PROFBLOG | Bevallingsverhaal | Soraya

23 april, 2019

PROFBLOG | Bevallingsverhaal | Soraya

23 april, 2019

Beste lezers, profblog Soraya heeft voor ons haar prachtige, natuurlijke en betoverende bevallingsverhaal opgeschreven. Wat een puur verhaal, vind je ook niet!? Lees hier haar eerste blog. Zit je er klaar voor?

Wil jij ook een artikel schrijven? Heb je iets heftigs meegemaakt, of heb jij een bijzonder kindje? Of wil jij je aansluiten bij ons team, als prof- of gastblogger? Stuur dan vrijblijvend een email of berichtje op Instagram met een korte samenvatting van jouw verhaal. En wie weet, sta jij de volgende keer in onze spotlights!


07-10-2017 – 39 weken zwanger

“Ik.kan.niet.meer” zeg ik snikkend aan de telefoon. Ik heb ’s ochtends de verloskundige gebeld omdat het echt niet meer gaat. Mijn buik is zó groot, ik ben hier zelf te klein voor, het past gewoon niet. Ik kan niet liggen, zitten of lopen. Ik ben het zat en word de hele dag bont en blauw geschopt. Mijn ribben waren onderhand al gekneusd. De verloskundige neemt mij gelukkig serieus en ik mag dezelfde middag nog naar het ziekenhuis toe voor een CTG scan, eens kijken of er al iets aan het gebeuren is. Gelukkig is Joey vrij en kan hij met mij mee. Op de scan is te zien dat er al activiteit is. Ik krijg te horen dat zij me op vrijdag 13 oktober willen gaan inleiden. Dan pas denk ik.. nóg een week! In de auto op weg naar huis bel ik de verloskundige. Ze is blij dat er al wat activiteit is. Ze spreekt met mij af dat ze de volgende dag langskomt om mij te strippen. Ze geeft aan dat strippen met 39 weken vrijwel geen effect heeft, maar dat ze het voor me wilt proberen.

08-10-2017 – 39 weken en 1 dag zwanger

’s Middags rond 14:00 uur komt de verloskundige. We gaan naar boven toe en ze vertelt mij wat ze precies gaat doen. Het strippen voelt niet fijn, maar echt pijn doet het ook niet. Wel komt er veel bloed mee waar ik van schrik. “Niets om je zorgen over te maken, dat is normaal” geeft de verloskundige aan. Oké, als jij het zegt dan zal dat zo zijn. Na het strippen heb ik 1-2 cm ontsluiting. Zal hij dan tóch zelf nog komen? Rustig op de bank met een kop thee voelt mijn buik niet fijn. Het rommelt, maar het zet niet door helaas. Rond 19:00 uur verlies ik mijn bloedprop (bah, dat ziet er echt heel smerig uit!). De verdere avond en nacht blijft het rustig.

09-10-2017 – 39 weken en 2 dagen zwanger
Soraya (39 weken zwanger)

’s Ochtends word ik wakker, na weer een nacht vol gespook. Bij elk klein krampje ’s nachts dacht ik “Ja, nu gaat het beginnen!”. Maar uiteraard gebeurde dat niet. Teleurgesteld heb ik de hele ochtend op de bank gehangen en series gekeken. Ik had de hoop dat hij zelf zou komen al opgegeven. Joey en ik besloten om ’s middags even een stukje met Roxy (ons lieve hondenkind) te gaan lopen, waggelen bedoel ik eigenlijk. En om even een boodschap te doen. Om 14:00 uur ben ik onder de douche gestapt en kreeg ik weer wat krampen. Dit voelde hetzelfde als gisteravond en vannacht, niets dus dacht ik. Tijdens het lopen met Roxy kwamen de krampen toch wel steeds weer terug. Zal dit het dan zijn? Ik heb niets tegen Joey gezegd in de angst dat het weer zou ophouden (iets met bijgeloof…). Ik met mijn gewaggel en dikke buik naar de supermarkt. En daar begon het toch wel serieus te worden. Puffend stond ik daar in de rij en Joey begon zich zorgen te maken. “We gaan nu naar huis toe” zei hij. Kwaad werd ik! We zouden namelijk de rolgordijnen bij de Praxis nog even ophalen (iets met verhuizen terwijl je 38 weken zwanger bent) en hoe meer ik liep, hoe erger de krampen (eigenlijk waren het al weeën) werden. Dus hup, puffend en steunend, hangend aan de balie de rolgordijnen opgehaald.

Thuis aangekomen ben ik in bad gegaan. Ik had namelijk gelezen dat warm water weeën erger kan maken. Dit klopt! Ik wist me geen houding meer te geven en wist niet wat me overkwam. Ondertussen was ik weer beneden en stond ik over de bank gebogen, hangend over een stoel of met mijn wang tegen het raam (lekker koud) te puffen. Joey was ondertussen FIFA aan het spelen (ja echt!!). Lichtelijk geïrriteerd heb ik hem gevraagd hoe hij dat nou op dit moment kon doen. Arme jongen.. We zijn gaan timen en kwamen er snel achter dat de weeën toch wel rap achter elkaar kwamen. 4 minuten tussen elke wee, en een wee duurde minimaal 1 minuut. Ik weer in paniek, dit staat namelijk niet op het blaadje van de Verloskundige, wanneer moeten we haar nou bellen? Na 30 minuten vind ik het genoeg geweest. Om 18:00 uur bellen we de verloskundige dat het is begonnen. Ze vraagt of ze nog even snel wat kan eten en om 18:45 uur komt ze binnen lopen. Ze ziet direct aan mij dat het serieuze zaak is en houdt de hartslag van de baby goed in de gaten. Omdat deze wat aan de lage kant is besluit zij vrij snel dat we naar het ziekenhuis gaan.

“Door mijn geschreeuw vanuit de badkamer, heb ik mijn beste vriendin meteen van haar rammelende eierstokken afgeholpen. You’re welcome!”

Wat een hel de rit naar het ziekenhuis! Ik heb letterlijk gehangen aan het plafondsteuntje. Niet te doen! Toen wij thuis weggingen had ik 4 cm ontsluiting. Om 19:45 uur installeer ik me op het bed. De baby krijgt een plakker op zijn hoofd om zijn hartslag goed in de gaten te houden, gelukkig is er niets zorgwekkends aan de hand. Onderhand zit ik al op 8cm ontsluiting. Joey heeft ondertussen mijn ouders, schoonouders, broer, zussen en mijn beste vriendin al gewaarschuwd. Ik wil dat iedereen in de wachtkamer is, mocht ik toch iemand nodig hebben. Mijn moeder en schoonmoeder komen nog even de kamer binnen. Mijn moeder had hele koude handen, dit was fijn! Ik werd er rustig van. Terwijl zij de kamer binnenkwamen begon mijn weeën storm. Rond 20:15 uur ben ik onder de douche gaan zitten om de weeën op te vangen, Joey zorgt dat de warme straal continu op mijn buik gericht is en ondertussen klim ik bijna in hem bij elke wee. Wat is dit heftig! Terwijl ik onder de douche zit is mijn beste vriendin even in de kamer geweest (hoorde ik achteraf). Met mijn geschreeuw door de pijn heb ik haar van haar rammelende eierstokken afgeholpen. You’re welcome! Hihi.

Na het douchen werd de weeën storm zó heftig dat ik letterlijk 10 seconden tussen de weeën door had om adem te halen. Gelukkig hielp mijn verloskundige mij goed met ademhalen waardoor ik niet in ademnood kwam. Mijn vliezen waren nog steeds niet gebroken, dus dit heeft de verloskundige gedaan. Ik vond dit eng! Het eerste wat ik vroeg “Doet dit pijn?” (ja, midden in een weeën storm) De verloskundige antwoord: “Nee, het voelt of je in je broek plast.” Nog meer paniek! Ik heb namelijk nog nooit van mijn hele leven in mijn broek geplast (dat ik me kan herinneren). Waar je je al niet druk om maakt. Mijn verloskundige was fantastisch. Wat heb ik veel aan haar gehad! Tussen elke wee door keek ik haar aan en stelde ze mij met haar ogen gerust. “Je doet het goed, je hebt het onder controle”. Volledig in mijn eigen wereld mocht ik gaan persen (ik leek op de exorcist zei Joey, hij zag steeds mijn ogen wegdraaien.. Freaky!). Vanaf de eerste wee rond 14:00 uur is om 22:10 uur, na 20 minuten persen, Mason geboren.

Mason, zoon Soraya

Het mooiste kindje wat er bestaat (dit zeggen alle mama’s over hun eigen kind toch?). Met 4615 gram en 52 cm, daar was hij eindelijk! Achteraf vertelde de verloskundige mij dat ze niet begreep dat ik niet om pijnstilling gevraagd heb. Dit is geen moment bij mij in gedachten geweest, ik was simpelweg vergeten dat dit mogelijk was. Ik ben blij dat ik geen pijnstilling heb gehad, dit wilde ik ook eigenlijk niet. Al begrijp ik zó goed dat vrouwen er wel voor kiezen! Niemand had mij kunnen voorbereiden op hoe heftig weeën zijn en hoe zwaar het is om daadwerkelijk te bevallen. Maar alle clichés zijn waar. Dit was het zo waard! Ik ben erachter gekomen dat je pas weet wat onvoorwaardelijke liefde is wanneer je je eigen kindje in je armen hebt, niets komt daarbij in de buurt.

Soraya

Helaas nog geen reacties. We vinden je erg lief als je de eerste bent!

Laat een reactie achter

Welkom op A Little Bit Pregnant©

Welkom op A Little Bit Pregnant©

Leuk dat je een kijkje neemt op mijn website. Ik ben Kyra, 21 jaar en woonachtig in Zwolle met mijn man en hondjes. A Little Bit Pregnant© staat in het teken van onvruchtbaarheid, en zo is mijn naam ook ontstaan. Een klein beetje zwanger, door de hormonen, door de wens, door de behandelingen. Je zult dus voornamelijk blogs lezen over infertiliteit, en alles wat daarbij komt kijken. In de hoop dat er wensmoeders zijn die er moed, kracht, herkenning en steun uit kunnen halen. Daarnaast bespreek ik taboes rondom het moederschap, en deel ik zoveel mogelijk over mijn zwangerschap. Heel veel leesplezier!

Kyra Elgersma

Instagram

Instagram has returned invalid data.

Volg mij ook op Instagram

Recent

×