Subscribe & Follow

Categories

Mijn bevalling || Weeënstorm, sterrenkijker en ervaring met de Aniball

15 januari, 2020

Mijn bevalling || Weeënstorm, sterrenkijker en ervaring met de Aniball

15 januari, 2020

Daar zijn we weer! Ditmaal niet meer hoogzwanger, maar als mama van Chloë Isabel, onze wolk van een dochter. Nu ik dit schrijf, gaat het hartstikke goed met ons! Mentaal moet ik de bevalling nog een beetje verwerken maar ik merk dat er over praten rust geeft. Vandaag ga ik dan ook tot in de details mijn bevalling vertellen. Mocht je nog moeten bevallen, zou ik zeggen: skip ‘m even. Hoewel elke bevalling anders is, kan ik mij goed voorstellen dat het lezen van een heftige bevalling je wat spanning kan geven. Bewaar ‘m dan voor je kraamweek :-)

Het begon vrijdag 3 januari. Ik had een afspraak bij de verloskundige, en ze zou voor een vierde keer proberen te strippen. Ik had die week ervoor al onregelmatig wat beginnende weeën, dus we hadden het idee dat strippen wel ging lukken dit keer. Met 37 weken precies had ik al een centimeter opening, dus ik had deze vrijdag oprecht hele goede hoop. Helaas werd ik weer enorm teleurgesteld, en was alles nog hetzelfde. Ik baalde als een stekker, want de maandag erop stond de afspraak gepland bij de gynaecoloog omdat ik ingeleid zou worden. Daar ging mijn thuisbevalling!

Rond 9 uur ‘s avonds ging ik met enorme darmkramp naar de wc, ik had last van diarree en dacht dat, tijdens mijn wc-bezoek, mijn vliezen braken en er vruchtwater bij uit stroomde. Gezien het tijdstip liet ik het voor wat het was, en zou ik de volgende ochtend de verloskundige bellen. De volgende morgen kwam de verloskundige langs en heeft ze wat checks gedaan. Het was geen vruchtwater, maar mijn bloeddruk was wat hoog en ik voelde de baby niet zoveel meer bewegen, ik moest dus even naar het ziekenhuis voor een CTG scan. “Voor de zekerheid,” zei de verloskundige nog. Want vaak is dit ook het geval! Zo gingen wij, met vluchtkoffer en al, richting het ziekenhuis. Ook voor de zekerheid.

De CTG was perfect, Chloë Isabel was gewoon wat rustiger. Waarschijnlijk door mijn bloeddruk, en mijn lichaam die er duidelijk klaar mee was. Ook in het ziekenhuis was mijn bloeddruk te hoog, inmiddels veel te hoog. Na meerdere checks bij mij, en gezien de Pre Eclampsie klachten die ik vertoonde, kwam de gynaecoloog vertellen dat ik per direct ingeleid werd en ik over mocht naar een verloskamer. Say what!? Ondanks dat ik klaar was met de zwangerschap en heel graag wilde bevallen, kwam dit als een mokerslag aan. Ik liet even flink wat tranen vloeien, en manlief ging ondertussen de vluchtkoffer en Maxi-Cosi uit de auto halen. In de tussentijd werd bij mij al een ballon katheter (een ballonnetje in je baarmoeder, gevuld met water, om ontsluiting te creëren) geplaatst en ging de bevalling dus echt beginnen.

Nog geen kwartier na het plaatsen van de ballon kreeg ik al lichte weeën. Netjes elke 2/3 minuten, pijnlijk maar goed te doen. Ik stap onder de douche, waar ik de komende uren doorbreng. Nog geen 3 uur later pers ik, tegen alle verwachtingen van het personeel in, de ballon eruit. Ik was zó ontzettend blij en dacht nog: wauw, dit ging snel! Ik word getoucheerd en zit op 4cm ontsluiting. We zouden even afwachten wat het ging doen nu, gezien het avond was en ze dus liever nog geen vliezen wilde breken. Mijn buik nam eventjes een pauze, maar een goed uur later begonnen de weeën weer en zo pakte mijn lichaam het dus helemaal zelf op. Slapen zat er niet meer in, en ik dook weer onder de douche.

Omdat ik graag in bad wilde, maakte ze weer een CTG en werd de draadloze CTG gehaald. Bij een goed hartfilmpje mocht ik over in het bad. Helaas deed ons meisje het helemaal niet goed, haar hartslag zat op een gemiddelde van 200 met uitschieters naar 210 en erboven. Ik had ondertussen al haast geen pauze meer tussen een wee, en had niet meer alleen buik- maar ook rugweeën. Na een paar uur aan de CTG, die vervangen werd met een elektrode op haar hoofd, stabiliseerde Chloë haar hartslag en mocht ik eindelijk in bad. Inmiddels waren mijn vliezen dus ook al gebroken, en waren we al een goede 12 uur verder. Vanaf hier werd het echt heel heftig. Het bad was heerlijk, maar ik had een weeën storm in mijn buik én rug, en onverklaarbare pijn in mijn schaambot tijdens een wee. Vooral die laatste pijn, kon ik niet opvangen. Het voelde alsof de boel verbrijzelde, en ik kon dus ook niks anders dan schreeuwen van de pijn, terwijl de buikweeën super goed te doen waren, ondanks de weeënstorm.

Na 18 uur proberen te puffen, heb ik gevraagd om pijnstilling. Mijn voorkeur ging uit naar een pompje, maar ik zat nog altijd op 4 cm ontsluiting en de klinisch verloskundige raadde mij een ruggenprik aan. Het boeide mij helemaal niks meer, en ik wilde gewoon iets tegen die helse pijn in mijn schaambot. De anesthesist werd dus gebeld, en nog geen 40 minuten later werd de ruggenprik geplaatst. Althans, door mijn scoliose (S-vormige wervel) is er bij de eerste ruggenprik 8 keer opnieuw geprikt voordat deze – wederom foutief – geplaatst werd. Ondertussen bleef ik die pijn in mijn schaambot houden, waren we inmiddels bijna 20 uur verder en schreeuwde ik om hulp, de baby moest er uit! Er werd even snel een echo gemaakt, en toen was alles duidelijk. Chloë lag als een sterrenkijker. Geen wonder dat ik op 4 cm bleef hangen, en ik zoveel pijn in mijn schaambot had! Ik moest op mijn knieën gaan zitten, in de hoop dat mevrouw zou gaan draaien. De pijn bleef helaas dus 1,5 uur na de eerste, kwam de anesthesist opnieuw om de ruggenprik op een andere plek te plaatsen. Na 2 keer fout prikken, zat deze eindelijk goed. Chloë was ondertussen half gedraaid, en ik had eindelijk niet zoveel pijn meer.

De ruggenprik nam de rugweeën af, en zorgde voor meer pauzes tussen de weeën door. Ik had eindelijk alleen maar buikweeën, die ik super goed kon opvangen. Omdat ik al 22 uur bezig was, was ik natuurlijk vreselijk moe en viel ik continu in slaap. Gezien ik tijdens de laatste check nog op 4 cm zat, verwachtte we dat het nog wel even zou duren. Mooi niet, Chloë had er zin in. Nog geen uur later zat ik op 10 cm ontsluiting en gingen mijn buikweeën over in persweeën! Chloë was wel weer helemaal ‘uitgedaald’, omdat ze moest draaien natuurlijk. Ik werd dus op mijn linkerzij gelegd zodat zij terug mijn bekken in zou gaan, en ik daarna mocht gaan persen. De verloskundige verliet de kamer met: “Dit duurt nog wel 1,5 a 2 uur hoor, dus blijf lekker zo liggen. Ik kom over een uurtje terug”. Maar zoals ik al zei, Chloë had er zin in. En mama ook! Na 22 uur weeënstorm en helse pijn, ging ik om iets over 15u op mijn knieën zitten omdat ik moest persen. Dit gevoel herkende ik héél goed, omdat ik geoefend had met de Aniball (een siliconen ballonnetje, die je vaginaal inbrengt en opblaast en vervolgens uitperst). Om 15:17 werd Chloë Isabel geboren. Ze zat even vast met haar schouder, maar ik heb maar 3 keer hoeven persen.

Ze moest even bijkomen van alles. Ze was helemaal grijs, ademde niet, huilde niet, was hartstikke slap en levenloos. Mijn moederinstinct ging aan en ik wreef als een malle over haar buik. Gelukkig kwam ze vrij snel bij, en mocht ze bij mij liggen en aan de borst. Ze is in Lotus geboren, dus de navelstreng zat nog vast toen de placenta geboren werd en deze is ook pas na 1,5 uur doorgeknipt. Natuurlijk vroeg ik meteen wat de schade daar beneden was, ik hoopte zo dat het meeviel maar juist omdat het zó snel is gegaan, bereidde ik mij voor op het ergste. Toen kwam het verlossende woord: Alles is intact, je hebt geen schrammetje. THANK YOU ANIBALL! Man, wat was ik blij. Die weken van te voren oefenen heeft dus écht zijn vruchten geworpen. Ik raad het iedereen aan. Ik ben begonnen rond 35 weken zwangerschap en heb uiteindelijk een omvang van 35 cm gehaald. Chloë haar hoofdomtrek was 32 cm, en die welbekende ring of fire heb ik niet gevoeld! Het persen ging zo makkelijk, omdat ik door de Aniball al wist welke spieren ik moest gebruiken om efficiënt te persen.

Na een paar snelle checks en goedkeuring, werden wij alleen gelaten. Even bijkomen van alles. Chloë dronk meteen gulzig aan mijn borst, en heeft eigenlijk geen kik gegeven. Na een uur of twee werd ze afgenaveld, gewogen en mocht papa haar aankleden. Onze dame woog precies 3800 gram, iets zwaarder dan voorspeld was, en is 48 cm lang. Klein propje dus, net als mama. Ondertussen ben ik heerlijk gaan douchen, heb ik mij aangekleed en kreeg ik wat te eten. Omdat ik ingeleid werd wegens een te hoge bloeddruk, moest ik eigenlijk 24 uur blijven. Maar tijdens de bevalling is mijn bloeddruk alleen maar stabiel geweest, en naderhand voelde ik mij kiplekker. De eigenwijze flapdrol is dus, tegen medisch advies in, lekker naar huis gegaan en nee daar heb ik geen spijt van. Om 19u waren we thuis, en de eerste nacht was heerlijk. En eerlijk, ik denk oprecht dat mijn bloeddruk de pan uit rees omdat mijn lijf écht op zijn einde was en die baby er uit moest. Vanaf het moment dat Chloë geboren is, heb ik nergens last meer van. Alles verdween als sneeuw voor de zon, en werd vervangen met een hele boel liefde en geluk.

Mijn herstel ging wonderbaarlijk goed en snel. Mijn kraamzorg, die al 25 jaar werkzaam is als kraamhulp, had dit nog nooit meegemaakt. Ik heb oprecht nergens last van gehad, op een dagje spierpijn na. Na een dag werd mijn kraamverband al overbodig, want vloeien is het niet te noemen. Ik verlies wat wondvocht, met hier en daar een veegje rozige afscheiding. En sorry, maar ik denk oprecht dat het drinken van de vrouwenmantelthee hiervoor zorgt. Twee uur na de bevalling zat mijn baarmoeder al een vinger onder mijn navel, en na de kraamweek al 6 vingers eronder. De combinatie vrouwenmantelthee en borstvoeding heeft hier zeer zeker een grote rol in gespeeld! Voor mij alleen maar fijn! De borstvoeding gaat ook super. Ik heb geen tepelkloven gehad, omdat onze dochter een ware natuurtalent is met aanhappen. Ook had ik al meteen melk, en dronk zij dus vanaf dag 1 al goed. Ze is maar 180 gram afgevallen, zat na 6 dagen al terug op geboorte gewicht en na de eerste dag was ze al haar meconium al kwijt. In de kraamweek had ik last van overproductie en stuwing, maar dit was heel snel verholpen doordat ik met mijn handen mijn borsten masseerde, om de grootste druk eraf te halen. De melk die verloren ging, ving ik op in een flesje en deze gebruiken wij voor haar badjes. Ga dus absoluut niet kolven bij overproductie, daarmee maak je het alleen maar erger!

Goed, al met al vond ik het een hele mooie ervaring. De bevalling was vreselijk, en de pijn vergeet ik nooit meer. Maar de laatste 2 uur vond ik prachtig. Vooral het persen en haar daadwerkelijke geboorte, dat zou ik zo nog honderd keer over doen. (Wel met behulp van de Aniball want scheuren wil ik nog steeds niet haha). Het kost even tijd om het mentaal een plekje te geven, maar al kijkende naar Chloë Isabel, weet ik één ding duizend procent zeker: Ze was het MEER dan waard!

Voor de eigenwijze zwangere die dit dus wél gingen lezen (ik snap je, doe ik ook gewoon), en die dus ook een angst hebben om uit te scheuren, ik raad je echt de Aniball aan. Ik was er hartstikke sceptisch over, maar ik ben zo blij dat ik ‘m gebruikt heb. Een paar keer per week even een halfuurtje oefenen, doet al wonderen. Na die hele bevalling was ik mijn vertrouwen in mijn lichaam kwijt, maar toen ik mocht persen en dus meteen het gevoel herkende, herpakte ik mijzelf meteen. Ik wist direct welke spieren ik moest gebruiken, en welke ik juist moest ontspannen. Zo heb ik super efficiënt kunnen persen tijdens een perswee, en stond zelfs het personeel verbaasd te kijken. Mocht je meer informatie willen, of vragen hebben over de Aniball, dan mag je mij altijd een mailtje of berichtje op https://instagram.com/kyraelgersma sturen

1 reactie

  • Zahira 15 januari, 2020 at 19:59

    Echt een mooi verhaal, ik begrijp dat het behoorlijk zwaar moet zijn geweest voor je😊 ik ben nog zwanger maar ben gelukkig vrij realistisch over wat er kan gebeuren dus het schrikt mij niet af. Maar respect voor jou en hoe jij dit verwoord vind ik heel fijn om te lezen. Je tip over de Aniball vind ik ook echt super want ik kende dit niet en ga het zeker aanschaffen. Want dat uitscheuren of inknippen vind ik wel heel eng🙈. Je hebt een prachtige dochter op de wereld gezet, geniet lekker van elkaar!

  • Laat een reactie achter

    Welkom op A Little Bit Pregnant

    Welkom op A Little Bit Pregnant

    Even voorstellen

    Leuk dat je een kijkje neemt op mijn website. Mijn naam is Kyra en met mijn 21 jaar ben ik een jonge mama van ons wondertje Chloë Isabel, die wij op 5 januari 2020 mochten omarmen. Samen met mijn man en honden vormen wij een gezin van 5 in Zwolle. A Little Bit Pregnant© is begonnen in het teken van onvruchtbaarheid, en zo is mijn naam ook ontstaan. Een klein beetje zwanger, door de hormonen, door de wens, door de behandelingen. Daarnaast bespreek ik taboes rondom het ouderschap, en deel ik zoveel mogelijk over mijn chaotische doch heerlijke leven als jonge moeder. Heel veel leesplezier!

    Kyra Elgersma

    Volg ons op social media voor dagelijkse updates

    ×