Subscribe & Follow

Categories

Een brief aan mijn ‘moeder’

22 april, 2020

Een brief aan mijn ‘moeder’

22 april, 2020

Die het woord niet eens waardig is.

Van baren word je geen mama, daar komt zoveel meer bij kijken. En op elk mogelijke vlak heb je gefaald. Gelukkig niet alleen in mijn ogen, zelfs mijn vader verliet je. Dat maakt het voor mij makkelijker om het te accepteren.

Bruiloft

We hebben nu al een hele tijd geen contact meer. Het laatste gesprek was een ruzie over onze bruiloft. Jouw eigen moeder zou aanwezig zijn, en naar jouw eigen woorden zou je haar neer hoeken als je haar tegen zou komen, dus wilde je er niet bij zijn. Niet met haar. Scheelde mij je weer vertellen dat mijn man jou niet wilde hebben. En ik geef hem geen ongelijk. Toch blijft mijn leven dusdanig interessant voor je dat je samen met je oudste dochter dagelijks mijn instagram zit af te neuzen met nep accounts. (Tip: stuur nooit berichten met je nep account naar andere mensen want niemand is te vertrouwen😉)

Daarom schrijf ik deze brief aan jou, omdat ik weet dat je het toch wel leest. Zij het via je nep accounts of via iemand die het doorstuurt, en mij blijkbaar enkel volgt als jouw soldaat. Het komt toch wel bij je terecht. Dus bij deze! Veel leesplezier.

De reden dat ik jou niet meer wil zien en spreken is niet zo even op te schrijven. Er is teveel aan vooraf gegaan, zó veel dat ik die knoop jaren geleden al had moeten doorhakken. Het had mij zoveel leed en therapieën bespaard.

Aandacht

Je schreeuwde tegen me, gaf mij geen emotionele ondersteuning bij verdriet en ik stond er werkelijk alleen voor. Opvoeding? Dat moest ik zelf maar uitvogelen. Van jou kreeg ik het niet. Waar was je toen mijn hamster stierf, en ik in m’n eentje – op 10 jarige leeftijd – mijn hamster moest begraven? Waar was je toen ik verdriet had om het gemis van mijn vader? Waar was je toen ik gepest werd op school? Waar was je toen ik een noodkreet sloeg? Toen ik wegliep van huis? Toen ik je duidelijk zei, dat het niet goed met mij ging? Je was er wel, want je was altijd thuis. En toch was je er nooit.

Beginnend bij mijn jeugd, heb ik al alles gemist. Het gemis aan aandacht, stabiliteit, liefde, sturing, warmte, vertrouwen. Terwijl jij de taak had om mij een veilig en stabiel nest te bieden, zat je alleen maar met een peuk en je mobiel in je handen, op de prullenbak in de keuken. Of je lag de hele dag op bed. Of had je weer een nieuwe vlam waar je mee de hort op ging. En ik zat beneden met je andere kinderen, ik wilde vast wel even voor je oppassen. Elke dag weer.

“Ik trok het niet meer dus ik besloot je te verlaten, zoals iedereen dat doet. Heel ver weg van jou”

Naarmate ik ouder werd, werden bovengenoemde dingen erger en werd de aandacht nog minder. Boeide het je überhaupt wel, wat ik voelde? Waar ik naar verlangde? Wat ik nodig had? Het enige moment wanneer je interesse in mij had, was toen ik ziek werd. Toen kreeg jij ineens alle aandacht, vonden mensen je ontzettend zielig en werd je ego gestreeld omdat iedereen je oh zo’n goede moeder vond… ze moesten eens weten wat er allemaal gebeurde thuis. Ze moesten eens weten hoe jij bent als er niemand anders bij is.

Nieuwe start

Gelukkig voor mij kreeg ik al snel door hoe je in elkaar steekt. Altijd met iedereen ruzie, ziektes en aandoeningen verzinnen en ontzettend overdrijven over alles. Elke scheet die dwars zat werd op Facebook gepleurd alsof je bijna stierf en de kinderen werden continu ziek gepraat zodat jij aandacht kreeg. Ik trok het niet meer, ik trok jóú niet meer, dus ik besloot je te verlaten. Zoals iedereen dat doet. Heel ver weg van jou. Ik ging naar mijn vader.

Mijn vader waar je mij altijd voor bang hebt gemaakt. Mijn vader die ik nooit mocht spreken van jou. Die je mij jaren lang ontnam. Mijn vader die jou zogenaamd mishandelde in jullie huwelijk. Mijn allerliefste vader die mij van gebroken, verdwaald en bang vogeltje naar een sterke en zelfstandige vrouw heeft gemaakt.

Maar ik bleef niet bij mijn vader. Ik kwam terug naar Nederland. Niet terug naar jou, want zelfs toen ik je nodig had wees je me af. Maar ik gaf je wel een nieuwe kans. Om opnieuw te beginnen. Je was veranderd zei je, en ik geloof dat mensen kunnen veranderen. Dat ze kunnen verbeteren. Daarbij wilde ik mijn broertjes en zusje weer heel graag zien en spreken, want ook die ontneem je mij. Dus op naar een nieuwe start, waar ik nooit aan had moeten beginnen.

Zwart gat

Ruzies bleven ontstaan. Je schold mij uit voor ‘hoer’ en ‘slet’. Je bedreigde me, zou mij wel even komen neer hoeken. Je ging zo lang door, tot ik mijzelf wat wilde aan doen. Sterker nog, je wilde wel even een handje helpen door m’n vliegtuig naar beneden te halen. Want het doet je toch niks. Was ik maar dood, dan kreeg je nog meer aandacht. Dan zouden nog meer mensen je zielig vinden.

Details zijn niet nodig. Hoewel je zelf nooit zal begrijpen wat je mij hebt aangedaan, wat je anderen altijd aandoet. Al mijn psychologen zeiden dat je ernstig ziek bent, in je bovenkamer. Maar hulp zoeken zal je niet. Je zal nooit inzien waarom de hele familie het contact met je verbroken heeft. Waarom je altijd met iedereen ruzie hebt. Waarom kind nummer 3 vroegtijdig uit huis is gegaan. Je zult het nooit begrijpen, tot je straks alleen bent. Tot de jongste het nest heeft verlaten.

“Ik rouw al jaren om een moeder die jij nooit geweest bent, maar waar ik wel zo naar verlangde”

En als jij dan later oud en alleen bent. Zielig in je stoel zit weg te rotten. Gaat dementeren en niemand meer herkent. Dan ga je het voelen. Dan krijg jij wat je verdiend: eenzaamheid en leegte. Dat wat jij mij m’n hele leven hebt gegeven. Dat wat ik al jaren probeer op te vullen. Een zwart gat met niks anders dan leegte.

Tot slot

Soms sluipt er een angst bij mij naar binnen. Bang dat ik net als jij word. Bang dat ik op je ga lijken. Bang dat ik jouw trekjes heb. Maar inmiddels weet ik beter, ik zal nooit zoals jij zijn. Mijn dochter heeft een moeder aan mij, een thuis met warmte, stabiliteit en liefde. Een rots in de branding. En schouder om op te huilen en twee hele warme armen om in te troosten. Wat er ook gebeurd. Mijn dochter zal van mij leren, van mij gaan houden. Ik zal haar altijd geloven, steunen en vooral kind laten zijn. Zij zal naar mij opkijken als haar grote voorbeeld. Daar zal ik altijd mijn best voor doen, en dat maakt mij al een betere moeder.

En dat lieve, onschuldige, pure, kleine meisje die nu tevreden op mijn borst ligt te slapen, die stel ik bewust niet bloot aan jouw vergif. Je hebt je kansen gehad, ze allemaal kei hard verpest en zal op de blaren zitten nu. Wij hebben jou niet nodig. Je was er al nooit, dus ik mis je nu ook niet. In tegendeel rouw ik al jaren om je. Om een moeder die je nooit geweest bent. Maar waar ik wel zo naar verlangde. 

1 reactie

  • Jamila 23 april, 2020 at 08:08

    Lieve Kyr,

    Poeh, wat heftig! Mensen weten inderdaad niet wat er achter gesloten deuren afspeelt. Ik kan daar dan ook geen oordeel over vellen. Sommige dingen vallen na jouw verhaal wel op z’n plek..

    Wat vind ik het heftig dat je je zo alleen hebt moeten voelen.
    En ik weet zeker dat Cloé een hele lieve warme mama heeft.

    Liefs!

  • Laat een reactie achter

    Welkom op A Little Bit Pregnant

    Welkom op A Little Bit Pregnant

    Even voorstellen

    Leuk dat je een kijkje neemt op mijn website. Mijn naam is Kyra en met mijn 21 jaar ben ik een jonge mama van ons wondertje Chloë Isabel, die wij op 5 januari 2020 mochten omarmen. Samen met mijn man en honden vormen wij een gezin van 5 in Zwolle. A Little Bit Pregnant© is begonnen in het teken van onvruchtbaarheid, en zo is mijn naam ook ontstaan. Een klein beetje zwanger, door de hormonen, door de wens, door de behandelingen. Daarnaast bespreek ik taboes rondom het ouderschap, en deel ik zoveel mogelijk over mijn chaotische doch heerlijke leven als jonge moeder. Heel veel leesplezier!

    Kyra Elgersma

    Volg ons op social media voor dagelijkse updates

    ×