STORY TIME | Marisca had vier horrorbevallingen

27 januari, 2019

STORY TIME | Marisca had vier horrorbevallingen

27 januari, 2019

Beste lezers, welkom in de rubriek STORY TIME. Deze rubriek staat in het teken van heftige verhalen, waar veelal nog een taboe op ligt. Mijn doel is, om samen met de schrijvers, dit taboe te doorbreken. Om schrijvers de kans te geven om hun verhaal te vertellen, en dat lezers er een hele hoop kracht, moed, steun en erkenning uit kunnen halen. Wees je ervan bewust dat deze verhalen erg persoonlijk, emotioneel en pijnlijk zijn. Graag dus ook al jouw respect voor de schrijver. De verhalen zullen variëren van zieke moeders of juist kinderen, IVF/ICSI-trajecten, zwanger van een donor, een kindje of partner verliezen, ongewenste kinderloosheid etc. Herken jij jezelf hier in, en wil jij ook jouw verhaal delen? Dan kan je via hier een mail naar mij sturen met een korte samenvatting van jouw verhaal.

Hier onder lees je de bevallingen van Marisca, die alle vier regelrechte hel waren. Al haar kindjes hebben onwijs hard moeten vechten, tijdens de bevalling en de kraamweken. Gelukkig heeft Marisca ook vier keer een engeltje op haar schouder gehad, en zijn haar zoontjes momenteel gezond en wel.


Op 30 april 2005 ben ik voor het eerst moeder geworden van zoon Sem na een zwangerschap van 33 weken en 4 dagen. Exact op 33 weken braken mijn vliezen en hebben we de bevalling nog 4 dagen weten te rekken. Het enige wat ik steeds kon denken was, 1 dag in mij, is 3 dagen in de couveuse. Ik heb gevochten tegen de weeën al wat ik kon. Ondanks de weeënremmers zette de bevalling door en plots ging het niet meer oké met mijn zoon. Opeens stond de hele kamer vol met artsen en moest mijn kind eruit omdat zijn hartslag weg viel. Het bleek dat hij zijn navelstreng om zijn keel had zitten en met elke wee kreeg hij het moeilijker. Sem was een sterrenkijker en ik kreeg hem er met geen mogelijkheid uit. Uiteindelijk kwam er een vacuümpomp aan te pas en werd Sem geboren. Hij is direct bij me weggehaald door een zuster die met hem weg rende richting kinderarts. Omdat ik nog geen volledige ontsluiting had was mijn baarmoedermond gescheurd en kreeg ik een bloeding. De artsen kregen het niet gestelpt en ik raakte buiten bewustzijn. Sem is om 13.07 geboren en ik heb hem pas om 20.30 voor het eerst gezien op de NICU. Zware weken volgden. Sem had zo’n trauma gehad van de bevalling, dipte met zijn ademhaling en dronk helemaal niet goed. Viel steeds in slaap bij mij aan de borst. Alles kostte hem zoveel energie. Uiteindelijk hebben we hem met sonde mee naar huis gekregen en heeft hij nog zo’n 4 maanden een sonde gehad. Ook een jaar lang aerosol voor zijn beschadigde longen door de beademing. Sem is nu 13 en hij doet het fantastisch. Zit op het atheneum en is een heerlijke puber. Wel heeft hij helaas hele slechte ogen overgehouden aan zijn vroeggeboorte.

“Na 6 lange minuten reanimeren, kwam onze tweede zoon weer tot leven. Hij heeft 5 weken op de NICU gelegen, aan alle toeters en bellen.”

Toen Sem 3 jaar oud was, wilden mijn man en ik graag een tweede. Helaas heeft het 4 jaar geduurd voordat ik opnieuw zwanger was van een tweeling! Toen ben ik met 11 weken zwangerschap, een kindje verloren. Gelukkig had ik er nog één maar ik ben de hele zwangerschap zo ontzettend bang geweest. Als ik de 12 weken maar haal. Als mijn kindje maar blijft zitten. Als de 20 weken echo maar goed is. Als ik de 26 weken maar haal. Met 33 weken kreeg ik zwangerschapscholestase. Wat een hel die jeuk. Maar uiteindelijk ben ik zelfs 37 weken en 5 dagen zwanger geweest! Ik werd ingeleid op maandagochtend 30 mei 2011. Alles ging mis. Mijn baarmoedermond was nog niet zacht genoeg voor een ballonkatheter dus die kregen ze niet geplaatst. Ik kreeg een tampon die de boel week moest maken. Ik kreeg hele erge weeën van die tampon maar werd gewoon niet geloofd. Om 00.00 werd ik getoucheerd en had ik geen enkele ontsluiting dus ik werd plat gespoten en mijn man werd naar huis gestuurd. Om 00.45 braken mijn vliezen en was er paniek. Ik ontsloot veel te snel, vandaar de pijn die ik had.  Mijn man moest direct naar het ziekenhuis komen. Ik was helemaal stoned van de kalmeringsspuit die ik gehad had. Om 02.45 mocht ik persen maar mijn zoon was een sterrenkijker.. Alwéér. Ik kreeg hem er ook met geen mogelijkheid uit.. en de vrouwelijke gynaecoloog had niet de kracht om hem met de vacuümpomp uit mij te trekken. Een mannelijke gynaecoloog werd opgeroepen en trok de pomp van mijn zoons hoofd af, zo vast zat hij in het geboortekanaal. Na 5 kwartier, om 04.37 is onze zoon Nimm geboren met een ernstig zuurstofgebrek. Hij was helemaal grijs/blauw en werd direct bij mij weggehaald. Het was doodstil. Geen huilend kind, helemaal niets. Na 6 minuten reanimeren kwam Nimm tot leven en moest direct naar neonatologie aan de beademing en in de couveuse. Daar ging mijn droom. Dejavu, alles precies hetzelfde als met Sem. Dezelfde couveuse. Dezelfde dipjes. Puntbloedingen in zijn hersentjes, kapotte longen en gewoon stoppen met ademhalen. Ik hoor die alarmen nog steeds. Weer die zware weken van in en uit het ziekenhuis. Was het me gelukt een kind uit te dragen lag hij alsnog op de neonatologie, maar liefst 5 weken heeft hij daar gelegen. Heel lang heeft hij door zijn zuurstofgebrek niets met zijn linkerarmpje gedaan. Gelukkig is dit nu helemaal goed. Nimm is nu 7 en doet het super. Op school gaat het prima en hij is ons zonnetje in huis.

Daarna heb ik zo’n ontzettend trauma aan Nimm’s bevalling overgehouden dat ik niet meer zwanger durfde te worden. Ook omdat het allemaal niet makkelijk ging en ik zo bang was dat ik weer zo vaak teleurgesteld zou zijn als ik weer ongesteld werd. Ook op mijn werk werd mij gewoon gezegd dat ik mijn werkplek kwijt zou raken als ik weer zwanger zou worden. Na 5 jaar moest ik mijn spiraal eruit laten halen, en een nieuwe plaatsen. Mijn internist (ik heb diabetes type 1) vroeg of ik nog kinderen wilde. Ik zei dat ik er wel 10 wilde maar dat ik er niet zo goed in ben. Dat ik niet wist of ik het weer aandurfde. Hij zei toen, haal je spiraal er maar uit en denk er over na. Zo gezegd zo gedaan. Mijn spiraal eruit. Ik heb uiteindelijk tegen mijn man gezegd dat ik het niet aandurfde. Dat ik bang was voor de reactie op mijn werk en voor de teleurstellingen die ons weer te wachten stonden, en dat ik weer een spiraal ging laten plaatsen. Mijn man was erg teleurgesteld maar begreep het wel. Ik moest van de huisarts een zwangerschapstest doen voordat hij de spiraal wilde zetten. We hadden twee maal seks gehad.. nooit gedacht dat dit mogelijk was maar, ik was hartstikke zwanger. Hoe kan dit zo snel.. met 7 weken kreeg ik een enorme bloeding. Ik dacht toen meteen, daar gaan we weer.. Ik raak mijn baby kwijt. Ik heb tot 14 weken meerdere bloedingen gehad. Ook ben ik er op mijn werk uitgetrapt toen ik 14 weken zwanger was.. Gelukkig had ik binnen no time een andere werkplek waar ik nog steeds met heel veel plezier werk. Bij de 20 weken echo bleek dat ik twee placenta’s had, weer een tweelingzwangerschap dus. Maar waarschijnlijk al eentje met 7 weken verloren en waren die bloedingen dus verklaarbaar. De tweede placenta lag voor mijn baarmoedermond en was vergroeid met de andere placenta. Ik zou met 32 weken weer een uitgebreide echo krijgen om te kijken of de placenta er dan nog voor lag en dan zou ik sowieso een keizersnede krijgen. Met 32 weken bleek dat die placenta er niet meer voor lag maar de gynaecoloog ontdekte wel een schot in mijn baarmoeder. Het was gek zei hij, maar ik hoefde me er verder geen zorgen over te maken. Wel lag mijn kind weer verkeerd, weer een sterrenkijker! Hoe is dit voor een derde keer mogelijk. Ik was zo verdrietig en ik heb aangegeven dat ik niet weer een natuurlijke bevalling wilde als hij zo bleef liggen. De gynaecoloog zei dat het met een tangbevalling heel makkelijk was om een kind te draaien. Na het gesprek met de gynaecoloog kreeg ik een voorlichting en gingen we de afdeling op. Ze lieten me kraamkamer 12 zien.. de kamer waar Nimm geboren is. Toen ik daar binnenstapte was het net alsof iemand mijn keel dicht kneep. Het zweet brak me uit en ik moest zo hard huilen. Ik wist niet dat het zo’n indruk op me zou maken…

“Ik voelde mijn zoon sterven, in mij. De dokters geloofde mij niet, en nadat ik eindelijk aan de CTG hing, grepen ze direct in… net op het nippertje.”

De zuster is toen met mij aan tafel gaan zitten en heeft alles opgeschreven hoe ik me voelde. Ze beloofde me dat ze deze keer naar me zouden luisteren zodat ik een betere ervaring zou krijgen met bevallen. Ik heb me de hele zwangerschap niet een keer druk gemaakt over dat ik te vroeg zou gaan bevallen. Tot ik 33 weken en 4 dagen zwanger was. Mijn vliezen braken op 9 juli 2017… dáár gaan we weer. Longrijpers, weeënremmers, alle ellende weer van voren af aan. Op een gegeven moment bewoog mijn zoon niet meer. Hij lag roerloos in mij. Ik kon altijd super goed contact met hem maken maar hij bewoog gewoon niet meer. Ik heb tegen mijn man gezegd dat het mis was. Ik zei hij moet eruit. Hij is aan het sterven. We werden niet geloofd. We vroegen om de gynaecoloog maar er kwam een klinisch verloskundige. Ze zei zoiets van dat het wel goed zou komen en dat ze gingen proberen mij tot 39 weken proberen te rekken. Ik zei dat ik met de gynaecoloog wilde praten. Er kwam een jonge dokter binnen die zich aan ons voorstelde als dienstdoende gynaecoloog. Weer het hele verhaal uitgelegd en verteld dat ze mijn zoon op de wereld moesten helpen omdat hij aan het sterven was, en hij antwoordde met ja mevrouw elke moeder hier zegt dat ze hulp nodig heeft. We werden weer niet geloofd. Pure angst en wanhoop werd ons meester. Mijn man heeft die gast zowat de kamer uitgetrapt. Uiteindelijk kwam onder begeleiding van de beveiliging, de gynaecoloog bij ons. We waren ondertussen al een uur verder. Ze vertelde me op een hele rustige manier dat ze mijn dossiers van de vorige bevallingen ging doorlezen, en dat ik 24 uur per dag aan de CTG-scan mocht. Nadat ik 10 minuten was aangesloten op de CTG stond ze alweer aan mijn bed. Het gaat niet goed met je zoon en we gaan ingrijpen. Mooi dacht ik, dan krijg ik opwekkers. Niet dus, ik kreeg een spoedkeizersnede. Ik wist niet wat er gebeurde. Opeens renden de zusters met mij in een bed over de gang richting O.K. Ze konden niet wachten tot de ruggenprik werkte dus ik heb alles gevoeld. Door het vlies in mijn baarmoeder kon ze Lenny’s hoofd niet pakken omdat het vlies ertussen zat. Het heeft een half uur geduurd voordat hij eruit was en ik ben bijna flauwgevallen van de pijn. Ook Lenny ademde niet en werd gereanimeerd. Lenny bont en blauw, ik bont en blauw, het was een regelrechte hel. Hij moest direct naar de neonatologie. Alles weer van voren af aan. Cpep, 3 plakkers, dippen met ademen. Hoe trots je bent als je kindje normale kleertjes aan mag.. Dat er elke keer een plakker af is. Dat op een gegeven moment de monitor eraf mag. Op 11 juli 2017 is Lenny geboren. Lenny heeft 2 weken op de neonatologie gelegen.

Ik heb gefaald. Voor de derde keer heb ik gefaald. Ik had zo gehoopt dat mijn derde bevalling een mooie rustige bevalling zou zijn. Dat hij op mijn borst werd gelegd en dat hij in zo’n plastic bakje naast mijn bed zou liggen. Dat iedereen op bezoek kwam. Daar ging mijn droombevalling. Toen Lenny een half jaar was wist ik het zeker, we gaan voor een vierde. Ik moet dit verdorie toch gewoon kunnen? En ik heb zoveel leeftijdsverschil tussen mijn jongens, ik zou ook zo graag kindjes vlak op elkaar willen. Mijn man wilde het ook graag en we gingen ervoor. Wel spraken we af, duurt het langer dan 2 jaar om zwanger te worden dan stoppen we ermee. Anders hebben we wéér zoveel leeftijdsverschil ertussen. Op 26 april 2018 werd ik voor de eerste keer ongesteld na 10 maanden borstvoeding. Ik ben direct zwanger geraakt! Het was ons gelukt!! En na 6 weken begon alle ellende weer. Weer een voorliggende placenta en enorme bloedingen. Tot 16 weken heb ik gebloed. Ik ben twee keer op de SEH terecht gekomen voor een anti d spuit. Toen ik 34 weken zwanger was voelde ik me helemaal niet lekker. Toch voor de zekerheid de poli gebeld en ik moest langskomen. Ik ben dezelfde dag opgenomen met zwangerschapsvergiftiging en cholestase. Elke dag werd ik in de gaten gehouden. Na 2 weken, op 31 december 2018 kwam de gynaecoloog ’s ochtends aan mijn bed om te vertellen dat ze in gingen grijpen. Mijn bloeddruk steeg en mijn bloedsuikers daalden. Dit kan leiden tot HELLP-syndroom of het falen van mijn placenta. De baby moest eruit. Ik werd ingeleid want mijn baby lag er goed voor. Na 4 ballonkatheters kwamen de weeën eindelijk goed op gang. Na 33 uur weeën bleek helaas dat ik nog maar 4 cm ontsluiting had. Ook dipte onze zoon enorm met zijn hartslag op mijn weeën. De gynaecoloog deed een echo en onze zoon bleek terug gedraaid in sterrenkijker stand. Ja, je leest het goed, sterrenkijker nummer 4. Ik had hem er zelf nooit uitgekregen dus ik kreeg een keizersnede. Wat een enorme tegenvaller. De keizersnede viel me 100% mee. Ik was goed verdoofd en ik heb geen pijn gevoeld. Het bleek dat onze zoon een enorme knoop in zijn navelstreng had. Vandaar dat hij zo dipte. Dus maar goed ook dat we een keizersnede hadden gehad. Op 2 januari 2019 is onze vierde zoon Abel geboren na een zwangerschap van 36 weken en 2 dagen. Hij heeft een week op de neonatologie gelegen. Al met al hebben wij nu vier gezonde jongens, maar we hebben er een hoop voor moeten doorstaan.

5 reacties

  • Anna Jones 29 januari, 2019 at 07:45

    Vrouwen, moeders, zijn bijzonder sterke wezens. Jij bent de enige die beter weet wat er met je lichaam gebeurd. Wat ben jij sterk zeg!!!

  • Francis 29 januari, 2019 at 06:20

    Man wat heftig. Zo zie je maar weer: niets zo sterk als een moedergevoel!

  • Nicole Orriëns 28 januari, 2019 at 13:03

    Bevallingen zijn erg onvoorspelbaar is mijn ervaring. Wat naar dat je 4 moeizame ervaringen hebt gehad. Ik voel met je mee.

  • Henk 28 januari, 2019 at 07:14

    Heftig verhaal maar met een goede uitkomst

  • Sherry 28 januari, 2019 at 01:10

    Wat een hel hebben jullie moeten meemaken. Gelukkig hebben jullie nu 4 gezonde kinderen. In de medische wereld gaat er heel vaak wat mis.

  • Laat een reactie achter

    Welkom op A Little Bit Pregnant©

    Welkom op A Little Bit Pregnant©

    Leuk dat je een kijkje neemt op mijn website. Ik ben Kyra, 21 jaar en woonachtig in Zwolle met mijn man en hondjes. A Little Bit Pregnant© staat in het teken van onvruchtbaarheid, en zo is mijn naam ook ontstaan. Een klein beetje zwanger, door de hormonen, door de wens, door de behandelingen. Je zult dus voornamelijk blogs lezen over infertiliteit, en alles wat daarbij komt kijken. In de hoop dat er wensmoeders zijn die er moed, kracht, herkenning en steun uit kunnen halen. Daarnaast bespreek ik taboes rondom het moederschap, en deel ik zoveel mogelijk over mijn zwangerschap. Heel veel leesplezier!

    Kyra Elgersma

    Instagram

    Instagram has returned invalid data.

    Volg mij ook op Instagram

    Recent

    ×