MAMABLOG Amina | Van roze wolk naar grijze donderwolk | Postnatale depressie

27 september, 2019

MAMABLOG Amina | Van roze wolk naar grijze donderwolk | Postnatale depressie

27 september, 2019

Beste lezers, moeder Amina heeft een tijd terug een artikel geschreven over haar dochter Zary, die lijdt aan leukemie. Vanaf nu mogen wij haar als mamablogger in ons team heten, en hierbij meteen een artikel van Amina. Ze valt meteen met de deur in huis, en verteld over haar roze wolk, die letterlijk als sneeuw voor de zon verdween en plaats maakte voor een enorme, grijze donderwolk. Amina kreeg een postnatale depressie, iets wat niemand had zien aankomen.


De roze wolk die zwart werd. Iedereen verteld altijd over de mooie roze wolk als je pas bent bevallen, alle goede verhalen, en goed bedoelde tips en adviezen, maar deze negeerde ik vaak want ja ik wist wel wat het inhield om mama te worden, Ik wist het altijd beter en man wat keken we er naar uit, want eindelijk was het ons gegund dat we ons wondertje in onze armen mochten houden. Hier hadden we zo lang naar uitgekeken, na 37 weken zwangerschap kwam ze ter wereld, en het was liefde op het eerste gezicht. Mijn man en ik waren zo blij en gelukkig, Zary deed het super goed. Maar toen kwam het, ik wist eigelijk helemaal niets van mama worden, ik kon niets en moest alles leren, het was niet makkelijk de eerste dagen. Ze was zo klein en fijn, ik was bang om iets verkeerd te doen. Na 2 dagen kwamen de befaamde kraamtranen, alle emoties kwamen ineens los en ik kreeg dit moeilijk geplaatst, ondanks dat Zary echt een droom baby was. Eer we thuis waren kwam het “normale” leven weer op gang: huishouden, koken, de was, mijn man die weer ging werken. Ik moest proberen alles rond te krijgen samen met een baby, het was wennen de eerste tijd maar na een tijdje vond ik mijn draai, en dacht ik dat alles perfect ging, tot ik bij de dokter kwam.

Ik voelde mij enorm futloos, had geen honger en niets had nog zin in het leven, wat bleek: ik had een postnatale depressie. Iedereen in mijn omgeving keek raar, want ja ik had niets om ongelukkig te zijn, had een brave dochter een goede man, en toch was ik niet gelukkig! Waarom? Geen idee, ik worstelde ontzettend met mijn gevoelens en het feit of ik wel een goede mama was, ik trok alles wat en hoe ik deed in twijfel, niets was goed en ik begon mij af te sluiten van de wereld. Niemand leek mij te begrijpen en onze relatie stond onder enorme spanning, mijn man zag aan mij dat ik er onder door ging en belde onze verloskundige. Ze raadde aan om naar een psycholoog te gaan. Toen hij dit voorstel gaf werd ik boos, want ja ik was toch helemaal niet gek? Na lang twijfelen toch maar een afspraak gemaakt, het voelde heel onwennig en raar. Na de eerste sessie dacht ik, man dit is echt niets voor mij, die kan mij toch nooit helpen, maar mijn man drong er op aan om verder te doen en wat ben ik blij dat hij mij dat duwtje in de rug heeft gegeven. Het hielp om alles een plaats te geven, het verleden, mijn miskraam, het sterke mama gevoel. Ik voelde mij eindelijk een goede mama, want het kwam “gewoon” door de grote verandering in mijn leven, want niemand verteld hoe het echt is om een kind te hebben.

Op social media zie je enkel de goede, mooie dingen, als je die moet geloven gaat het overal perfect, nou thuis bij mij dus niet. Er waren gebroken nachten, dat ik soms dacht van nee niet weer, je hebt net gegeten, ga gewoon slapen, weer diarree, weer ziek, weer eens Googelen wat het zou zijn (ja ik was soms naïef en geloofde Google). Nu weet ik beter, want nu zie ik dat het ook beter wordt. Nu kan ik met trots zeggen, dat ik een goede mama voor mijn 2 kinderen ben, en doe alles voor hun, maar ik geef ook toe dat ik eens per maand een avond geen mama ben. Dan ben ik gewoon eventjes Amina en ga ik bij vrienden iets eten of drinken, en neemt mijn man alle taken over.

“Je bent geen slechte moeder, je bent geen slechte partner, je bent geen slecht persoon. Je bent niet alleen, een postnatale depressie is niet het einde, ga hier niet alleen doorheen. Praat met anderen, je bent het waard.”

Kyra Elgersma

En het ouderschap, ja dat is iets anders. Misschien zal je het ouderschap nooit 100% begrijpen, maar op een dag zal je een manier vinden om jezelf te omhullen met die liefde, in plaats van erin begraven te worden. En ook al is het misschien moeilijk te geloven, op een dag zal je een levendig, slim en ongelooflijk gelukkig klein kind hebben. Een kind dat de wereld aanbidt. Jouw haar zal gewassen zijn, en je zal tijd vinden om ontbijt te maken voor jezelf ’s morgens. Houd je vast aan die waarheid. Er komt een dag dat je je zal verbazen over het feit dat het lachende kind voor je hetzelfde kind is als die huilende baby van voorheen. Jij zal beter worden. Je zal groeien, je zal je aanpassen, je plek vinden, en je opnieuw aanpassen. Dat is exact wat het moederschap inhoudt, denk ik. Om manieren te vinden om steeds meer liefde in jezelf te laten passen, om je hart steeds verder uit te bereiden. Je zal leren hoe je het goeie en het zware met elkaar in balans kan brengen. En ik smeek je, aanvaard dat dingen altijd onafgemaakt zullen voelen. Laat dat oké zijn. Laat dat genoeg zijn. Het is genoeg, het is echt genoeg. Vergeet wat je ziet op social media. Je bent een fantastische mama.

Het is niet erg als je fouten maakt, dat doet iedereen, we zijn mensen en geen computers. Fouten maken is menselijk, ook als je mama bent. Het is niet erg om eens goed te huilen als het een slechte dag is, het is nieuw en er komt veel op je af, en als ik nu terug denk aan alle goedbedoelde adviezen zeg ik vaak: had ik maar beter geluisterd, want deze mensen waren al ouders en wisten al wat er te wachten stond. Ik geef altijd het zelfde advies: ouder zijn is het mooiste en zwaarste wat er bestaat, vertrouw op jezelf en je partner en je komt er wel, samen staan jullie sterk! Ik ben mijn man daar ook heel dankbaar voor, alles wat hij deed en doet voor ons, hij is de rots van ons gezin, degene die ons staande houdt en altijd klaar staat of een schouder om op uit te huilen biedt.

Dus mama’s en papa’s, als het niet goed gaat: praat er over! En probeer te genieten, want het gaat zo snel, voor je het weet zit je in de put er raak je er niet meer uit. Vraag op tijd hulp als je dit nodig hebt. Het is echt geen schande! Het laat zien dat je een ouder bent die er voor de volle 100% voor wil gaan! Ik hoop dat het taboe rondom postnatale depressies snel verleden tijd is, en dat ouders er sneller voor uit durven te komen, want dit wens je niemand toe. Veel geluk aan alle mama’s en papa’s in spe, jullie gaan het super doen.

Helaas nog geen reacties. We vinden je erg lief als je de eerste bent!

Laat een reactie achter

Welkom op A Little Bit Pregnant©

Welkom op A Little Bit Pregnant©

Leuk dat je een kijkje neemt op mijn website. Ik ben Kyra, 21 jaar en woonachtig in Zwolle met mijn man en hondjes. A Little Bit Pregnant© staat in het teken van onvruchtbaarheid, en zo is mijn naam ook ontstaan. Een klein beetje zwanger, door de hormonen, door de wens, door de behandelingen. Je zult dus voornamelijk blogs lezen over infertiliteit, en alles wat daarbij komt kijken. In de hoop dat er wensmoeders zijn die er moed, kracht, herkenning en steun uit kunnen halen. Daarnaast bespreek ik taboes rondom het moederschap, en deel ik zoveel mogelijk over mijn zwangerschap. Heel veel leesplezier!

Kyra Elgersma

Instagram

  • 9 months preparing, to fall in love for a lifetime 💛

Dat die laatste weken écht het zwaarste wegen, hoor ik al jaren om mij heen. Dat ze daadwerkelijk loodzwaar zijn, ervaar ik nu zelf. Heftig, bijzonder en vermoeiend, om even de afgelopen maanden in drie woorden te omschrijven.

Op deze foto, hurkend voor het badje - waar ik naderhand spijt van had, toen ik niet meer omhoog kwam - met mijn favo badolie van @de_kleine_keuken (of eigenlijk badkamer), zó benieuwd naar hoe dat mensje er uit gaat zien. En echt, mijn geduld raakt op. Ik wil mijn baby zo graag badderen. En uren knuffelen, kussen en kroelen.

Mijn bekken zijn echt aan het einde van hun Latijn, en ik heb het gevoel alsof ik een paar stootkogels tegen mijn stuitje heb gehad. De nesteldrang is ernstig aanwezig, en laat mij nog net geen wc-pot schrobben met een tandenborstel. Geen goede combinatie kan ik je vertellen, met bekkeninstabiliteit.

Maar ondanks al die pijn en nachten zonder slaap. Ondanks al die angst, onzekerheden en ziekenhuisbezoekjes. Ondanks al die vreselijke bekkenfysio oefeningen, maanden lang maximaal beroerd zijn, flauwvallen tijdens een 25 graden koude douche. Ondanks alles, vind ik het bizar fijn dat mijn kind in mijn buik groeit en het goed heeft en doet.

Mijn eigen lijf? Die trekt het niet zo goed. Elk beetje voedingsstof verdwijnt linea-recta richting de placenta, de baby in. Dat is ook wel te zien aan de groei. Voor mij wat minder leuk, fijn en prettig. Maar mijn kind doet het goed. En dat is belangrijk.

Ik ga nu nog 8 weken aftellen, maximaal aftellen. Kerst is nog nooit zo mooi geweest. 💛 It’s my time to shine, letterlijk, want I’m sweating to death. Iets met #pregnancyglow

Hoe lang liet jouw frummel op zich wachten?
  • HAPPY 💛 Want het leven is te mooi om niet te lachen

Vandaag heb ik mijn prachtige, bolle buik weer vast laten leggen bij @gravida.nl, de resultaten volgen uiteraard héél snel. Moet zeggen dat ik nu ook erg nieuwsgierig ben naar het eindresultaat.

En weet je wat zo mooi was vandaag? De kleine ligt dus in voetstuit, de meeste weten dit al, en het hoofdje was heel duidelijk te zien op de scan. Veel van jullie was het al opgevallen aan de beelden van vanmiddag!

Ik ben blij, dat het gelukt is om mijn lichaam weer vast te leggen. Zonder duizelig en onwel te worden. Blij, dat ons kindje gezond is en het goed heeft in mijn buik. Blij, dat mijn lichaam dit gewoon even flikt. Blij, dat ik dit kan delen met mijn dierbare om mij heen. Ik ben blij, maar bovenal gelukkig 💛

Hoe was jullie weekend? En waar werd jij intens gelukkig van?
  • JE BENT GENOEG!

Aan de hand van mijn post van gisteren, én het artikel die ik zojuist op @mamaplaats heb gegooid, wilde ik nog even een Instagram post maken. Omdat niet iedereen mijn blogs leest, en ik wel wil dat jullie dit lezen.

Want lieve, lieve mama die dit leest: jij bent méér dan genoeg!
Voor je frummel ben je meer dan genoeg. En weet je? Het enige wat zij willen, ben jij!

Je frummel wilt niet die fitmom, die Pinterest mom, of die influencer mom. Ze willen geen enkele andere moeder, die jij denkt dat je zou moeten zijn. Ze willen JOU!

Dus lieve mama, wees jezelf. Wees de allerbeste versie van jou. Imperfect en onvolmaakt, met ongewassen haren en een tiet hangend uit je slobber shirt. Tijgerstrepen over je puddingbuik, met een verlaten zwangerschapsstreep en een navel die nog niet terug geplopt is. Het is oké. Want je bent genoeg!

Social media kan je al snel onzeker maken. Foto’s zijn perfect, en het lijkt bij elke andere moeder wel vlekkeloos te gaan. Maar weet je? Het gras is groener, daar waar jíj het water geeft. 💛 OMARM JEZELF 💛
  • “Je bent niet ziek” || Wanneer een zwangerschap je wél ziek maakt

Een tijd geleden heb ik er al eens een artikel over geschreven. Zal de link even in mijn bio plaatsen, voor de geïnteresseerde. In het artikel beschreef ik goudeerlijk dat ik zwanger zijn oprecht verschrikkelijk vind. Helaas werd de blog maar voor de helft gelezen, kreeg ik een shitzooi aan haat over mij heen en heb ik het maar gelaten voor wat het is.

Nu ik er een paar honderd nieuwe volgers en lezers bij heb, en gister op de Spoed Eisende Hulp lag, dacht ik: het is tijd om dit onderwerp weer ter sprake te brengen. EEN ZWANGERSCHAP KAN JE ZIEK MAKEN, punt!

Met enige regelmaat zucht ik dat ik er zo klaar mee ben, de reacties vliegen me al om de oren. “Jij wilde zwanger worden,” of de welbekende “Ach jeetje, stel je eens niet zo aan. Je bent niet ziek”

Don’t get me wrong, ik ben smoorverliefd op onze drukke, bolle baby. Dat ik zwanger ben, ons kindje mag dragen én dat ons kindje groeit en gezond is, is dus zeker iets waar ik ontzettend dankbaar voor ben. Absoluut. Maar mijn lichaam kan het niet aan, en dat wordt ons met de week duidelijker gemaakt.

Dus ja, ik klaag hier en daar. Ja, ik huil soms omdat mijn lichaam faalt, omdat ik al 7 maanden beroerd ben en pijn heb, omdat ik er klaar mee ben. Ik ben op, ik kan niet meer. En ook dat hoort er soms bij, hoe ontzettend balen dat ook is.

Lieve zwangere, of mama’s die een helse zwangerschap hebben gehad, spreek! Praat! Deel je mening! Schreeuw het uit! Het mág, het kán, het is jouw goedrecht om je zo te voelen en het doet níks af aan de liefde voor je kindje(s)! Vertel eens eerlijk in de comments: hoe ervaar/ervoer jij je zwangerschap?
  • Daar sta ik dan, kwetsbaar en bloot, 7 hele maanden zwanger.

Striemen waar je U tegen zegt, een buik vol met uitslag - want medicijnen zijn verleden tijd - en een vage vet rol in mijn zij. De hangtieten van oma Bep, tepels formaatje spiegelei, een navel die op standje ik-lijk-meer-op-de-anus-van-een-kat staat en haren zo vet dat ik er patat in kan bakken.

Maar oh, wat kijk ik vol ongeloof in de spiegel, elke dag weer. Wat vind ik mijn lijf prachtig, en dat is niet wegens de hierboven genoemde kenmerken. Want waar jij nu naar kijkt, is mijn kind. Mijn baby.

Mijn lieve, kleine, spekbaby die hartstikke goed groeit. In mijn imperfecte lichaam. En dát, dat maakt het perfect. Dat maakt mij trots, en doet mij vol zelfvertrouwen naar mijn lijf kijken. Want daarin groeit een mensje, míjn mensje.

PS: Het enige dingetje wat ik verrekte irritant vind, is dat ik mijn doos niet meer kan zien doch scheren. En ik haat haren. Dus, irritant much #scheernooitopgevoel #spreekuitervaring #amateuristischeschaamlipcorrectieszijnnietfijn
  • Everything grows rounder and wider and I’m just sitting here, wondering who in the world this baby will turn out to be
  • I’m SO 🤬 READY to have this BABY || Klaag maar raak onder deze post

We zijn weer terug van de bekkenfysio, iets wat in het begin van de zwangerschap goed leek te helpen, heeft nu zijn tegendeel bewezen. Het wordt met de dag zwaarder, pijnlijker en vermoeiender.

En ja, op dit moment ben ik er even helemaal klaar mee.😩 Ik kàn niet meer. Hoeveel meer pijn ga ik nog krijgen? En hoeveel meer pijn kan ik nog aan?

Nachten zijn geen nachten meer, slapen is verleden tijd. Nesteldrang waar je U tegen zegt, maar toegeven zorgt voor spijt. Hey, dat rijmt🤭

We zijn de 6 maanden gepasseerd, nog 2,5 maand te gaan. 🥵 En zonder twijfel dat mij dat gaat lukken, maar nu, vandaag, zie ik het even niet meer. Vandaag ben ik eventjes, helemaal op. Moe. Kapot. Klaar. 😖Heel even maar.

Baby C, alsjeblieft, meld jezelf wanneer we de 37 weken aantikken. Je loopt al DRIE weken 😱 voor op groei, mama’s baarmoeder is hartstikke groot 😭 en ik draag een zwembad 🌊 aan water met me mee. 37 weken is goed. Dan kan ik beginnen met aftellen.

Wat hebben jullie te zeiken vandaag? Pleur maar lekker onder deze post. 🤬Wellicht maken we er een vaste zeikwijf-vrijdag van 🤓
  • W I N A C T I E  T.W.V. €300 || 🤰🏼3D print van je zwangere buik

Ja lieve mama’s to be, jullie zien het goed! Ik mag een 3D scan en print NAAR KEUZE weggeven! 😍 Check alle mogelijkheden bij @gravida.nl

Via @gravida.nl heb ik een eerste scan laten maken, in het begin van mijn zwangerschap. Ik vind het zo’n bijzondere ervaring, dat ik volgende week weer mag.

Hoe bijzonder is het, om je zwangere lijf te vereeuwigen in een 3D geprint beeldje!? 🤰🏼 Zo kan je altijd even terug kijken naar wat voor’n geweldige prestatie je hebt geleverd.

WAT MOET JE DOEN OM TE WINNEN?
1️⃣. VOLG @gravida.nl EN @kyraelgersma
2️⃣. TAG je zwangere vriendinnen, (schoon)zus, tante, nicht etc
3️⃣. DEEL deze post op je TIJDLIJN of in je STORY en TAG ONS! 🥳

HEEL VEEL SUCCES
De winactie sluit op 31 oktober 2019

Je kan ook als niet-zwangere meedoen voor een zwangere vriendin/kennis/familielid

Deze winactie is op geen enkele manier gesponsord door Instagram
  • Een stille wens,
werd een verlangen
naar jou, lief klein mens
Jij hebt hoop
door geluk vervangen

Volg mij ook op Instagram

Recent

×