STORY TIME | Charlotte heeft een afwijking die missed abortions veroorzaken.

9 februari, 2019

STORY TIME | Charlotte heeft een afwijking die missed abortions veroorzaken.

9 februari, 2019

Beste lezers, welkom in de rubriek STORY TIME. Deze rubriek staat in het teken van heftige verhalen, waar veelal nog een taboe op ligt. Mijn doel is, om samen met de schrijvers, dit taboe te doorbreken. Om schrijvers de kans te geven om hun verhaal te vertellen, en dat lezers er een hele hoop kracht, moed, steun en herkenning uit kunnen halen. Wees je ervan bewust dat deze verhalen erg persoonlijk, emotioneel en pijnlijk zijn. Graag dus ook al jouw respect voor de schrijver. De verhalen zullen variëren van zieke moeders of juist kinderen, IVF/ICSI-trajecten, zwanger van een donor, een kindje of partner verliezen, ongewenste kinderloosheid, tienermoederschap etc. Herken jij jezelf hier in, en wil jij ook jouw verhaal delen? Dan kan je via hier een mail naar mij sturen met een korte samenvatting van jouw verhaal.

Hieronder lees je het verhaal van Charlotte, die wel zwanger raakte maar tot hun grote verdriet nooit een baby’tje heeft uitgedragen. Haar baarmoeder hield geen enkele embryo vast, waardoor zij keer op keer een missed abortion kreeg.


PCOS | Baarmoederafwijking | Herhaalde missed abortions | ICSI met PGS

In maart 2016 besloten we om te stoppen met de pil. Een hele stap, maar we namen hem met volle overtuiging. Een kindje van ons twee was heel erg welkom. Toen ik drie maanden later ook effectief zwanger werd, kon ons geluk niet op. We planden de eerste echo in, net voor ons vertrek op droomreis naar Amerika. Ik wou niet vertrekken zonder advies en vooraleer alles goedgekeurd was. Maar de eerste echo was niet goed. Ik was zes weken zanger en onze roze wolk werd een regenwolk. Er was geen hartactiviteit. De gynaecoloog noemde het een missed abortion. Het vruchtje zat dood in mijn buik maar mijn lichaam stootte het niet af. Ik kreeg diezelfde avond een curettage zodat we twee dagen later alsnog konden vertrekken op reis.

Amerika was tegelijk prachtig en emotioneel. Drie weken waren we op elkaar aangewezen en konden we ons verdriet ventileren, zonder goedbedoelde en vaak fout overkomende adviezen thuis. We besloten snel opnieuw te gaan proberen. Ik kreeg echter geen maandstonden meer. Ik moest nog geduld hebben van de gynaecoloog. Een lichaam kan wat ontregeld zijn na een miskraam dus vertrouwde ik erop. Na vijf maanden was het nog steeds niets. De diagnose PCOS viel, polycysteus ovarium syndroom. De natuur zou een handje nodig hebben met medicatie die een eisprong uitlokt. Ovulatie inductie dus. Ondanks dit waren we niet afgeschrikt. We begonnen met Clomid. Zeven cyclussen zouden volgen waarin ik twee maal opnieuw zwanger werd maar het niet bleef zitten.

De eerste zwangerschap met Clomid was na een verbod om intiem te zijn. Vanwege overstimulatie werd de cyclus afgebroken. Ik had blijkbaar erg goed gereageerd op Clomid, te goed. Er waren vier eicellen dus was de kans op een meerling veel te groot. Doordat mijn baarmoederslijmvlies mooi dik was tijdens die echo, werd een baarmoederafwijking ontdekt. Een bicornuate uterus ofwel: hartvormige baarmoeder. Volgens de gynaecoloog kon je hiermee perfect zwanger worden, het was wel mogelijk dat naar het einde van een zwangerschap toe problemen konden ontstaan. Dergelijke zwangerschappen worden bijgevolg goed opgevolgd. Meerlingzwangerschappen worden dus niet aangemoedigd, en al zeker niet met mijn baarmoederafwijking. Een volgende ronde Clomid zou met halve dosering zijn dus. Die cyclus bleek ik echter toch zwanger. Er waren waarschijnlijk meer gerijpte eicellen geweest en was er bevruchting geweest voor het verbod. Via bloedafname werd opgevolgd hoe het hCG opliep, het was nog te vroeg voor een echo. Indien de bloedafnames goed evolueerden zou dan via echo gekeken worden hoeveel eicellen bevrucht waren en of er dus risico was op een meerling. Die zwangerschap eindigde helaas in een biochemisch miskraam. Na enkele cyclussen was ik weer zwanger. Ik was intussen zo bang geworden dat ook deze zwangerschap ons niet gegund zou zijn dus mocht ik vroeg gaan voor een echo aan 5,5 weken. Deze keer hadden we hartactiviteit. Ons geluk kon niet op, maar we bleven erg voorzichtig. Helaas werd op zes weken en vier dagen zwangerschap weer een missed abortion vastgesteld. Onze wereld stortte opnieuw in. Een curettage maakte wederom een einde aan ons pril geluk.

“Waarschijnlijk was dit de reden van de herhaalde missed abortions. Dit nieuws kwam hard binnen, eindelijk wisten we wat er aan de hand was”

Een tweede opinie in een ander ziekenhuis maakte duidelijk dat mijn baarmoederafwijking niet volledig correct was gediagnosticeerd. Er werd een septum, tussenschot, waargenomen op 3D echo. Een operatie volgde om dit weg te nemen. Een tussenschot kan grote oorzaak zijn van herhaalde miskramen. Vanwege onvoldoende bloedtoevoer heeft het vruchtje die hierop nestelt geen schijn van kans. Er werden ook verdere onderzoeken gedaan om zeker niets uit te sluiten. Een bloedafname werd bij ons beide gedaan om onze karyotypering te onderzoeken. Bij mij werd nog wat extra bloed afgenomen om de stollingsfactoren na te gaan. Na die bloedname moest mijn vriend even bekomen. We zaten voor de fotomuur in het CRG, allemaal foto’s van kindjes die na een traject geboren werden. Mijn vriend zei plots dat we dit daarom doen, dat onze foto er ook ooit bij komt. We namen een periode pauze om te herstellen en alles te plaatsen. Er was heel veel op ons afgekomen, we hadden de invulling van onze kinderwens helemaal niet zo verwacht.

Nu ik geopereerd was, was de hoop op het slagen van een volgende zwangerschap tamelijk groot. Na weer enkele maanden proberen met Clomid werd besloten over te gaan op spuitjes Menopur. Mijn baarmoederslijmvlies reageerde niet meer. Ik had wel een eisprong maar het slijmvlies dikte niet meer voldoende mee. Met de spuitjes werd ik de eerste ronde opnieuw zwanger. Weer was er hartactiviteit bij de eerste echo. Ook de tweede echo was goed. Het vertrouwen groeide. We gingen op verlengd weekend en ik was voorzichtig bij alles wat ik deed, at en dronk. Na het weekend volgde de derde echo. Helaas was deze vierde zwangerschap ons ook niet gegund. Weer een missed abortion. Slechts één dag waren we verder geraakt dan de vorige zwangerschap. We begonnen denken aan andere redenen voor de herhaalde miskramen. Misschien was er genetisch iets wat fout ging? Weer gingen we voor een tweede opinie in het ziekenhuis waar mijn septum vastgesteld werd. Daar werden we echter naar huis gestuurd dat het waarschijnlijk pure pech was. Dat alles wat kon onderzocht worden gedaan werd. Het vruchtje was te pril om genetisch te onderzoeken na curettage, dus konden ze dit bij een eventueel volgend miskraam niet doen. Ons genetisch beeld (karyotypering) was in orde dus ook dit was geen denkpiste om verder op in te gaan. De septumresectie was goed gelukt, de vorm van mijn baarmoeder was, zoals we wisten, niet corrigeerbaar. Er werd nog wat miskraam restweefsel gezien, ondanks dat er een curettage gebeurde, maar dit zou met een volgende menstruatie weggaan. De behandeling aanpassen naar IVF was geen optie want zwanger worden lukte mits ovulatie inductie. Eenmaal thuis had ik er genoeg van, ik was op. Ik nam zelf het heft in handen en belde het gerenommeerd centrum voor reproductieve geneeskunde (CRG), UZ Jette, voor een afspraak. Twee weken later konden we al op consultatie gaan.

In het CRG kwam alles in een stroomversnelling terecht. Voor het eerst voelden we ons begrepen. Voor het eerst werd ons probleem serieus genomen en niet op pech geschoven. Het restweefsel zou niet vanzelf elimineren vanwege mijn PCOS. Geen eisprong, dus geen menstruatie. Een maand aan de pil hielp ook niet. Ik had het gevoel dat dit kleintje ons precies niet wou verlaten. Daardoor had ik het erg moeilijk. Een hysteroscopie bevestigde dat het er nog steeds zat, maar ook dat het septum terug was in littekenweefsel. Waarschijnlijk was dit de reden van de herhaalde missed abortions. Dit nieuws kwam hard binnen. Eerst werden we zonder meer naar huis gestuurd met pech en nu was er plots toch een reden. Een operatieve hysteroscopie moest gebeuren.

“De rollercoaster van emoties bleef maar gaan. Het ene moment zit je in absolute wanhoop en het andere moment kan het geluk je niet op”

Wat een ambulante ingreep zou zijn, werd een ziekenhuisopname. Bij het ontwaken in de verkoeverzaal voelde ik al dat er iets niet klopte. Ik had een blaassonde en voelde me heel erg loom, als het ware in mijn bed geduwd. Ik zag ook, wazig op een klok verderop in de zaal, dat er al een aantal uren verstreken waren. Ik lag er al langer dus dan aanvankelijk gepland. De verpleegkundigen die af en aan mijn parameters kwamen opnemen praatten op fluistertoon tegen elkaar wat ik eigenaardig vond. Ik mocht het precies niet horen. Toen ze me naar de kamer brachten vroeg ik wat er nu scheelde. Ze zeiden dat de arts zou komen voor meer uitleg, dat ik die avond niet naar huis mocht vanwege een veel te lage bloeddruk en infectiewaarden in mijn bloed. Terug op kamer zag ik mijn vriend bedrukt kijken. Het moment dat hij zei dat mijn baarmoeder geperforeerd werd moest ik zo hard huilen dat de verpleegkundigen snel de kamer uitliepen om ons wat privacy te geven. Ik stond intussen zo onder spanning dat ik toen dacht dat we onze kinderwens mochten opbergen. De enige complicatie die mogelijk was bij deze ingreep moest zo nodig ook weer bij ons voorvallen. Het moest zo zijn dacht ik, wij mochten geen kinderen krijgen want alles wat fout kon gaan bleef maar fout gaan. De professor gynaecoloog kon ons echter gerust stellen. Hij was erg begaan met ons. We moesten het met een keizersnede vergelijken. Die vrouwen kunnen nadien perfect nog zwanger worden en een kind ter wereld brengen. Alleen zou het even wat geduld nodig hebben voor we opnieuw mochten proberen en mochten we ook niet meer spontaan zwanger worden.

Doordat het telkens fout liep rond dezelfde termijn van 6-7 weken zwangerschap, dachten ze aan een genetische fout bij het embryo. Het zou IVF-ICSI worden met PGS (pre-implantatie genetische screening). Een mond vol en een hoofd die op barsten stond. De arts wou niet meer wachten op nog een missed abortion om dan pas het vruchtje te kunnen onderzoeken. Vanwege de fragiliteit van mijn baarmoeder is een curettage voortaan uit den boze. Ook wilden ze weten of de missed abortions nu veroorzaakt werden door mijn baarmoederafwijking of door slechte vruchtjes. Door vooraf de embryo’s te onderzoeken zouden enkel genetisch gezonde embryo’s gebruikt worden om terug te plaatsen. Indien dan nog een miskraam volgt, zou mijn baarmoeder de oorzaak zijn.

De eerste ICSI ronde is inmiddels achter de rug. We hadden zeven embryo’s van prachtige kwaliteit. De PGS test duurde nagelbijtend lang en zou ons snel weer met beide voeten op de grond brengen. Drie weken na de pick-up wisten we dat er één embryo volledig in orde was, vier andere hadden niet levensvatbare chromosoomafwijkingen. Weer viel de grond onder onze voeten weg. Dan vraag je je af hoe lang je dit volhoudt, hoeveel opdoffers kun je aan. Maar je blijft volhouden, je geeft niet op. Je staat soms versteld van jezelf hoe snel je je grenzen verlegd. Als ook de artsen blijven geloven erin, waarom zou je dan opgeven? Twee embryo’s werden hergebiopteerd. Vijf ellenlange weken later ontvingen we eindelijk het goede nieuws dat ze ook gezond waren. De rollercoaster van emoties bleef maar gaan. Het ene moment zit je in absolute wanhoop en het andere moment kan het geluk je niet op. Drie mooie kansen hebben we voor ICSI 1. Binnenkort wordt het eerste embryo teruggeplaatst. Voor de ene zijn de wachtweken voor het testen zenuwslopend, voor ons zal dit weer bij een positieve test zijn. We vechten door en laten, wat tot frustrerends toe geadviseerd wordt, niet los. Ik heb in dit traject vooral geleerd dat je als vrouw heel goed je lichaam aanvoelt en dat je als patiënt gerust mondig mag zijn en mee mag denken met de artsen. Wat de toekomst brengt weten we niet, maar we blijven geloven dat we ooit met een kindje van ons beiden zullen eindigen…

Charlotte,

https://ergensoverderegenboog.wordpress.com

Helaas nog geen reacties. We vinden je erg lief als je de eerste bent!

Laat een reactie achter

Welkom op A Little Bit Pregnant©

Welkom op A Little Bit Pregnant©

Leuk dat je een kijkje neemt op mijn website. Ik ben Kyra, 21 jaar en woonachtig in Zwolle met mijn man en hondjes. A Little Bit Pregnant© staat in het teken van onvruchtbaarheid, en zo is mijn naam ook ontstaan. Een klein beetje zwanger, door de hormonen, door de wens, door de behandelingen. Je zult dus voornamelijk blogs lezen over infertiliteit, en alles wat daarbij komt kijken. In de hoop dat er wensmoeders zijn die er moed, kracht, herkenning en steun uit kunnen halen. Daarnaast bespreek ik taboes rondom het moederschap, en deel ik zoveel mogelijk over mijn zwangerschap. Heel veel leesplezier!

Kyra Elgersma

Instagram

Instagram has returned invalid data.

Volg mij ook op Instagram

Recent

×