STORY TIME | de vrouw van Christoph werd tijdens de zwangerschap ernstig ziek.

20 januari, 2019

STORY TIME | de vrouw van Christoph werd tijdens de zwangerschap ernstig ziek.

20 januari, 2019

Beste lezers, welkom in de rubriek STORY TIME.
Deze rubriek staat in het teken van heftige verhalen, waar veelal nog een taboe op ligt. Mijn doel is, om samen met de schrijvers, dit taboe te doorbreken. Om schrijvers de kans te geven om hun verhaal te vertellen, en dat lezers er een hele hoop kracht, moed, steun en erkenning uit kunnen halen. Wees je ervan bewust dat deze verhalen erg persoonlijk, emotioneel en pijnlijk zijn. Graag dus ook al jouw respect voor de schrijver. De verhalen zullen variëren van zieke moeders of juist kinderen, IVF/ICSI-trajecten, zwanger van een donor, een kindje verliezen, ongewenste kinderloosheid etc. Herken jij jezelf hier in, en wil jij ook jouw verhaal delen? Dan kan je via hier een mail naar mij sturen met een korte samenvatting van jouw verhaal.

Hier lees je het verhaal van Christoph, zijn lieve vrouw werd tijdens de tweede zwangerschap zo ernstig ziek, dat doktoren haar al opgegeven hadden. Binnen no-time was Christoph alleenstaande vader van een zoontje van 1,5 en een pasgeboren baby. Hij stond er helemaal alleen voor. Dank je wel voor het delen van jouw verhaal Christoph, en ik wens jullie ontzettend veel kracht en geluk toe. Wat ben jij een dappere vader! Van mij krijg je de hoofdprijs: Father of the Year.

 


 

Christoph: Mijn vrouw en ik waren dol gelukkig met de zwangerschap van ons tweede kindje. Wij zaten hoog op een blauwe wolk. Tot ons grote verdriet werden wij al rap van die wolk afgetrapt, Tamara werd ernstig ziek en raakte in een langdurige coma.

Ergens midden december 2016, Tamara was net het eerste trimester van de zwangerschap gepasseerd en wij waren druk bezig met de voorbereidingen voor Sinterklaas en kerstmis. Het was de eerste Sinterklaas voor onze oudste zoon, Mats. Tamara was al een aantal dagen veel aan het overgeven, en ze klaagde regelmatig over drukkende hoofdpijn. De klachten werden al snel steeds erger, en wij hadden er een naar onderbuikgevoel bij. We zijn toch maar even naar de huisarts geweest, en die verwees ons door naar de gynaecoloog. Wel met de woorden: “Je bent zwanger, dus deze klachten zijn vrij normaal. Ik gok dat de gynaecoloog niet veel anders zal zeggen.”. En inderdaad, de gynaecoloog zei dat alles goed was met de baby en we zijn dus naar huis gestuurd met dat Tamara het maar wat rustiger aan moest doen. De pijn verergerde met de dag, en op 6 februari 2017 viel ze flauw en kwam ze met haar hoofd tegen de kledingkast aan. Ze kon zich er niks meer van herinneren toen ze eenmaal bijgekomen was. Op dat moment heb ik Tamara bij haar arm gepakt, in de auto gezet, en direct naar de SEH gebracht. Dit is toch niet normaal meer? Ze gilde het uit van de pijn, en spuugde om de 7 à 8 minuten. De gynaecoloog kwam kijken, en zag eindelijk dat dit inderdaad niet normaal is. Ze moest blijven in het ziekenhuis en zo’n anderhalve dag later hebben ze een CTG scan van haar hoofd gemaakt. Daar heeft de gynaecoloog nog op moeten door hameren, want de neuroloog zag de ernst van de situatie nog niet zo in.

 

“Na de laatste hersenbloeding is ze in een diepe, lange coma beland”

 

De uitslag van de scan deed ons de wereld onder de voeten vandaan zakken. Er bleek een enorme tumor in haar hersenstam te zitten. De druk in haar hoofd was dubbel van wat maximaal toegestaan is. Ze hebben haar direct afgevoerd naar een ander ziekenhuis en de neurochirurgen stonden al paraat om te opereren. De artsen vertelde mij toen dat de kans heel klein was dat mama en baby het zouden halen. Tamara is direct naar de O.K. gebracht, en daar hebben ze de druk van haar hoofd gehaald. Toen ik naar huis reed ’s avonds, speelde op de radio ons liedje af. Alsof ze me iets wilde zeggen… Later hebben ze nog een biopsie genomen van de tumor, en uit de onderzoeken bleek het om een eerste graad hersentumor te gaan, wat opzich goed nieuws was. In de komende dagen heeft ze nog drie operaties gehad voor de druk in haar hoofd, en na de bevalling moest ze direct geopereerd worden om de tumor definitief te verwijderen anders haalde ze het eind van het jaar niet…

Lars is, Thank God, kerngezond geboren op 12 juni 2017. Wat een mooi en lief mannetje. Wij hadden op onze blauwe wolk moeten zitten, Tamara had moeten genieten van haar kraamtijd. Maar nog geen twee weken na de geboorte lag ze alweer in het ziekenhuis, klaar voor de grote operatie. De operatie is erg moeizaam verlopen, wat normaal 4 uurtjes zou duren heeft bij Tamara meer dan 10 uur geduurd. De tumor lag op een onmogelijk plaats, de neurochirurg had deze soort in zijn hele carrière nog maar eenmaal gehad. Na de operatie duurde het lang voordat ze goed wakker werd, en 6 dagen na de operatie traden er al weer complicaties op. De neurochirurg zag dat hersenen nog enorm gezwollen waren, en dit eigenlijk juist verergerde in plaat van afnam. Sinds dien is ze continu in een lichte coma gevallen, en moest ze wéér geopereerd worden. Ditmaal voor een drain, zodat ze druk en zwelling kon afnemen. Het leek eerst te werken, maar nog geen enkele uren later kreeg ze de eerste hersenbloeding er boven op. In totaal heeft ze vijf minimale hersenbloedingen gehad, en één hele zware. Na die zware hersenbloeding is ze in een diepe, lange coma beland waar ze meer dan een maand in heeft gezeten. Volgens de doktoren zou ze nooit meer wakker worden. Haar lichaam stootte de drain af, waardoor ze hersenbloeding op hersenbloeding kreeg. Het werd mij toen allemaal te veel, ik zat thuis met een pasgeboren baby en ik kreeg keer op keer te horen dat mijn vrouw het niet zou halen. Ik ben toen ingestort, en heb geschreeuwd naar de doktoren. Nog geen enkele minuten later kwam de arts terug, met de mededeling dat Tamara reageerde op mijn geschreeuw en huilen. Haar hartslag en bloeddruk schoten omhoog als ze mij hoorde huilen. In de dagen die volgden is ze heel rustig ontwaakt uit haar coma. Ik heb nooit van haar zijde geweken, nooit.

 

“De artsen hadden Tamara al opgegeven, ze zou nooit meer uit de coma komen”

 

Na een maand of drie mocht ze het ziekenhuis verlaten, 11 maanden en 23 operaties verder. In al die maanden is mij meerdere keren gevraagd om de stekker eruit te trekken, maar ik kon het niet. Ik kon haar niet laten gaan, en ik wist dat ze zou vechten voor ons, voor haar kindjes. Momenteel verblijft Tamara in een revalidatiekliniek en is ze zwaar verlamd, zo kan ze niet praten of eten en heeft ze volledige zorg nodig. Lars is inmiddels 1,5, en Mats alweer 3. Wij gaan elke dag even langs mama, even knuffelen en kijken hoe het met haar gaat. De afgelopen 2 jaar zijn ontzettend heftig geweest, voor ons allen maar ook voor mij. Ik werd plots alleenstaande vader, met een zieke vrouw die op sterven lag. Een psycholoog heeft mij gedurende periode veel ondersteund en ik heb daar ook veel baat bij gehad, zonder die hulp had ik het nooit gered. Tamara zal nooit meer de oude worden, er is zo veel blijvende schade in haar hoofd door de tumor en complicaties. Als ik de mogelijkheid had, zou ik mijn leven geven voor die van haar. Het is zo oneerlijk, ze is zo’n goed mens met een onwijs groot hart van goud. Ze stond altijd voor iedereen klaar. Het is nu mijn taak om onze zoontjes op wolken te dragen, en dat zal ik altijd blijven doen. Ik ben zo sterk als staal geworden, en ik zal blijven vechten voor onze zoontjes. Altijd.

Helaas nog geen reacties. We vinden je erg lief als je de eerste bent!

Laat een reactie achter

Welkom op A Little Bit Pregnant©

Welkom op A Little Bit Pregnant©

Leuk dat je een kijkje neemt op mijn website. Ik ben Kyra, 21 jaar en woonachtig in Zwolle met mijn man en hondjes. A Little Bit Pregnant© staat in het teken van onvruchtbaarheid, en zo is mijn naam ook ontstaan. Een klein beetje zwanger, door de hormonen, door de wens, door de behandelingen. Je zult dus voornamelijk blogs lezen over infertiliteit, en alles wat daarbij komt kijken. In de hoop dat er wensmoeders zijn die er moed, kracht, herkenning en steun uit kunnen halen. Daarnaast bespreek ik taboes rondom het moederschap, en deel ik zoveel mogelijk over mijn zwangerschap. Heel veel leesplezier!

Kyra Elgersma

Instagram

  • Babymassage

Voor het slapen gaan, gaat Chloë lekker in bad of mee douchen. Naderhand krijgt ze een lekkere massage met deze pure olie van @urtekrambenelux

Chloë ontspant enorm onder de douche of in bad, en om die ontspanning er lekker in te houden volgt er een massage. Zo kunnen we beiden relaxed de nacht in.

Van de kraamzorg heb ik een babymassage geleerd. Hartstikke leuk om te doen, en de meeste baby’s vinden het heerlijk! Toen wij van @urtekrambenelux een pakket kregen waar deze olie ook in zat, stond ik natuurlijk te springen om Chloë te masseren 😍

Geef jij je baby wel eens een massage?
  • Bevallen staat me goed!

Mannn wat voel ik mij goed zeg!!! Ik heb nog wat last van mijn bekken, en moet ook echt wel oppassen met wat ik doe maar het is niks vergeleken met tijdens de zwangerschap!

Ik word weer uitgerust wakker. Ook na een nacht spoken en buikkrampjes van Chloë. Want dan pak ik tussendoor alsnog meer slaap, dan ik tijdens de zwangerschap had. Bizar maar waar!

Momenteel zweef ik nog hoog op mijn roze wolk. De wolk waar ik heel lang op heb gewacht. Ik geniet er nu extra lang van. Chloë Isabel is alweer twee weken oud! 2 weken jongens! De tijd gaat zo ontiegelijk snel en ik wil geen seconde van haar missen

Ik merk dat ik steeds minder op mijn mobiel zit. Ik kreeg zelfs een melding dat mijn schermtijd met 70% verminderd is, ten opzichte van vorige week. Ik heb nog wat samenwerkingen lopen die ik komende maand ga afronden, en dan neem ik even een pauze denk ik. Even de tijd om mijn meisje te leren kennen. Ze verdiend het 💖
  • Lang gewacht, stil gezwegen
Nooit gedacht, toch gekregen

Een tekstje die jullie vast en zeker vaker voorbij hebben zien komen. Een tekstje die op ons geboortekaartje staat. Een tekstje die de afgelopen tijd heel mooi beschrijft.

Ons kleine grote wonder. Daar waar wij de hoop al opgegeven hadden, had jij hele andere plannen. Hele mooie plannen, voor ons. Ineens waren wij met zijn drieën. Ineens waren wij, naast man en vrouw, ook papa en mama.

Lieve Chloë Isabel, jij maakt ons heel. Jij vult ons aan. Je bent het allermooiste wat ons ooit is overkomen. Jij bent zoveel meer dan wij ooit durfden te dromen ❤️
  • Borstvoeding geven was iets wat ik heel, heel graag wilde. De meeste van jullie weten dat ik in mijn zwangerschap al melk had, de eerste druppels kwamen met 13 weken en ik was nog niet op de helft of het sijpelde er al uit. Ondanks dat dit eigenlijk niks zegt over je borstvoedingservaring, had ik er wel een goed gevoel bij.

Na de bevalling heb ik Chloë Isabel meteen de tepel laten zoeken, en wonder boven wonder hapte ons natuurtalentje meteen goed aan. Ik heb dan ook geen tepelkloven gehad, dus de Purelan staat vooralsnog ongebruik in de kast.

In de kraamweek heb ik wel enorm veel last gehad van stuwing, en heb ik nog steeds overproductie. Ik ontlast mijn borsten regelmatig door ze te masseren, en de melk die verloren gaat vang ik op in een flesje. Deze melk gebruik ik voor in haar badje, of vries ik in. Echt problemen ervaar ik dus niet, en ik ben mij er bewust van dat dit zeker niet vanzelfsprekend is.

En toch wilde ik deze post delen. Omdat ik al 12 dagen ons meisje kan voorzien van mijn eigen melk. Gister had ze weer een clusterdag, en ja deze zijn zwaar en vermoeiend. Maar ik ben zó blij dat ze goed drinkt, groeit en ontwikkeld. En dat allemaal door mijn borsten.

Ik ben trots. Op haar, op mij, op ons 💖
  • This is post partum || 11 days PP

Ja, ook ik heb nog een lekkere flubber buik. En of het nou zo blijft, iets minder wordt of helemaal bijtrekt. Het maakt mij niet uit. En het zou niemand wat uit moeten maken.

Onthoud dat je een huisje was voor je kleine. Dat die buik je kleine deed groeien. Dat dat lichaam je kleine heeft gebaard. Op de wereld heeft gezet. Dat heb JIJ gedaan! Dus wees trots 💖 op die flubber buik
  • Wat heb ik dit lijf vervloekt tijdens de zwangerschap. Wat heb ik de hele zwangerschap vervloekt. Ik had zo ondragelijk veel pijn, pijn die als sneeuw voor de zon verdween toen mijn meisjelief geboren werd.

Slapen deed ik al maanden bijna niet meer. Maar mijn eerste nacht met een newborn? Ik sliep als een roosje. Pijnloos, met een lege blaas en rust in mijn buik. En niet te vergeten, met een bundeltje geluk in mijn armen (ja wij slapen samen en nee ik hoef daar geen advies of meningen over xx)

Als ik kijk naar deze foto ben ik trots. Zo vreselijk trots dat ik mijn dochter mocht dragen, mocht groeien en mocht baren. Ondanks die 9 maanden zwaar afzien, was ze het meer dan waard.

Nu lig ik op de bank, met mijn 10 dagen oude newborn. Ik voel mij kiplekker, ik slaap goed en heb weer energie. En wat wil ik nu precies zeggen dan? Aub zeg nooit een zwangere dat ze zich niet moet aanstellen. Zeg nooit een zwangere dat ze moet genieten. Zeg nooit een zwangere dat ze er nog wel achter komt met een baby. Gewoon niet doen. Een zwangerschap kan je kapot maken. Hoe mooi en bijzonder die tijd ook is.
  • Lekkere zelfbruiner meid ☀️ #grapje #zeisnogeenbeetjegeel #mamaheeftwelzelfbruinernodig
  • Baddertijd 🧸

Baby’s hebben hele gevoelige huidjes, en zoals jullie weten is deze mama alleen maar bezig met producten zonder troepjes, zeker voor mijn kleine meisje.

Toen ik @salcuranlbe tegen kwam, was ik hartstikke enthousiast over hun aanbod. Ze hebben, naast de producten voor onszelf, ook een hele fijne junior lijn, die wij mogen uittesten!

Mama kan Chloë Isabel met een gerust hart badderen, met onder andere deze heerlijke badmelk. Geen chemicaliën, geen chloor, geen siliconen, geen parabenen, geen parfum. Dat maakt mij blij, en ze zeggen: blije mama, blije baby 😁 
Welke verzorgingsproducten vinden jullie fijn?

Ben jij ook zo’n fan van Salcura? Houd mijn Instagram dan goed in de gaten, want er komt een hele toffe winactie aan!
  • Zie hoe je moeders ogen stralen
De liefde heeft haar aangeraakt
Ik zoek een zin die kan vertalen
Wat jij in mij hebt losgemaakt 💖

Volg mij ook op Instagram

Recent

×