word overspoeld met liefde en warmte, zoals het hoort. Mijn been is nog een wisselvallig verhaal, over het algemeen gaat het goed maar ik heb nog altijd pijn. We zijn inmiddels zo’n 8 jaar verder (sinds ik de eerste keer pijn voelde) en wat de pijn betreft is er weinig veranderd. Gelukkig leer je er mee leven en doe ik lekker wat ik niet laten kan, want het is zo onmenselijk om in huis te blijven zitten, angstig dat er wat gebeuren kan. Ja, het blijft een risico, maar hallo dat is autorijden ook! Ik geniet lekker van mijn leven zolang het mij gegund is, en ik knok nog elke dag voor een goede dag. Het is zwaar om te moeten leven met dagelijkse pijn, maar het heeft me wel geleerd om extra te genieten van alles om me heen. Dat is mijn beste advies die ik je geven kan: luister, kijk, koester en geniet!

Helaas nog geen reacties. We vinden je erg lief als je de eerste bent!

Laat een reactie achter

Welkom op A Little Bit Pregnant©

Welkom op A Little Bit Pregnant©

Leuk dat je een kijkje neemt op mijn website. Ik ben Kyra, 21 jaar en woonachtig in Zwolle met mijn man en hondjes. A Little Bit Pregnant© staat in het teken van onvruchtbaarheid, en zo is mijn naam ook ontstaan. Een klein beetje zwanger, door de hormonen, door de wens, door de behandelingen. Je zult dus voornamelijk blogs lezen over infertiliteit, en alles wat daarbij komt kijken. In de hoop dat er wensmoeders zijn die er moed, kracht, herkenning en steun uit kunnen halen. Daarnaast bespreek ik taboes rondom het moederschap, en deel ik zoveel mogelijk over mijn zwangerschap. Heel veel leesplezier!

Kyra Elgersma

Instagram

  • Babymassage

Voor het slapen gaan, gaat Chloë lekker in bad of mee douchen. Naderhand krijgt ze een lekkere massage met deze pure olie van @urtekrambenelux

Chloë ontspant enorm onder de douche of in bad, en om die ontspanning er lekker in te houden volgt er een massage. Zo kunnen we beiden relaxed de nacht in.

Van de kraamzorg heb ik een babymassage geleerd. Hartstikke leuk om te doen, en de meeste baby’s vinden het heerlijk! Toen wij van @urtekrambenelux een pakket kregen waar deze olie ook in zat, stond ik natuurlijk te springen om Chloë te masseren 😍

Geef jij je baby wel eens een massage?
  • Bevallen staat me goed!

Mannn wat voel ik mij goed zeg!!! Ik heb nog wat last van mijn bekken, en moet ook echt wel oppassen met wat ik doe maar het is niks vergeleken met tijdens de zwangerschap!

Ik word weer uitgerust wakker. Ook na een nacht spoken en buikkrampjes van Chloë. Want dan pak ik tussendoor alsnog meer slaap, dan ik tijdens de zwangerschap had. Bizar maar waar!

Momenteel zweef ik nog hoog op mijn roze wolk. De wolk waar ik heel lang op heb gewacht. Ik geniet er nu extra lang van. Chloë Isabel is alweer twee weken oud! 2 weken jongens! De tijd gaat zo ontiegelijk snel en ik wil geen seconde van haar missen

Ik merk dat ik steeds minder op mijn mobiel zit. Ik kreeg zelfs een melding dat mijn schermtijd met 70% verminderd is, ten opzichte van vorige week. Ik heb nog wat samenwerkingen lopen die ik komende maand ga afronden, en dan neem ik even een pauze denk ik. Even de tijd om mijn meisje te leren kennen. Ze verdiend het 💖
  • Lang gewacht, stil gezwegen
Nooit gedacht, toch gekregen

Een tekstje die jullie vast en zeker vaker voorbij hebben zien komen. Een tekstje die op ons geboortekaartje staat. Een tekstje die de afgelopen tijd heel mooi beschrijft.

Ons kleine grote wonder. Daar waar wij de hoop al opgegeven hadden, had jij hele andere plannen. Hele mooie plannen, voor ons. Ineens waren wij met zijn drieën. Ineens waren wij, naast man en vrouw, ook papa en mama.

Lieve Chloë Isabel, jij maakt ons heel. Jij vult ons aan. Je bent het allermooiste wat ons ooit is overkomen. Jij bent zoveel meer dan wij ooit durfden te dromen ❤️
  • Borstvoeding geven was iets wat ik heel, heel graag wilde. De meeste van jullie weten dat ik in mijn zwangerschap al melk had, de eerste druppels kwamen met 13 weken en ik was nog niet op de helft of het sijpelde er al uit. Ondanks dat dit eigenlijk niks zegt over je borstvoedingservaring, had ik er wel een goed gevoel bij.

Na de bevalling heb ik Chloë Isabel meteen de tepel laten zoeken, en wonder boven wonder hapte ons natuurtalentje meteen goed aan. Ik heb dan ook geen tepelkloven gehad, dus de Purelan staat vooralsnog ongebruik in de kast.

In de kraamweek heb ik wel enorm veel last gehad van stuwing, en heb ik nog steeds overproductie. Ik ontlast mijn borsten regelmatig door ze te masseren, en de melk die verloren gaat vang ik op in een flesje. Deze melk gebruik ik voor in haar badje, of vries ik in. Echt problemen ervaar ik dus niet, en ik ben mij er bewust van dat dit zeker niet vanzelfsprekend is.

En toch wilde ik deze post delen. Omdat ik al 12 dagen ons meisje kan voorzien van mijn eigen melk. Gister had ze weer een clusterdag, en ja deze zijn zwaar en vermoeiend. Maar ik ben zó blij dat ze goed drinkt, groeit en ontwikkeld. En dat allemaal door mijn borsten.

Ik ben trots. Op haar, op mij, op ons 💖
  • This is post partum || 11 days PP

Ja, ook ik heb nog een lekkere flubber buik. En of het nou zo blijft, iets minder wordt of helemaal bijtrekt. Het maakt mij niet uit. En het zou niemand wat uit moeten maken.

Onthoud dat je een huisje was voor je kleine. Dat die buik je kleine deed groeien. Dat dat lichaam je kleine heeft gebaard. Op de wereld heeft gezet. Dat heb JIJ gedaan! Dus wees trots 💖 op die flubber buik
  • Wat heb ik dit lijf vervloekt tijdens de zwangerschap. Wat heb ik de hele zwangerschap vervloekt. Ik had zo ondragelijk veel pijn, pijn die als sneeuw voor de zon verdween toen mijn meisjelief geboren werd.

Slapen deed ik al maanden bijna niet meer. Maar mijn eerste nacht met een newborn? Ik sliep als een roosje. Pijnloos, met een lege blaas en rust in mijn buik. En niet te vergeten, met een bundeltje geluk in mijn armen (ja wij slapen samen en nee ik hoef daar geen advies of meningen over xx)

Als ik kijk naar deze foto ben ik trots. Zo vreselijk trots dat ik mijn dochter mocht dragen, mocht groeien en mocht baren. Ondanks die 9 maanden zwaar afzien, was ze het meer dan waard.

Nu lig ik op de bank, met mijn 10 dagen oude newborn. Ik voel mij kiplekker, ik slaap goed en heb weer energie. En wat wil ik nu precies zeggen dan? Aub zeg nooit een zwangere dat ze zich niet moet aanstellen. Zeg nooit een zwangere dat ze moet genieten. Zeg nooit een zwangere dat ze er nog wel achter komt met een baby. Gewoon niet doen. Een zwangerschap kan je kapot maken. Hoe mooi en bijzonder die tijd ook is.
  • Lekkere zelfbruiner meid ☀️ #grapje #zeisnogeenbeetjegeel #mamaheeftwelzelfbruinernodig
  • Baddertijd 🧸

Baby’s hebben hele gevoelige huidjes, en zoals jullie weten is deze mama alleen maar bezig met producten zonder troepjes, zeker voor mijn kleine meisje.

Toen ik @salcuranlbe tegen kwam, was ik hartstikke enthousiast over hun aanbod. Ze hebben, naast de producten voor onszelf, ook een hele fijne junior lijn, die wij mogen uittesten!

Mama kan Chloë Isabel met een gerust hart badderen, met onder andere deze heerlijke badmelk. Geen chemicaliën, geen chloor, geen siliconen, geen parabenen, geen parfum. Dat maakt mij blij, en ze zeggen: blije mama, blije baby 😁 
Welke verzorgingsproducten vinden jullie fijn?

Ben jij ook zo’n fan van Salcura? Houd mijn Instagram dan goed in de gaten, want er komt een hele toffe winactie aan!
  • Zie hoe je moeders ogen stralen
De liefde heeft haar aangeraakt
Ik zoek een zin die kan vertalen
Wat jij in mij hebt losgemaakt 💖

Volg mij ook op Instagram

Recent

×