Laatste blogs

Subscribe & Follow

Categories

Het leven na seksueel misbruik

3 september, 2020

Het leven na seksueel misbruik

3 september, 2020

Niet bepaald een onderwerp waar ik graag over praat. Ik praat er wel over, volgens mijn psychologen was dit juist goed. Voor mijn eigen verwerking, voor begrip van mijn omgeving -die helaas nog erg ver te zoeken was- en voor acceptatie. Wat zeg je nou? Acceptatie? Ja, echt! Hoe moeilijk het ook is. Jij moet verder met je leven. En dat gaat niet als je elke dag kookt van woede.


Overlevingsinstinct

Het is verschrikkelijk. Zeker als ook je eigen moeder je niet eens geloofd en naderhand uitscheld. Dat maakt je nog kleiner dan dat je al was. In deze blog wil ik ook liever niet tot details treden, die zijn namelijk niet van belang nu. Ik hoef ook geen medelijden, want het gaat al een lange tijd heel goed met mij. Wat ik vooral wil bereiken met deze blog is een doorgang. Voor zij die er nog midden in zit. Zij die niet durft te spreken. Zij die bang is. Voor haar wil ik er zijn. Voor haar wil ik laten zien dat het goed komt. Dat het gevecht ooit stopt.

Toen ik door de derde man betast werd, laten we het even netjes houden, wilde ik het uitschreeuwen van ongemak en verdriet. Van angst. Van woede! Maar ik kon niks. Ik liet het over mij heen komen. Ik negeerde elke emotie die ik voelde. Mijn overlevingsinstinct ging aan en maakte mij compleet gevoelloos. Dit heb ik mijzelf heel lang kwalijk genomen. Waarom kon ik niet slaan? Waarom nam ik de benen niet? Waarom deed ik werkelijk niks? Ik voelde mij zo ontzettend vies en stom, hoe kon ik het nu wéér laten gebeuren?

“Het lag niet aan mijn haren, mijn glimlach, mijn kleding. Het lag aan hem. Hij die vol was van arrogantie en lust…”

Al die jaren zat ik met zo ontzettend veel vragen. Vragen waar ik nooit een antwoord op kreeg. In tegenstelling tot werd mij zelfs aangepraat dat het mijn eigen schuld was. Dat ik het zelf uitgelokt heb. Tot ik -alweer- bij een nieuwe, en meteen ook mijn laatste, psycholoog aanklopte. Zij had eindelijk al mijn antwoorden. Dat laatste, missende puzzelstukje viel op zijn plek. Het was niet mijn schuld. Dat is het nooit geweest. Het lag niet aan mijn haar, mijn glimlach, mijn kleding. Het lag niet aan het drankje wat ik met die jongen dronk. Het lag niet aan mijn gedrag. Het lag aan hem. En aan de tweede hem. En aan de derde hem. Gebrek aan opvoeding, empathie, respect, manieren, normen en waarden. Vol van arrogantie en lust.

Schuldgevoelens

Mijn psycholoog vertelde mij dat je er gevoeliger voor bent, als je het al eens eerder meegemaakt hebt. Dat het dus twee keer herhaald is, komt niet omdat ik stom was. Dat is een overlevingsinstinct die jouw lichaam al eerder heeft moeten gebruiken. Sad but true, maar je weet al dat vechten geen zin heeft. En met dat in je achterhoofd, geef je je over. Een zwakte die ze herkennen. Waar ze misbruik van maken. Waar ze naderhand je kleding of gedrag de schuld van geven. Want dat was ongepast. Het is jouw schuld. Maar dat is het niet!

Dat schuldgevoel is ondraaglijk soms. Ik was er regelmatig ziek van. Mijn psycholoog is toen de cursus Vroeger en Verder met mij gestart. Een hele heftige cursus, waarbij een hele hoop weggestopte dozen weer worden geopend. Die je liever dicht liet. En ver, heel ver weggestopt. Die afgrijselijke dozen worden geopend, je gaat alles herbeleven. Elke emotie komt terug. En dit keer stop je ze niet weg, maar laat je ze gaan. Tijdens de cursus leerde ik dat het niet mijn schuld was, hoe ik mijn vertrouwen terug kon krijgen en waarom je overlevingsinstinct 24/7 aan staat. Het was ontzettend fijn om al die herkenning te horen en lezen, ik voelde mij steeds minder eenzaam en alleen. Ik geloofde wat ze me vertelde. Ik geloofde wat het boek schreef. Het kwam goed.

“Het achtervolgt je jaren lang. Het wantrouwen in elke man. Nooit rust, nooit normaal kunnen slapen, nooit zonder angst over straat…”

Ruim een jaar zijn we bezig geweest, toen stopte mijn nachtmerries eindelijk. Toen kon ik pas leven met mijzelf. Zonder mezelf te verafschuwen. Veel mensen, en zeker die het nooit meegemaakt hebben (van dichtbij), onderschatten het. “Ach, je hebt toch ook wel eens seks met je partner? Laat het gewoon los het is al zo lang geleden…” maar zo makkelijk is het niet. Het achtervolgt je, jaren lang. De angst, de paniek, de nachtmerries, de misselijkheid en knoop in je maag. De versnelde hartslag als iemand te dicht achter je loopt. Het wantrouwen in elke man op straat. Nooit rust, nooit normaal kunnen slapen, nooit zonder angst over straat lopen. Het is verschrikkelijk.

Vroeger en Verder cursus

Na de cursus ging het beter met mij. Ik durf nog steeds niet alleen over straat in het donker, en ben wel sneller opgejaagd als ik denk dat iemand mij achtervolgd. Maar dan probeer ik mijzelf te troosten met het idee dat heel veel vrouwen daar last van hebben, en het een gezonde angst is. Zo kalmeer ik mezelf redelijk. Ik denk dat de wond nooit helemaal zal helen, maar ik ben mijn psycholoog zo gigantisch dankbaar voor al haar tijd en werk. De cursus heeft mij heel veel rust gebracht. Rust waarvan ik dacht dat ik die nooit meer zou krijgen.

Het is een beetje apart om hier een hele blog over te schrijven. Het meeste wil ik jullie ook gewoon besparen. Maar het voelt voor mij wel goed om andere meisjes en vrouwen te helpen. Die eerste stap zetten, hulp zoeken, die is zo moeilijk. Je durft niet. Ik weet het. Maar het komt goed. Het gaat straks beter. Al help ik hier één verloren zieltje mee… dan is mijn missie volbracht.

Voor diegene die dit leest en een steun in de rug, peptalk, hulp, knuffel of wat dan ook nodig heeft. Je mag mij altijd een mailtje sturen via het contact formulier, of berichten op Instagram. I’ve got your back babe ❤️

Helaas nog geen reacties. We vinden je erg lief als je de eerste bent!

Laat een reactie achter

Welkom op A Little Bit Pregnant

Welkom op A Little Bit Pregnant

Even voorstellen

Hoi! Leuk dat je een kijkje neemt op mijn blog. Mijn naam is Kyra en met mijn 22 jaar ben ik een jonge mama van ons wondertje Chloë Isabel, die wij op 5 januari 2020 mochten omarmen. Samen met mijn man en honden vormen wij een gezin van 5 in Zwolle. A Little Bit Pregnant© is begonnen in het teken van onvruchtbaarheid, en zo is mijn naam ook ontstaan. Een klein beetje zwanger, door de hormonen, door de wens, door de behandelingen. Daarnaast bespreek ik taboes rondom het ouderschap, en deel ik zoveel mogelijk over mijn chaotische doch heerlijke leven als jonge moeder. Heel veel leesplezier!

Kyra Elgersma

Socials

×