STORY TIME | Carina verloor haar zoontje met 23.5 weken zwangerschap | DEEL 1

10 februari, 2019

STORY TIME | Carina verloor haar zoontje met 23.5 weken zwangerschap | DEEL 1

10 februari, 2019

Beste lezers, welkom in de rubriek STORY TIME. Deze rubriek staat in het teken van heftige verhalen, waar veelal nog een taboe op ligt. Mijn doel is, om samen met de schrijvers, dit taboe te doorbreken. Om schrijvers de kans te geven om hun verhaal te vertellen, en dat lezers er een hele hoop kracht, moed, steun en herkenning uit kunnen halen. Wees je ervan bewust dat deze verhalen erg persoonlijk, emotioneel en pijnlijk zijn. Graag dus ook al jouw respect voor de schrijver. De verhalen zullen variëren van zieke moeders of juist kinderen, IVF/ICSI-trajecten, zwanger van een donor, een kindje of partner verliezen, ongewenste kinderloosheid, tienermoederschap etc. Herken jij jezelf hier in, en wil jij ook jouw verhaal delen? Dan kan je via hier een mail naar mij sturen met een korte samenvatting van jouw verhaal.

Hieronder lees je het eerste deel van Carina’s verhaal, die vorige maand haar zoontje verloor op 23.5 weken zwangerschap. Zij neemt jullie mee in hun onwijs emotionele achtbaan, vol met alle onzekerheden, angst, verdriet, onbegrip en pijn.


Vrijdag 4 januari 2019

Ik word wakker. Het is 08:47 uur. Niets aan de hand. Steef is vanmorgen naar zijn werk gegaan, ik lig nog in bed een beetje door Instagram en Facebook te struinen. Dibbs, 1 van onze katten, loopt te mekkeren voor de slaapkamer deur. Ze vindt dat het tijd is om op te staan. Even dacht ik terug aan afgelopen nacht, toen ik twee maal een rug kramp voelde, maar ik zocht er verder niets achter. Heb de afgelopen maanden zoveel klachten gehad dat ik nu echt dacht: zal er wel weer bij horen. Ik ging gelijk vanuit bed even een wasje draaien, vaatwasser uit en inruimen en ineens voelde ik echt een gejaagd gevoel door mijn lijf gaan. Ik stond er ook echt even bij stil en dacht: wat moet ik hiermee?

Ik ging naar de WC en zag 2 DRUPPELTJES bloed bij het vegen. Ik dacht toen nog: komt dit nu van ‘voren’ of van ‘achteren’?! Gelijk ging ik Steef appen. Die zei al: bij zorgen gewoon de verloskundige bellen. Even heb ik het afgewacht, ben nog een keer naar de WC geweest en had geen bloed meer gezien. Tot dat ik om de 8 a 10 minuten een soort van menstruatie krampen voelde laag in m’n buik en dat straalde uit naar m’n onderrug. Het was inmiddels 13:10 uur en ik kreeg steeds de voicemail van de verloskundige. Rond 13:30 uur werd ik terug gebeld: ze zou gelijk even langskomen met een potje voor urine zodat ze die later kon laten controleren om blaasontsteking/urineweg infectie uit te sluiten. Tijdens het bezoek van de verloskundige kon ik haar duidelijk laten voelen wat er met mijn buik gebeurde als ik kramp had. Ze gaf al duidelijk aan dat het wel echt mijn baarmoeder was die samen kneep, maar ik was de krampen niet aan het weg puffen en qua pijn waren ze op zich wel dragelijk dus zij dacht niet aan weeën.

Om 15:30 uur kon ik met mijn huisartsenpraktijk bellen voor de uitslag van mijn urine. Nog nooit in mijn leven hoopte ik op een blaasontsteking. Dan zou ik simpelweg een antibiotica kuurtje krijgen en dan was het hopelijk wel klaar. Mijn urine was brandschoon. ‘SHIT’ dacht ik. Ik zou mijn verloskundige bellen voor de uitslag. Inmiddels kwamen de krampen vaker en waren ze heviger. Om de 5 a 7 minuten. Steef was gelukkig onderweg naar huis. Paniek raasde door mijn lichaam. Wat als het echt is begonnen? Wat als ik ga bevallen. NU? Ik ben vandaag pas 23 weken en 1 dag zwanger. Ze kunnen pas wat voor Frummel betekenen vanaf 24 weken!! Ik kreeg van mijn verloskundige te horen dat ik gelijk naar de verlos afdeling in het Flevoziekenhuis kon gaan. Ze wisten een beetje wat er aan de hand was en ze zouden daar op ons wachten.

Om 16:20 uur kwamen we aan in het ziekenhuis. Inmiddels had ik, op de seconde na, elke 1 minuut en 50 seconden een heftige kramp. Ik moest ze inmiddels ook weg puffen, want de pijn werd minder dragelijk. We gingen naar een onderzoek kamer, mocht wederom weer in een potje plassen voor onderzoek en er kwam een co-assistente verhaal halen. Ondertussen hield ze haar hand op mijn buik om de krampen te voelen. Een paar minuten later kwam de arts binnen. Bekend gezicht. Dr. Ruiter hebben wij eerder dit jaar gezien bij een echo na onze miskraam. Ze komt binnen, zegt al; ‘Hey pechvogel.’ Ja, dat zijn we ook écht. Bij de uitwendige echo was er niets bijzonders te zien. Frummel was blij, goeie hartslag, lekker aan het bewegen. Bij de inwendige echo was het wat anders. Ik lag daar heel oncomfortabel. Voelde mij niet fris en met die krampen tussendoor was die houding met je benen in zo een standaard ook niet optimaal. 

Het moment dat zij de inwendige echo begint, vergeet ik nooit meer. Het eerste wat ze zei was: ‘Shit vrouw, dit is niet goed’. Die stoel voelde ik onder mijn lichaam verdwijnen, er was geen vloer onder mij te voelen, mijn hartslag ging naar 150 slagen per minuut en ik keek naar Steef en die trok wit weg in zijn gezicht. Ik vraag haar: ‘WAT is er?!’ Ze draait het scherm en ik zie eigenlijk gelijk al wat er mis is. Ik heb ontsluiting….. Mijn hoofd maakte overuren, ik voelde geen emoties meer. Zij was ondertussen aan het uitleggen wat ze zag. Ik hoorde alles in een echo vorm, heel ver weg. Ik keek haar aan, ik keek de co-assistente aan, ik keek Steef aan. Steef bleef, ondanks zijn stand van zijn ogen en lijkbleke huid, doorvragen wat er was, wat we konden doen. Ze was klaar met de inwendige echo, deed met een wattenstok nog een kweekje afnemen en toen verdween ze uit de kamer. 

Ik deed mijn broek aan, mijn sokken aan, voelde nog steeds geen emoties. Ik voelde alleen dat ik lucht tekort kwam, dat ik de controle kwijt was over mijn ademhaling. Ik ging zitten op bed, Steef zit voor mij op een krukje, houdt mijn handen en buik vast en begint te huilen. Het komt keihard binnen. Zijn verdriet, het besef wat er net is gezegd. Schuld gevoel. Ik word naar een andere kamer gebracht. Ik lig daar met een andere vrouw die zwanger is van een tweeling. Ik wil helemaal niet met een onbekende op een kamer. Ik wil niet mijn verdriet delen met iemand die ik niet ken. Ik wil niet dat Steef zo weg moet omdat er hier geen plek voor hem is. Af en aan komt er een verpleegkundige binnen voor het checken van mijn bloeddruk, mijn hartslag, mijn temperatuur. Even bloedprikken en een zetpil om m’n baarmoeder wat rustiger te krijgen. Ik moet formulieren invullen voor het geval dat ik met spoed geopereerd moet worden en moet kenbaar maken of ik BRMO/MRSA heb. Allemaal bekende dingen voor mij omdat ik in dit ziekenhuis werk.

Inmiddels is het 16:50 uur. Ik bel mijn moeder, omdat ik weet dat ze ook nog aanwezig is in het ziekenhuis voor haar werk. ‘Hi mam, kan je naar de verlos afdeling komen?’ Je begrijpt dat mijn moeder in paniek schoot. Ik hoor gelijk aan haar stem dat ze in paniek is, dat ze angst voelt. Ze weet dat dit niet goed is. Nog geen 5 minuten later hoor ik haar voetstappen al door de gang banjeren. Haar blik in haar ogen… Een bezorgde moeder. Steef heeft uitgelegd wat er allemaal is vertelt, wat er is gezien. Ik kon niets meer uitbrengen, was mij aan het focussen op de krampen die ik voelde. De krampen waren wel minder geworden, of voor mijn gevoel was het minder geworden want ik voelde op dat moment helemaal niets meer. Ik kon nog steeds niet huilen. 

“Het risico was dus heel groot dat als de arts bij mij een cerclage zou aanbrengen, het vruchtzakje zou breken bij het terugduwen de baarmoeder in”

De arts komt binnen terwijl ik net aan het bellen was met mijn verloskundige. Ik wilde haar toch even op de hoogte stellen dat het een goede zet was om mij door te sturen. De arts kwam vertellen over wat er nu precies is gezien en welke mogelijkheden er waren. 1 ding was zeker: acute bedrust met ziekenhuisopname. Ze kwam met een aantal opties die we konden overwegen, maar we kregen niet gelijk de consequenties te horen. Maar goed ook, want alles ging nog steeds langs mij heen. Er werd gesproken over een hechting/bandje plaatsen, ook wel een cerclage genoemd. Echter mag dat alleen geplaatst worden als ze zeker zijn dat er geen infectie is. Ook werd er gesproken dat de krampen konden verdwijnen, loos alarm en hopen nog die 6 dagen vol te houden tot we sowieso de 24 weken zouden halen. 

Later die avond, toen wij naar een verlos kamer gebracht waren waar Steef ook kon blijven slapen, kwam de arts vertellen over de risico’s van het plaatsen van een cerclage, mocht er geen infectie uit het kweekje komen. Ik had namelijk niet alleen ontsluiting, ik had ook een uitgezakte vruchtzakje van 4cm buiten mijn baarmoeder. Als dat vruchtzakje zou breken, dan is het gelijk einde verhaal, geen weg meer terug. Het risico was dus heel groot dat als de arts bij mij een cerclage zou aanbrengen, het vruchtzakje zou breken bij het terugduwen de baarmoeder in. De kans dat het bandje plaatsen succesvol zou gaan was minder dan 50%. Ook werd ons vertelt dat als ik harde buiken zou krijgen na het plaatsen van het bandje, dat het bandje dan met spoed weer verwijderd moest worden en dat dan wéér de kans heel groot was dat het vliesje zou breken. We mochten er een nachtje over gaan slapen. Steef en ik hebben er maar 5 minuten over gehad en we waren er over uit: we gaan geen cerclage laten plaatsen. We laten het lot over aan moeder natuur. De kans is groter dat het tijdens de OK mis zou gaan dan dat moeder natuur nu zou zeggen: tot hier en niet verder. 

Zaterdag 5 januari 2019

Het is middennacht. 01:33 uur. Nergens voel ik positieve gedachten. Ik voel weer emoties, maar het is alleen maar angst, paniek en verdriet. Nergens is er plaats voor een grapje. Iedereen voelt de onzekerheid. Wij, familie, vrienden, het personeel. In mijn hoofd speelt alles zich nogmaals af. Ik probeer het te analyseren. Frummel is druk in m’n buik, de krampen zijn wat afgenomen. Steef ligt gelukkig nu even te slapen. De uren zie ik, met open ogen, aan mij voorbij gaan. Inmiddels 05:16 uur en bedenk mij ineens: zou Frummel hier iets van mee krijgen? Zou hij bang zijn? Zou hij mijn angst voelen? En dan: zou het een reden zijn geweest dat we nog geen kraamzorg geregeld hebben? Dat we nog niet begonnen waren aan de kinderkamer (die wij nog moesten bouwen)? Zou het allemaal een voorteken zijn geweest? 

Ik heb afgelopen 3,5 uur 2 x een krampje gevoeld die lang niet zo erg waren als wat ik eerder heb gevoeld. Ik word er wat rustiger van, maar nog steeds denk ik: dit is niet goed. Het is niet oké dat dit allemaal gebeurd en dat we nog zoveel dagen moeten uitzitten tot er mogelijkheden zijn tot levensvatbaar voor onze kleine jongen. Ik kan mij nu druk maken om de kleinste dingen: niezen. Ik wil NIET niezen. Dan komt er druk op mijn buik te staan, dan zakt het vruchtzakje nog meer, of erger nog: mijn vliezen breken! De ochtend medicatie ronde komt langs. Het is 06:10 uur, heb 30 minuten even echt geslapen voor het eerst deze nacht. Gelijk kreeg ik de klap van de molen: het is allemaal echt wat er nu gebeurd. Het is geen nachtmerrie, het is real life. Wat nou als Frummel nu geboren wordt? Dan gaan wij veelte vroeg hem al noemen bij zijn echte naam. De naam die wij pas in april/mei aan hem wilde geven.

“De baby had iets nieuws bedacht: ik ga steeds met mijn voetje langs je baarmoedermond naar buiten trappen. Je zag heel duidelijk op de echo dat hij steeds met zijn voetje mijn baarmoeder uit ging en weer terug trok. Kliertje”

Tijd voor weer een controle met een echo. Stabiele situatie. Ontsluiting is 2.3 cm en het vruchtzakje zit nog steeds op 4 cm. Voor de zekerheid moest ik nuchter blijven. We hadden nog niet met de dokter besproken dat we afzien van een cerclage plaatsen, dus tot die tijd hield ik mij koest qua eten en drinken. In de middag ontstonden er weer harde buiken. Mooi moment om de arts erbij te halen en aan te geven dat we het over laten aan moeder natuur. Dat wij geen risico’s nu wilde nemen en ook met het oog op de toekomst dat ik geen zwakke plekken aan mijn baarmoeder wilde toevoegen, vooral nu de prognose zo slecht is voor Frummel en de huidige situatie. De dag verliep rustig. Hier en daar wat harde buiken, een drukke Frummel in mijn buik, bezoek van familie en vooral veel bedrust.

Zondag 6 januari 2019

12:25 uur. Best oké geslapen beide, maar wat hebben we een onstuimige ochtend achter de rug. Rond 06:30 uur kreeg ik weer een zetpil om mijn baarmoeder rustig te houden. De avond ervoor had ik een zakje vezels gekregen voor mijn darmen, zodat ik niet darm krampen bovenop mijn baarmoeder krampen zou krijgen. Rond 07:15 uur werkte het zakje vezels wel en voor mijn gevoel is mijn zetpil er toen een deel weer uitgekomen. Of dit nu tussen mijn oren zit of dat het echt zo was: sinds 07:30 uur ontstond er een hele vlaag aan krampen/harde buiken/drukke Frummel. Frummel had iets nieuws bedacht: ik ga steeds met mijn voetje langs je baarmoedermond naar buiten trappen. Voor alle vrouwen die een spiraal hebben: het voelt als het plaatsen van een spiraal, dat elke minuut. Doordat hij dat zo vaak deed reageerde mijn baarmoeder door krampen te geven. Ik heb gehuild van de pijn, de krampen waren niet weg te puffen, Frummel zat zo laag in mijn baarmoeder, alles werd mij teveel. Arts kwam langs met echo en we zagen dat het vruchtzakje voor 2 cm extra buiten de baarmoeder lag. Met de kleine man was er niets aan de hand. Je zag heel duidelijk op de echo dat hij dus steeds met zijn voetje mijn baarmoeder uit ging en weer terug trok. Kliertje.

Ik heb 30 minuten lang op m’n handen en knieën gezeten, m’n billen de lucht in, in de hoop dat ik Frummel hoger in m’n baarmoeder kon krijgen, weg bij die uitgang. Helaas werkte het niet, ik zat te huilen en te puffen en niets werkte meer. Ik kreeg, voor het eerst in mijn leven, morfine. Niet perse voor mijn pijn, maar om Frummel wat rustiger te krijgen. Als hij namelijk zou stoppen met trappen bij mijn baarmoedermond, dan zouden de krampen ook minder worden. Ik vond het maar niets die morfine. Ik raakte deels controle over mijn lichaam kwijt, mijn reactie vermogen werd langzamer, ik voelde me totaal niet mezelf. Slapen lukte ook niet omdat ik het gevoel van die morfine echt niet prettig vond en Frummel was hooguit een uurtje wat rustiger. De rest van de dag was vermoeiend, onzeker, pijnlijk. M’n bed stond zo een beetje rechtop, m’n billen de lucht in. Alles met de hoop dat hij zich wat gedeisd zou houden…

…wordt vervolgd…

Helaas nog geen reacties. We vinden je erg lief als je de eerste bent!

Laat een reactie achter

Welkom op A Little Bit Pregnant©

Welkom op A Little Bit Pregnant©

Leuk dat je een kijkje neemt op mijn website. Ik ben Kyra, 21 jaar en woonachtig in Zwolle met mijn man en hondjes. A Little Bit Pregnant© staat in het teken van onvruchtbaarheid, en zo is mijn naam ook ontstaan. Een klein beetje zwanger, door de hormonen, door de wens, door de behandelingen. Je zult dus voornamelijk blogs lezen over infertiliteit, en alles wat daarbij komt kijken. In de hoop dat er wensmoeders zijn die er moed, kracht, herkenning en steun uit kunnen halen. Daarnaast bespreek ik taboes rondom het moederschap, en deel ik zoveel mogelijk over mijn zwangerschap. Heel veel leesplezier!

Kyra Elgersma

Instagram

Instagram has returned invalid data.

Volg mij ook op Instagram

Recent

×