STORY TIME | Carina verloor haar zoontje met 23.5 weken zwangerschap | DEEL 2

18 februari, 2019

STORY TIME | Carina verloor haar zoontje met 23.5 weken zwangerschap | DEEL 2

18 februari, 2019

Beste lezers, welkom in de rubriek STORY TIME. Deze rubriek staat in het teken van heftige verhalen, waar veelal nog een taboe op ligt. Mijn doel is, om samen met de schrijvers, dit taboe te doorbreken. Om schrijvers de kans te geven om hun verhaal te vertellen, en dat lezers er een hele hoop kracht, moed, steun en herkenning uit kunnen halen. Wees je ervan bewust dat deze verhalen erg persoonlijk, emotioneel en pijnlijk zijn. Graag dus ook al jouw respect voor de schrijver. De verhalen zullen variëren van zieke moeders of juist kinderen, IVF/ICSI-trajecten, zwanger van een donor, een kindje of partner verliezen, ongewenste kinderloosheid, tienermoederschap etc. Herken jij jezelf hier in, en wil jij ook jouw verhaal delen? Dan kan je via hier een mail naar mij sturen met een korte samenvatting van jouw verhaal.

Hieronder lees je het tweede deel van Carina’s verhaal, die vorige maand haar zoontje verloor op 23.5 weken zwangerschap. Zij neemt jullie mee in hun onwijs emotionele achtbaan, vol met alle onzekerheden, angst, verdriet, onbegrip en pijn.

Maandag 7 januari 2019

Weer een dagje dichterbij donderdag. Niemand had met oudjaarsdag gedacht dat dit een week later allemaal gaande zou zijn. Vannacht op de po de schrik van m’n leven gehad. Ik had ineens zoveel bloedverlies. Ik kreeg gelijk een flashback naar 29 juli 2018, de dag dat ik een miskraam kreeg van onze Ukkepuk. Wat is dit heftig allemaal. Waarom moet dit allemaal zo zijn?  Het is 06:40 uur, heb net mijn laatste zetpil gekregen en nog een zakje vezels. De medicatie voor mijn baarmoeder mag ik maar hooguit 3 dagen gebruiken omdat het anders de niertjes van Frummel aantast. Daarom is dit de laatste.

Om 11:15 uur kwam er een arts binnen en kwam ons even tussen neus en lippen door vertellen dat ik om 12:00 uur opgehaald zou worden door een ambulance en dat we naar het AMC zouden gaan voor een counseling en opname. BAM! Die kwam even flink binnen. We wisten dat één dezer dagen een switch van ziekenhuis zou plaats vinden als voorbereiding op een bevalling vanaf 24 weken en dat onze kleine man dan als ‘levensvatbaar’ gezien zou worden en dus ondersteuning zou krijgen na de bevalling, indien dat nog mogelijk was. Maar dit kwam even heel hard en (te) snel binnen. Ik raakte ook een beetje van mijn leg. Ik wist namelijk dat de kans nihil was dat Steef nu ’s nachts bij mij kon blijven en dat vond ik een doodenge gedachte. Om 11:20 uur (5 minuten na het bericht van het AMC) kregen we een wijziging door: je gaat naar het WKZ in Utrecht. Oké?! Hoe zit dat?

Nu bleek in het AMC alleen plek te zijn voor een counseling gesprek maar niet voor een opname, in het WKZ wel. Nou, prima. Om 12:00 uur lag ik al gestrekt en vastgebonden in een ambulance, onderweg naar Utrecht. Frummel was rustig in m’n buik, soms een schopje of een flinke draai, maar hij deed het prima. Steef kwam met onze eigen auto erachteraan, met in ons achterhoofd dat hij die avond gewoon weer naar huis moest, iets waar ik nog steeds heel erg mee zat, waar ik heel verdrietig en angstig van werd. Om 12:31 uur was ik aangekomen in de kamer. De kamer waar alles zou plaats vinden waar wij nog niet op zaten te wachten. Gelukkig kwam 10 minuten later Steef ook al binnen lopen. Na wat gesprekjes met de verpleegkundige was het wachten op de gynaecoloog en neonatoloog. Wat een heftig gesprek en wat moesten we, wederom, bizarre en heftige besluiten nemen. 

Ze zouden direct beginnen met weeën remmers en om 00:00 uur stipt zou ik de eerste corticosteroïden injectie krijgen om de longen van Frummel te versterken. We moesten nu al bespreken wat wel en wat niet te doen als Frummel de bevalling zou overleven vanaf de 24 weken. Wel/niet reanimeren, wel/niet beademing toepassen, etc. Als ik de 24 weken zou halen: wel/niet keizersnede, wel/niet helpen tijdens de natuurlijke bevalling. Welke pijnmedicatie wil ik gebruiken? Morfine? Ruggenprik? Allemaal dingen waar we eigenlijk nog niet over na hadden gedacht maar we wel al een besluit over moesten nemen. Nadat we het gesprek achter de rug hadden was het tijd om infuus bij mij te prikken. De krampen kwamen weer vaker, paracetamol was uitgewerkt, m’n zetpil mocht ik niet meer. Een co-assistente deed haar best om een infuus bij mij te prikken. Tot 2 keer aan toe is het niet gelukt. Ik werd gek in m’n hoofd onderhand. De krampen zette door, infuus prikken deed echt zeer. Wilde geen kracht op mijn buik zetten. De gynaecoloog lukte het ook al tot 2 keer aan toe niet, dus werd er iemand van de anesthesie erbij geroepen. Gelukkig, haar lukte het wel. Voor 3 uur lang kreeg ik een versnelde dosis van de weeën remmers. Ik voelde al snel dat dit niets voor mij deed. De krampen werden erger. Bij de laatste echo in het WKZ die middag zagen ze dat het vruchtzakje niet nog meer naar beneden was gezakt, wel dat mijn ontsluiting inmiddels van 2.3cm naar 3cm was gegaan. Balen.

Het bed waar ik op lag was niet zoals in het Flevoziekenhuis. Dit was een echt verlos bed en ik kan dus niet het bed zo stellen dat m’n billen en benen wat hoger lagen. Ik voelde mij hier ook helemaal niet prettig bij want Frummel zat daardoor weer heel laag in mijn baarmoeder en dus kreeg hij de kans om weer lekker te trappelen bij m’n baarmoedermond. 1 lichtpuntje van deze namiddag: er was geregeld dat Steef kon blijven die nacht. We zouden wel nog verhuizen naar een andere kamer, maar ik denk dat het personeel toen al meer wisten dan wij: het zou die nacht niet goed gaan. Uren verstreken, weeën werden heviger, kwamen sneller op elkaar. Het begon met elke 30 minuten, al snel werd dat elke 15 minuten en voor we het wisten zat ik de ene na de andere wee weg te puffen. Ze werden ook echt pijnlijk, ik kreeg bovenbeen weeën en ik wist echt niet meer hoe ik moest liggen. Het besluit was ook genomen dat wij niet meer van kamer zouden wisselen. Steef die was aan het timen hoe snel de weeën achter elkaar kwamen en op een gegeven moment was het elke 1 a 3 minuten. De arts kwam even langs. Ik wilde wel weten waarom die weeën remmers niets deden. Hij gaf een simpele en korte uitleg: als er bijvoorbeeld een infectie in je baarmoeder zit dan kan je medicatie toedienen wat je wilt, maar dan is je lichaam sterker. Als je lichaam het eruit wilt, dan kan je er niets meer tegen doen. 

Oke, we gaan hier dus al langzaamaan ervan uit dat het om een infectie gaat wat dit allemaal in gang heeft gezet. Het moet dan wel alleen in mijn baarmoeder zitten want uit mijn bloedafnames en urine onderzoeken komt niets van infecties naar boven. 23:52 uur. Weer een wee. Ik ben mezelf weer aan het voorbereiden op de pijn…. en ineens voel ik geen pijn meer. Ik voel dat het tussen m’n benen warm begint te worden, ik voel me leger worden. Ik weet het zeker: mijn vliezen zijn gebroken. Ik zei het hardop tegen Steef. Steef, die arme jongen. Hij dutte soms tussen m’n weeën een beetje in slaap maar nu was hij goed wakker. Hij bleef maar aan m’n broek voelen, in de hoop dat ik het mis had. Inmiddels al op het belletje gedrukt om de verpleegkundige erbij te roepen, die was er vrij snel. Sylvia, lieve Sylvia. Ze kwam binnen en stelde zichzelf eerst nog netjes voor. Haar dienst was net pas begonnen. Ik kon alleen maar ‘sorry’, ‘het spijt me’, ‘het is allemaal mijn schuld’, zeggen. Ik voelde mij kansloos. Alsof ik niet genoeg had gedaan om onze kleine Frummel binnen te houden. Steef riep alleen maar dat ik er niets aan kon doen, dat ik mij niet schuldig hoefde te voelen, maar ik kon niets anders dan dat. Mijn hoofd dacht alleen maar: kutwijf, je hebt gefaald!

“Om 03:32 uur werd Noah zijn stuit geboren. Prachtig met zijn billen en een voetje zichtbaar tegen het vliesje aangedrukt. Ook zijn navelstreng was duidelijk te zien en kon de arts ook 100% aangeven dat Noah niet meer in leven was. Er was geen puls meer te zien…”

Dr. Daan kwam binnen. Het eerste wat ze zei: ik had jou vanavond eigenlijk niet willen zien. Nee, ik jou ook niet lieve Nadine. Maar wat zijn wij blij dat jij er uiteindelijk wel was samen met Sylvia.

Dinsdag 8 januari 2019

Rond 00:15 uur werd er een echo gemaakt om te kijken hoe het in mijn baarmoeder er aan toe ging. Zeker weten dat mijn vruchtwater was gebroken. Kleine Frummel lag daar, zonder water om zich heen. Zijn hartslag was al gehalveerd, mijn kleine jongen. Hij zou de bevalling niet overleven. Ze ging bij mij voelen en ik bleek al 7 a 8 cm ontsluiting te hebben en mocht bij een wee gaan mee persen. Dit ging zo tegen mijn principe in. Ik ben al 4 hele dagen mijn best aan het doen om NIET te persen, om alles weg te zuchten en te puffen en nu krijg ik ineens de taak om te gaan persen. HOE pers je überhaupt? Ik wist het gewoon allemaal niet meer en de arts zei: je hoeft niet te persen, je mag het ook aan je lichaam overlaten. Het heeft geen haast, want jullie lieve zoontje gaat dit helaas niet overleven. De arts was zo lief. Zo behulpzaam. Samen met de verpleegkundige en Steef hebben ze mij er echt doorheen gesleept.

Er kwam een moment, zo een 3 uur na het breken van mijn vliezen, dat ik niet meer wist wat ik moest doen. Ik perste mee tijdens een wee, ik heb elke positie aangenomen die ik kon bedenken. Ik heb gezeten, gestaan, gelegen. Niets hielp, niets liet mij denken dat ik vooruitgang boekte. Ik wist gewoon NIET hoe ik moest bevallen. Ik had echt hulp nodig en die werd mij geboden. Bij elke perswee die ik voelde zat de arts mij aan te geven of dat de juiste manier was van persen of dat ik het toch anders moest doen. Inmiddels zat ik ook al op de 10cm ontsluiting en had Frummel dus echt genoeg ruimte om met zijn kleine lijfje naar buiten te komen.

Om 03:32 uur werd Noah zijn stuit geboren. Prachtig met zijn billen en 1 voetje zichtbaar tegen het vliesje aangedrukt. Ook zijn navelstreng was duidelijk te zien en kon de arts ook 100% aangeven dat Noah niet meer in leven was. Er was geen puls meer te zien. Precies 4 uur na het breken van mijn vliezen, om 03:52 uur is onze prachtige zoon Noah in zijn geheel geboren. Zo volmaakt, maar zo klein. We waren zo trots en tegelijkertijd zo intens verdrietig. Wij zijn ouders geworden. Ouders van Noah Harder. Ons eerste kind.

Noah Harder
08.01.2019
03.52u
600 gram, 30 cm

Noah heeft gelijk de volledige placenta mee getrokken. Ik was heel erg opgelucht want ik trok het niet om naar de OK te gaan om die te laten verwijderen. Gelijk kostbare momenten te verliezen met onze zoon. Steef mocht de navelstreng doorknippen, wat ik zo fijn vond. Net als ieder andere papa mocht hij dit doen en daarna werd Noah aan ons gegeven. Hij was nog helemaal paars/rood, nog helemaal verfrommeld, maar zo verdomd mooi en perfect. Terwijl wij aan het genieten waren van ons gezinnetje werd er bij mij lichamelijk gecheckt of er dingen waren waar nu iets mee gedaan moest worden. Omdat Noah nog klein was, was ik gelukkig niet uitgescheurd of iets dergelijks. Nog een klein pluspuntje in al deze narigheid.

Na een poosje gaf de verpleegkundige aan dat ze mooie afdrukjes van Noah zijn handen en voeten kon maken. Dat wilde wij natuurlijk heel graag en ik zei heel stoer tegen Steef: ga met haar mee, foto’s maken etc. Ze zijn net een paar minuten de deur uit en de angst vliegt mij naar mijn keel: ik ben alleen. Geen kleintje meer in mijn buik die ik voel bewegen, geen Steef, geen arts of verpleegkundige. Ik raakte in paniek. Ik wilde bijna op het alarm knopje drukken en toen kwamen ze gelukkig alweer terug. Ze waren hooguit 15 minuten weg, maar het voelde langer dan die hele nacht, of eigenlijk zelfs langer dan alle afgelopen dagen bij elkaar. Uren gingen voorbij waarin wij samen met Noah hebben gezeten, hebben genoten, ons een gezin voelde. Het voelde oprecht vertrouwd, heel gewoon, maar ook kwam elke keer de keiharde realisatie dat dit kleine ventje niet lang meer fysiek bij ons zou blijven. Niets aan Noah voelde onnatuurlijk, behalve dan dat hij niet ademde en dat hij klein was. Hij was af, volmaakt. 10 vingertjes, 10 teentjes, mijn wipneus, alles klopte. Dit ventje is in onze ogen het mooiste kindje op de hele wereld!

Het was nu tijd om te douchen, op te frissen en wat te gaan slapen. Noah werd in een bak met water gelegd. Dat doen ze vaker met stil geboren prematuren kindjes. De kleur van het huidje trekt dan bij en alles zal een beetje op zijn plek gaan zitten, zoals het hoort. We hadden er bewust voor gekozen om Noah tijdens het slapen in een stilte ruimte te laten liggen. Zo konden wij even rustig proberen te slapen zonder de drang te hebben om continu naar hem te kijken. We wisten namelijk dat we hem een paar uur later gelijk weer bij ons konden krijgen. Zo konden ze ook gelijk een biopt onder zijn oksel nemen voor nader onderzoek. We hebben ongeveer 2,5 uur kunnen slapen en toen kwam de gynaecoloog van de dag daarvoor bij ons langs. Zij had natuurlijk bij de overdracht meegekregen wat er allemaal was gebeurd afgelopen nacht. Dit had niemand verwacht, dat het ineens zo snel zou gaan. We hebben alles nog eens met haar besproken, tranen rolden natuurlijk weer over ons gezicht. Het keiharde besef is niet te omschrijven. Ze gaf ons aan dat de placenta helemaal onderzocht zou worden om te kijken of er iets te herleiden valt waardoor dit is gebeurd. Mijn vruchtwater rook ook anders dan dat het moest zijn, dus dat dit het eindresultaat is van een infectie in mijn baarmoeder komt steeds meer naar de voorgrond. Na het gesprek werd Noah bij ons terug gebracht. Wat heeft een paar uur in het water liggen hem goed gedaan! Wat hebben wij een prachtig kind. We hebben samen met Noah ontbeten. Hij lag gewoon lekker bij ons op bed terwijl wij een broodje naar binnen zaten te werken. Alsof het normaal was. Zoals het hoorde. Zoals het had moeten zijn, elke dag.

Later die ochtend kwam de stichting Still langs. Dit zijn fotograven die stil geboren baby’s op een prachtige manier fotograferen. Wij hadden Marcel als fotograaf. De meest bijzondere, meest tastbare foto’s zijn hieruit gekomen. Kan niet anders zeggen. Het was tijd om afscheid te nemen van onze zoon. We konden nog wel uren met hem blijven zitten in het ziekenhuis, maar het zou het er niet makkelijker op maken. Om 13:00 uur werd Noah weer terug gebracht naar de stilte ruimte en gingen wij onze spullen pakken om, met z’n tweeën, naar huis te gaan. Zo oneerlijk. We wilde niet met z’n tweeën naar huis, maar met z’n drieën. Allemaal levend en gezond. Ik zit in de rolstoel, Steef en ik zijn onderweg naar de auto. Het kon ook niet anders, wat we zijn in een kinderziekenhuis, maar het is zo hard, zo confronterend, om al die zwangere vrouwen te zien, of blije gezinnen die hun kindje gezond en wel in hun armen hebben en onderweg zijn naar huis. Zo oneerlijk…

We zitten in de auto en we proberen het ergens anders over te hebben. Eigenlijk is het niet eens verantwoord om te rijden als je met zoveel emoties in je hoofd zit. De rit naar huis duurde voor mijn gevoel langer dan 35 minuten. Ondertussen stromen appjes en belletjes binnen van familie die we zojuist op de hoogte hebben gebracht. Iedereen is van het veld geslagen, niemand had gedacht dat het toch nog zo slecht zou aflopen. Iedereen had hoop. De rest van de middag hebben we in etappes bezoek gekregen van familie en vrienden. Een klein groepje van 17 man hebben wij continu op de hoogte gehouden van alle gebeurtenissen sinds vrijdag en die kwamen langs. We merkte al heel snel dat wij continu iedereen gingen troosten en dat wij zelf onze emotie niet konden tonen. Zodra bezoek weg was gingen bij ons de traan kranen weer open.

Woensdag 9 januari 2019

BAM! Wakker. We hebben wel geslapen, maar ik krijg mij toch een partijtje een klap van de molen toen ik wakker werd en mij realiseerde dat dit geen nachtmerrie was! Je begrijpt dat gelijk de tranen over mijn wangen stroomde en dat ik mij alleen maar in Steef zijn armen wilde wurmen en er nooit meer uit komen…..We moeten naar beneden, we moeten een kaarsje branden voor onze zoon, we moeten zijn uitvaart regelen. Maar waar begin je? HOE regel je een uitvaart? Gelukkig hadden wij dat beide nog nooit gedaan, maar dit is zo een harde wereld. Vooropstellende dat wij het absurd vinden wat er aan prijzen worden gevraagd voor een mandje waarin je kindje hooguit 24 uur (in ons geval) ligt. 350 euro (!!) voor een badstoffen mandje…. HOE DURVEN ZE?! De hele dag zijn wij bezig geweest met een uitvaartonderneming wat bij ons zou passen. Uiteindelijk hebben wij die, met dank aan Renee die dit helaas ook heeft mee moeten maken, gevonden. Mees de Groot. Deze man heeft het allemaal zo snel, goed, mooi voor ons laten verlopen. 

“Ik kon alleen maar brabbelen dat je zo welkom was, dat je al zo geliefd was door iedereen. Dat we alles voor jou over hadden, dat je het mooiste geschenk voor ons was.”

Om 16:15 uur hadden wij voor het eerst contact met hem en gaf hij aan zijn best te doen om Noah zo snel mogelijk op te halen in het UMC. Nog geen 50 minuten later belde hij ons op en kon hij ons vertellen dat Noah al bij hem in de auto lag en dat ze alweer onderweg waren naar Huizen. Wij hadden met hem afgesproken dat wij de volgende dag, in de avond, langs zouden komen om definitief fysiek afscheid te nemen van Noah. Ondertussen ontstond er een nieuwe, vervelende, bijkomstigheid. Ik voelde dat mijn borsten gevoeliger werden. Ik was hier al voor gewaarschuwd door de verpleegkundige: stuwing. HUP, strakke sport BH aan, niet aankomen, koelen en hopen dat het snel voorbij gaat.

Donderdag 10 januari 2019

Definitief afscheid nemen. Wij dachten dat het normaal was om online iets te bestellen als een mandje waarin je zou komen te liggen, maar de prijzen die wij door kregen en dan ook nog echt voor iets wat helemaal niet bij ons paste, dat ging te ver. Dus wij zijn op pad gegaan naar, jawel, tuincentrum Almeerplant. Daar hebben wij een prachtige houten schaal gevonden, takjes eucalyptus, een mooie hydrofile doek van de HEMA, een prachtige witte roos, 2 foto’s van ons en een knuffeltje. Zo hebben wij alles bij elkaar gelegd, Noah in het midden in zijn kilt van het WKZ. We hebben ’s avonds heel rustig en vredig van jou afscheid mogen nemen. Dezelfde muziek op die we de hele bevalling op repeat hadden staan (Ludovico Einaudi – I Giorni), met z’n drieën, voor de laatste keer. Het was zo een mooi moment, vol tranen van trots maar ook verdriet. Nog een laatste knuffel en kus. Je mag gaan.

Vrijdag 11 januari 2019

08:45 uur. Het moment dat jij gecremeerd wordt. Steef en ik hadden allemaal dekens op de vloer in de woonkamer gelegd, je kaars aangestoken, tussen tientallen kaarten en bossen bloemen die we afgelopen dagen hebben ontvangen. Net zoals 8 januari gingen wij samen met jou ontbijten. Ik kreeg alleen geen hap door m’n strot. Ik heb alleen maar in m’n hoofd gedacht aan jou, tegen Steef aan gelegen en gehuild. Zo definitief is het nu. Nooit meer fysiek in onze armen. Nooit gaan we jou uit je bedje pakken en tussen ons in leggen in bed, je gek maken met onze kusjes, je ruiken, je voelen. Voor 30 minuten lang hebben we gezeten, in stilte. Ik kon alleen maar brabbelen dat je zo welkom was, dat je al zo geliefd was door iedereen. Dat we alles voor jou over hadden, dat je het mooiste geschenk voor ons was. Ik heb in foetus houding gehuild, op de grond, op al die dekens, tegen Steef aan. En dan kijk ik naar Steef. Trotse papa. Hij heeft zoveel voor mij/ons gedaan afgelopen dagen. NIETS was teveel gevraagd. Ik ben zo dankbaar dat onze zoon zijn achternaam mag dragen. Voor altijd. En dat onze band sterker dan ooit is.

De dagen erna…

De dagen kruipen voorbij. Inmiddels ben je thuis, in je definitieve urntje. We hebben een prachtig hoekje gecreëerd in huis waar we elk moment van de dag dat wij thuis zijn een kaarsje voor jou branden. Het hoekje waar ik minimaal 2 keer per dag naartoe loop om jou goedemorgen en een slaap lekker kusje te geven. Het hoekje dat overspoeld is met tientallen kaarten, kaarten vol steun en liefde. Verschillende bloemisten komen aan onze deur met gigantisch mooie bloemen, de PostNL die dagelijks de brievenbus vol duwt alsof het een scene uit Harry Potter is. De dagelijkse dingen moeten we inmiddels ook weer oppakken, zoals boodschappen doen. Gelukkig hoeven wij beide nog niet te werken. Iets waar we echt nog niet aan toe zijn. Beide hebben we nog niet de concentratie om serieus ergens bij te blijven. Soms is er een fractie van een seconde dat ik ben afgeleid en dat de rauwe, pijnlijke randjes minder voelbaar zijn. Maar al heel snel komt het besef weer binnen, knalt het in als een atoombom en ben ik niets meer waard. 

Ik heb enorm veel last van verlatingsangst. Zodra Steef alleen al naar de WC gaat, of gaat douchen, dan komen de muren op mij af, raak ik in paniek, voel ik mij leger dan leeg. Hij sport graag, vooral om nu te verwerken, maar ik kan het niet aan. Ik kan niet alleen zijn. Hij ging de deur uit en heb in foetus houding, in een dekentje gerold op de bank, gehuild tot het moment dat hij weer thuis kwam. Alles word donker om mij heen, geen getrappel in mijn buik van Noah, geen Steef, de enige die snapt hoe ik mij voel. Hoe moet dit straks als hij weer gaat werken? Het punt gaat komen, maar ik kan mij niet voorstellen hoe ik dat moet gaan doen. De stuwing is gelukkig inmiddels weer helemaal verdwenen, mijn buik is weer helemaal plat. Alle spullen die door het huis lagen voor/van Noah hebben we in tassen gedaan en opgeborgen op zolder bij Steef zijn vader. We zullen alles bewaren, maar het doet teveel pijn om het elke dag te moeten zien.

Lieve, knappe Noah. Jij hebt ons ouders gemaakt. Jij hebt ons trots gemaakt.
Door jou weten we hoe speciale liefde voelt. Door jou zijn wij sterker geworden dan ooit.
Ik voel zoveel liefde voor jou, ik weet alleen niet waar ik ermee naartoe moet.
Ik loop over van liefde. Jouw perfecte lijfje.

We missen je…

Helaas nog geen reacties. We vinden je erg lief als je de eerste bent!

Laat een reactie achter

Welkom op A Little Bit Pregnant©

Welkom op A Little Bit Pregnant©

Leuk dat je een kijkje neemt op mijn website. Ik ben Kyra, 21 jaar en woonachtig in Zwolle met mijn man en hondjes. A Little Bit Pregnant© staat in het teken van onvruchtbaarheid, en zo is mijn naam ook ontstaan. Een klein beetje zwanger, door de hormonen, door de wens, door de behandelingen. Je zult dus voornamelijk blogs lezen over infertiliteit, en alles wat daarbij komt kijken. In de hoop dat er wensmoeders zijn die er moed, kracht, herkenning en steun uit kunnen halen. Daarnaast bespreek ik taboes rondom het moederschap, en deel ik zoveel mogelijk over mijn zwangerschap. Heel veel leesplezier!

Kyra Elgersma

Instagram

Instagram has returned invalid data.

Volg mij ook op Instagram

Recent

×