BLOG #8 | Injecties, mijn grootste angst wordt nu mijn beste vriend…

13 maart, 2019

BLOG #8 | Injecties, mijn grootste angst wordt nu mijn beste vriend…

13 maart, 2019

Heb je vijand lief, zeggen ze toch? Maar dat je je vijand moet accepteren en waarderen is wel echt even next level. Naalden zijn altijd mijn grootste angst geweest, als kind zette ik de hele boel op stelten bij een vacccinatie, en ik ben zelfs meerdere keren flauwgevallen. Als ik wist dat ik moest bloedprikken, of een infuus zou krijgen, was ik er van te voren al ziek van. Ik transformeerde in een zombie, lijkbleek en niet meer aanspreekbaar. Ik keerde mijzelf in een bubbel, ter bescherming, in de hoop dat ik dat stomme prikje dan niet nodig had. Helaas ben ik een kind met heel veel pech geweest, en zijn de keren dat ik moest bloedprikken of een infuus kreeg echt niet meer op één hand te tellen.

In de loop van der jaren leer ik er ook wel steeds beter mee omgaan, zo kan ik sinds kort alleen naar de dokter om bloed te prikken. Voorheen moest er écht iemand met mij mee, anders vertikte ik het om naar binnen te gaan. Gelukkig is dat heftige er dus wel vanaf, en weet ik mijzelf nu bij elkaar te rapen om even bloed te prikken. Waar ik wel nog moeite mee heb, is om er naar te kijken. Ik draai standaard mijn hoofd weg, omdat ik weet dat ik flauw val als ik kijk hoe die naald in mijn lijf verdwijnt. Dat is dus nog wel een dingetje waar ik aan moet werken, want over nog geen week, moet ik mijzelf dagelijks injecteren…

De afgelopen maand heb ik niet heel erg veel verteld over die ronde, ik merkte vooral aan mijn lijf dat ik geen energie had om hele blogs te schrijven, en ik heb deze maand dus geluisterd naar mijn lichaam en grenzen. Nu ik even een korte pauze heb, kom ik er een beetje boven op en voelt het weer goed om te bloggen. Ik hoop dat jullie hiervoor begrip hebben, en het mij niet kwalijk nemen. In deze blog zal ik dus nog een stukje vertellen over afgelopen maand, de uitslagen, hoe nu verder en waar ik allemaal last van heb gehad.

“De komende dagen duren lang en zijn slopend, ik voel continu steken in mijn onderbuik en maak mijzelf intussen helemaal gek.”

Zoals velen van jullie al weten, heb ik afgelopen maand 150mg Clomifen gehad. Dit is de hoogst mogelijke dosering van Clomid, en er werd door iedereen heel hard geduimd dat dit zou aanslaan. Dit omdat Clomid gewoon makkelijk en veilig te gebruiken is, thuis, zonder al te veel poespas. Gelukkig ken ik mijn lichaam inmiddels als het mijn broekzak, en had ik mijzelf al goed voorbereid op een slechte echo. Toen wij bij de eerste follikelmeting zagen dat ik zowel links als rechts een follikel van om en nabij 10mm had, kreeg ik toch een sprankje hoop. Zou het dan eindelijk doorzetten? Voor degene die het niet weten: ik heb nog nooit een eisprong noch eitje gehad, dus dat ik er twee van 10mm had was al een hele verandering! Na de echo werd gezegd dat het alle kanten op kan gaan, en wij dus niet te enthousiast worden. Dan stel je jezelf alleen maar teleur daarna. Vier dagen later zou ik een tweede meting hebben, en dan zouden we wel zien hoe of wat.

De komende dagen duren lang en zijn slopend, ik voel continu steken in mijn onderbuik en maak mijzelf intussen helemaal gek. Zal het een eisprong zijn? Of groeit er nu een eitje door, en voel ik dat? Ik heb immers nooit een grotere follikel dan 1mm gehad. Of zal het gewoon spanning en stress zijn? Iets in mij, gaf mij toch een goed gevoel en dat stelde mij gerust. Toen wij op de tweede meting zagen dat er geen eitjes waren, deed mij dat dus best even pijn. Het voelt soms zo falend en frustrerend als je lichaam je continu in de steek laat. Mijn lichaam is toch gemaakt om zwanger te kunnen worden? Gemaakt om een kindje te kunnen baren? Wáárom lukt het dan niet? Ik faal, als vrouw zijnde, als moeder zijnde, naar mezelf en naar mijn man. Ik faal.

“Het enige voordeel van de Clomid is dat ik 24/7 botergeil ben. Hier hoor je mijn man niet over klagen, haha.”

Op een derde, en zo ook de laatste follikelmeting is er weer niks te zien. Mijn baarmoederslijmvlies daar in tegen groeit wel mooi, en de artsen hopen dan ook op een eitje. Helaas gebeurd er in mijn eierstokken gewoon echt niks, en is dan nu ook besloten dat we de Clomid gaan stoppen en starten met injecties. Welke dat precies worden weet ik nog niet, ik heb voor volgende week een afspraak staan voor een informatie gesprek. Zij zal dan alles uitleggen, en de spuiten meegeven, dan zal ik daarna even een update plaatsen op mijn Instagram. Veel vrouwen hebben mij verteld dat zij van de injecties weinig tot geen bijwerkingen hadden, terwijl zij van de Clomid ook een ander mens werden. Om heel eerlijk te zijn, ben ik dus best wel opgelucht dat ik geen Clomid meer hoef.

Zo had ik ook deze ronde erg veel last van bijwerkingen, ik ben gedurende dag continu misselijk en kan geen enkele sterke geur verdragen zonder te kokhalzen. Verder heb ik last van hele ernstige vermoeidheid, nachtmerries en opvliegers (zweten in bed, daarna weer koud, dan weer zweten), moodswings waar je U tegen zegt, met regelmaat hoofd- en buikpijn, rusteloosheid en chaos in mijn hoofd. Ik merk dat ik een heel ander mens ben, die veel zeurt en klaagt en niks kan hebben. Maar echt niks. Mijn lontje is nog kleiner dan een mug, en mijn geduld is ver te zoeken. Het enige voordeel van de Clomid is dat ik 24/7 botergeil ben. Hoe? Geen idee. It just appears like that, and disappears like that. In een vingerknip, en ik maak geen grapje! Over dat laatste hoor je mijn man niet klagen, haha. De dagen tijdens en na de Provera, is mijn libido weer ver weg begraven. Ik compenseer het dus wel een beetje zo :-P

In een volgende blog zal ik vertellen hoe, en of, ons seksleven is veranderd. De afgelopen maanden krijg ik daar erg veel vragen over, gezien het traject waar wij in zitten. Er wordt al snel vanuit gegaan dat wij geforceerd met elkaar moeten vrijen, op vaste dagen en tijdstippen. Dit is natuurlijk niet het geval (bij ons), en wil ik graag in een komende blog tips geven hoe je het spannend kan houden tussen de lakens :-)

Tot snel, en vergeet mij niet te volgen op:

2 reacties

  • Jantine 17 maart, 2019 at 21:58

    In gedachten bij je/ jullie. Wat heb je het mooi van je afgeblogd!

    • admin 17 maart, 2019 at 22:10

      Dank je wel lieverd! Ik doe mijn best :-)

    Laat een reactie achter

    Welkom op A Little Bit Pregnant©

    Welkom op A Little Bit Pregnant©

    Leuk dat je een kijkje neemt op mijn website. Ik ben Kyra, 21 jaar en woonachtig in Zwolle met mijn man en hondjes. A Little Bit Pregnant© staat in het teken van onvruchtbaarheid, en zo is mijn naam ook ontstaan. Een klein beetje zwanger, door de hormonen, door de wens, door de behandelingen. Je zult dus voornamelijk blogs lezen over infertiliteit, en alles wat daarbij komt kijken. In de hoop dat er wensmoeders zijn die er moed, kracht, herkenning en steun uit kunnen halen. Daarnaast bespreek ik taboes rondom het moederschap, en deel ik zoveel mogelijk over mijn zwangerschap. Heel veel leesplezier!

    Kyra Elgersma

    Instagram

    Instagram has returned invalid data.

    Volg mij ook op Instagram

    Recent

    ×