BLOG #9 | Ik voel mij net een junk

26 maart, 2019

BLOG #9 | Ik voel mij net een junk

26 maart, 2019
Hoopje ellende

Maar even serieus, het is zo onnatuurlijk om jezelf te spuiten. Als ik de naald erin duw, voel ik ontzettend veel weerstand van mijn huid en vet, waar je dus gewoon doorheen moet duwen. Mijn buik zit inmiddels vol met prikgaten, krassen, bloeduitstortingen en blauwe plekken en ik voel mij soms echt een junk. Inmiddels ben ik al weer bijna een week aan het prikken, en het boeit mij eigenlijk niet zo heel veel. Ondanks dat het toch tegen al je principes en de natuur ingaat, kijk ik er elke avond naar uit om weer te mogen prikken. Dan is het maar weer gedaan, en is die dag weer achter de rug. En na elke spuit, denk ik echt: weer een stapje dichterbij een kleine frummel.

De afgelopen week heb ik mij, zoals de meeste van jullie al op Instagram konden zien, niet heel erg fit gevoeld. Ik heb flinke koorts gehad, die gelukkig gezakt is nu. Ik schommel nu nog een beetje tussen de 37,5 en 38,5. Of het van de spuiten is, of een griepje is, weten we niet zeker. De timing was in ieder geval fantastisch, not. Verder heb ik sinds het prikken regelmatig last van enorme misselijkheid. Dit is gelukkig niet de hele dag, maar komt zo nu en dan even de kop opsteken. Ik ervaar soms wat hoofdpijn, en na het spuiten heb ik last van die plek. Het brand, steekt en doet gewoon zeer. Naast de koorts en het grieperige, valt het dus redelijk mee en goed te doen.

Ik moet zeggen dat ik mij beter voel nu, zelfs met die koorts, dan wanneer ik aan de Clomid zat. Van de Clomid werd ik ook niet echt ziek of grieperig, maar gewoon een heel ander mens. Kan het ook eigenlijk niet heel goed uitleggen, maar denk dat menig van jullie het wel zal begrijpen. Het is dus écht een verademing nu, die spuitjes. Soms zitten er hele goede dagen tussen, ben ik heerlijk opgewekt en kan ik een hele dag lekker actief zijn.

“Ik ken mijn lichaam inmiddels zo goed, dat ik meteen al erg sceptisch was over de Clomid”

Nu krijg ik onwijs veel de vraag hoe ik zo positief kan blijven, en er zo nuchter in kan staan. Ik ga mijn best doen, om het zo goed mogelijk te verwoorden, en deel mijn ervaringen met jullie. Zo kwam ik er, eigenlijk na de eerste ronde al, achter dat het niet meehelpt om neergeslagen, negatief en verdrietig te zijn. Toen wij er achter kwamen dat ik onvruchtbaar ben, heb ik mij uiteraard wel degelijk verdrietig gevoeld. Ik heb gehuild, gejankt, geschreeuwd en alles en iedereen vervloekt. Tot de eerste afspraak in het fertiliteitscentrum, was ik een hoopje van ellende en snotlappen. De eerste afspraak was positief, het zaad van mijn man was onderzocht en goed. Pfoe, hele last van onze schouders. Nu ik nog.

Tranen met tuiten

Na de tweede afspraak, mocht ik vrij snel al starten met de eerste Provera kuur, om daarna te kunnen beginnen met de Clomid. Ik ken mijn lichaam inmiddels heel erg goed, en was dus erg sceptisch over de Clomid. Ik denk dat dat ook wel heel veel heeft meegeholpen, ik bleef realistisch naar mezelf en keek het elke ronde gewoon aan. Na de eerste echo was ik ook eventjes verdrietig, de Clomid was niet aangeslagen en ik moest de dosering ophogen. Ik heb mij die dag echt even heel erg rot gevoeld, ik faalde alweer, en dat deed pijn. Heel veel pijn!

Toen ik later die week er over na ging denken, bedacht ik mij ineens wat een verspilling van tijd en energie dit eigenlijk is. Onder de lakens duiken, tranen met tuiten huilen en zes bakken ijs eten, brengt ons geen steek verder naar een kindje. In tegenstelling tot misschien zelfs wel verder weg, gezien stress zich niet heel goed uit op je baarmoeder. Vanaf dat moment heb ik mijzelf bij elkaar geraapt, en ben ik positiever gaan denken. Ik heb echt mijn mindset moeten veranderen, anders had ik het nooit getrokken. Is het weer een maand niet gelukt? Super rot, maar volgende maand weer een kans.

“Mijn man en ik zijn nog steeds wij. Met of zonder baby. Wij zijn een team, wij zijn samen en hoe dan ook, onze toekomst is mooi. Want wij hebben elkaar”

En wat nog het mooiste en belangrijkste aan dit hele traject is: jij en je partner zijn nog steeds “wij”. Mijn man en ik, zijn nog steeds wij. Dat gaat niet weg, dat zal niet veranderen. Met of zonder baby. Jullie, wij, zijn een team. Wij hebben een “plan”, voor als het toch niet zal lukken. Misschien helpt het jou om dat ook te doen met je partner. En je hoeft echt niet elke dag te denken aan het wanneer-wij-geen-baby-zullen-krijgen-plan, maar het helpt mij wel om positief te blijven kijken naar de toekomst. Hoe dan ook, mijn toekomst is mooi. Want ik heb mijn man en wij hebben elkaar. En ik wil heel graag een kindje met hem, en samen ons gezinnetje stichten, maar als de natuur het zo voor ons bepaald heeft dat dat niet kan, dan ligt ons doel schijnbaar ergens anders. En die vinden we dan ook heus wel.

En uiteraard zijn dat niet de woorden die je wilt horen, als je heel graag een kindje wilt en het niet lukt. Maar dit is wat mij helpt, dit is mijn antwoord op de vraag “Hoe blijf je zo positief en nuchter?”, en ik zal ook echt elke dag blijven vechten om zwanger te kunnen worden. Maar er is voor mij ook een grens. Mijn lichaam zal uiteindelijk zelf wel aangeven: tot hier en niet verder. Ik zal zelf niet kiezen voor eicel donoren, puur omdat mijn lichaam daar al aangeeft niet gemaakt te zijn om te baren. Ik zie dus wel hoe het loopt, hoe mijn lichaam nu gaat reageren op de spuiten, en of het lukt. Ik zie wel.

Leef met de dag, zeggen ze. En dat is wat ik doe. Want het leven is zo kort, de tijd gaat zo snel. Het zou zonde zijn om jaren weg te gooien aan verdrietig en depressief te zijn. Die weggegooide jaren krijg je nooit meer terug, kostbare tijd waarin je zoveel mooiers had kunnen doen, voelen en meemaken. Ik geniet elke dag van mijn man (die ik soms echt achter het behang kan plakken), de hondjes (die ik net zo achter het behang kan plakken), ons prachtige huis en de omgeving, mijn familie, mijn kleine broertjes en zusje, mijn wonder neefje waar ik een ontzettende trotse tante van ben. Ik doe wat ik leuk vind en haal onwijs veel positieve energie uit het bloggen en al jullie overweldigende lieve reacties! Het doet mij zo goed om te lezen dat ik vrouwen hiermee help, dat ik jullie via bloggen en social media steun en herkenning kan geven. Dat ik even dat steuntje in je rug kan zijn. Daar doe ik het voor! En daar zal ik het ook voor blijven doen.

Helaas nog geen reacties. We vinden je erg lief als je de eerste bent!

Laat een reactie achter

Welkom op A Little Bit Pregnant©

Welkom op A Little Bit Pregnant©

Leuk dat je een kijkje neemt op mijn website. Ik ben Kyra, 21 jaar en woonachtig in Zwolle met mijn man en hondjes. A Little Bit Pregnant© staat in het teken van onvruchtbaarheid, en zo is mijn naam ook ontstaan. Een klein beetje zwanger, door de hormonen, door de wens, door de behandelingen. Je zult dus voornamelijk blogs lezen over infertiliteit, en alles wat daarbij komt kijken. In de hoop dat er wensmoeders zijn die er moed, kracht, herkenning en steun uit kunnen halen. Heel veel leesplezier!

Kyra Elgersma

Instagram

Instagram has returned invalid data.

Volg mij ook op Instagram

Recent

×