STORY TIME | Tien jaar, 3 miskramen en een overleden kindje verder is Wendy eindelijk moeder van een eiceldonor.

22 januari, 2019

STORY TIME | Tien jaar, 3 miskramen en een overleden kindje verder is Wendy eindelijk moeder van een eiceldonor.

22 januari, 2019
Beste lezers, welkom in de rubriek STORY TIME. Deze rubriek staat in het teken van heftige verhalen, waar veelal nog een taboe op ligt. Mijn doel is, om samen met de schrijvers, dit taboe te doorbreken. Om schrijvers de kans te geven om hun verhaal te vertellen, en dat lezers er een hele hoop kracht, moed, steun en erkenning uit kunnen halen. Wees je ervan bewust dat deze verhalen erg persoonlijk, emotioneel en pijnlijk zijn. Graag dus ook al jouw respect voor de schrijver. De verhalen zullen variëren van zieke moeders of juist kinderen, IVF/ICSI-trajecten, zwanger van een donor, een kindje of partner verliezen, ongewenste kinderloosheid etc. Herken jij jezelf hier in, en wil jij ook jouw verhaal delen? Dan kan je via hier een mail naar mij sturen met een korte samenvatting van jouw verhaal.
 
 
Hier lees je het verhaal van Wendy. Zij mocht via een eiceldonatie eindelijk moeder worden, na 10 jaar behandelingen, 3 miskramen en een overleden kindje verder. Zij hebben zo onwijs veel moeten vechten, verdriet gehad en keer op keer die teleurstellingen doorstaan. Gelukkig heeft jullie verhaal, na alle tegenslagen, een mooie afloop met jullie prachtige dochter. Sari* zal nooit vergeten worden.
 
 

 
 
Wendy: Zolang ik mij al kan herinneren heb ik een kinderwens. Zie het nog staan in oude vriendenboeken: “Wat wil je later worden”: mama.  Altijd schreef ik mama. Op mijn 21e trouwde mijn beste vriendin en nog geen jaar later beviel zij van haar eerste kindje. Dat wilde ik ook, maar mijn toenmalige vriend zag dat nog lang niet zitten. Uiteindelijk maakte hij, thank God, een einde aan onze 7-jarige relatie. En maar goed ook, want ik werd verliefd op mijn huidige vriend in mei 2008. Toen ik hem leerde kennen wist ik dat hij 2 dochters had, toen 1 en 4 jaar oud. Twee vragen had ik voor hem: “Wil jij trouwen?” en “Wil je nog kinderen?”. Die eerste vraag was een nee, maar een kind zag hij nog wel zitten. Goed genoeg voor mij, kinderen waren en zijn het belangrijkste voor mij. Zo gingen we in februari 2009 samenwonen en in augustus dat zelfde jaar stopte ik met de pil en een paar maanden later nog steeds niet zwanger. Begin 2010 ben ik toch maar eens langs de gynaecoloog geweest. Hij deed enkele onderzoeken maar er kwam niks uit, alles was goed. Een jaar later startten we met IUI (inseminatie). Na 7 pogingen te hebben gedaan, nog geen resultaat. Ondertussen ben ik ook een paar keer geopereerd, cystes en endometriose. Hopende dat we snel zwanger zouden zijn, startten we eind 2012 met ICSI. De eerste ronde had ik bijna geen follikels, dus bliezen we deze af.  In maart 2013 volgde een nieuwe poging met een lichte positieve test. Maar bij de tweede bloedafname was er niks meer te zien. Geen positief nieuws. En daarna volgde nog vele andere teleurstellingen.. Keer op keer had ik maar een paar eicellen waarvan maar één embryo overbleef, die er nooit echt goed uitzag. Bij de vierde terugplaatsing in UZ Gent, vroeg ik zelf al naar ECD, eiceldonatie. “Dat is misschien de beste oplossing voor u” kreeg ik als antwoord. Ik moest maar eens nodig praten met mijn gynaecoloog.
 
 
Ook de vierde terugplaatsing draaide uit op een negatieve test. We hadden nog twee rondes over, dus wij op naar de gynaecoloog om eiceldonatie te bespreken. Mijn gynaecoloog stuurde me in april 2015 door naar UZ Brussel. Daar moesten we op gesprek en bij een psychologe. Zo gezegd, zo gedaan. We stonden vrij snel al op de wachtlijst en in februari 2016 kreeg ik een telefoontje van het ziekenhuis dat het aan ons was, of we nog interesse hadden. Ja natuurlijk! We kregen 6 eicellen van de eicelbank in Brussel, die werden bevrucht met de zaadcellen van mijn vriend. Begin maart 2016 kreeg ik terugplaatsing numer vijf, via ecd en midden maart had ik eindelijk mijn positieve test! Ons geluk kon niet op maar bleek helaas van korte duur. Ik kreeg een bloeding. Ik had een bloedklonter in de baarmoeder, de kansen waren 50/50, dus of sleurde de bloedklonter het vruchtje mee, of het bleef in mijn baarmoeder, verder groeien. Toen ik 7.5 weken zwanger was, gingen we met een redelijk gerust hart naar de gynaecoloog op controle. Ik zie het nog zo voor mij. De gynaecoloog die net iets te lang stil was. Hij zei dat ik best op controle zou gaan, diezelfde avond nog, naar een collega van hem met ‘beter materiaal’. Ik kon direct bij die andere gynaecoloog terecht. Jammer genoeg met slecht nieuws. Het was een missed abortion, m.a.w. het hartje was gestopt met kloppen. ’s Avonds moest ik pillen slikken om de miskraam op te wekken. Dat ik die pillen moest nemen om mijn baby ‘eruit’ te krijgen, vond ik echt harteloos. Ik hoopte steeds dat hij/zij nog zou leven en dat het een misverstand was. Maar ik wist het wel, het was voorbij. Een hele nacht helse pijn gehad, veel bloed verloren en ’s nachts voelde ik mijn baby uit mij glijden… Mijn nieuwe toekomst weg. Mijn kindje weg. Mijn baby… Dat was zo hard voor mij. Ik denk zelfs meer voor mij dan voor mijn vriend of familie. Ik had nu eindelijk wat ik altijd wilde, waar ik voor gevochten heb en na 7 weken zwangerschap werd het mij al afgenomen. Ik was er kapot van. Na een paar maanden wilden we het toch weer proberen. Helaas met twee negatieve terugplaatsingen. In september 2016 kregen mijn vriend en ik weer wat onderzoeken. De meeste onderzoeken waren normaal, er kwam wel uit dat ik een bloedstollingsprobleem heb, dat mijn bloed te snel stolt. Daar was er gelukkig een oplossing voor. Ik moest dan net voor de terugplaatsing bloedverdunners spuiten tot 12 weken in de zwangerschap.
 
 

“De vruchtzak inclusief beentje van de baby hing al uit de baarmoeder. De baby had geen enkele overlevingskans”

 
 
Onze drie embryo’s waren op van ICSI 5. Onze gynaecoloog had ook zelf een paar vrouwen die doneerde bij hem. Het ging vlugger, maar het was wel duurder. We hebben er niet lang over hoeven nadenken. We doen het gewoon! In december 2016 kreeg ik het nieuws dat er van de 14 eicellen, 11 bevrucht waren en dat we half december al een afspraak hadden voor nieuwe terugplaatsing, nummer 8. Op eerste kerstdag testte ik met een urinetest positief! Ik kon mijn geluk niet op! Het was gelukt! Mijn vriend was er wel iets voorzichtiger in, ik werd met mijn voeten op de grond gezet. Maar dat was nergens voor nodig, de gevreesde 12 weken waren eindelijk voorbij, alles zag er goed uit, ik kon gaan genieten! Tot ik 20,5 weken zwanger was. Ik zat bij mijn moeder thuis en kreeg helse pijn in mijn rechterbeen. Toen ik thuis kwam, vertelde ik dit aan mijn vriend. Hij vond dat we toch best eens langs het ziekenhuis moesten om het te laten checken. Ik kreeg een kamertje, mocht daar wachten, maar de pijn werd erger. Het gevoel dat ik naar het toilet moest. Ze dachten dat ik verstopt zat, maar ik had dus om de 5 minuten pijn. Twee uur heb ik daar gelegen, krom van de pijn. En zij bleven maar zeggen dat ik verstopt zat. Ik kreeg uiteindelijk een pijnstiller. Na twee uur kon ik eindelijk bij de gynaecoloog terecht. Zij zag dat ik 3 cm ontsluiting had. Zoals mijn vriend al dacht, had ik weeën. Ik moest onmiddellijk plat gaan liggen en kreeg een weeënremmer. Mijn eigen gynaecoloog kwam de volgende dag kijken hoe het met mij ging. Hij maakte een echo en daarop zagen we dat de vruchtzak een deel uit de baarmoeder hing. Ik kon nog naar AZ St. Jan in Brugge om een nood-cerclage te laten doen, het dichtnaaien van de baarmoederhals. Hij zei er wel bij dat er weinig kans was. Wij wilden dat natuurlijk direct doen, we wilden alles proberen om ons kindje bij ons te houden. Ik werd toen meteen naar Brugge gebracht met de ambulance.
 
 
Eenmaal daar aangekomen, moest ik nog maar eens twee uur wachten op de gynaecoloog. Die maakte een echo en ze zag dat één van de beentjes uit dat deel van de vruchtzak, die uit de baarmoeder hing, zat. Mijn hart brak in duizend stukjes want ze zei dat ze dan geen cerclage kunnen doen. Nu was het alleen afwachten. De weeënremmers zijn stopgezet. Zaterdagavond kreeg ik weer weeën. Die kwamen af en aan. Tegen de avond waren ze weer afgenomen. De gynaecoloog deed een inwendig onderzoek en ik bleek volledige ontsluiting te hebben…dus was het tijd om naar de verloskamer te gaan. Ik vroeg direct om een ruggenprik, ik wilde geen pijn hebben van een bevalling van een kind dat niet levensvatbaar was. Zondag 23/04/2017 om 09.55  werd Sari* geboren, op 21 weken zwangerschap. 25 cm en 360 gram. Zo klein maar zo perfect. We hebben haar nog bij ons mogen houden, de vzw Boven De Wolken is gekomen om ons meisje te fotograferen. De maandag daarop moest ik naar huis. Zonder Sari. Zonder kindje in mijn buik of in mijn armen. Ik heb ver aan de grond gezeten, heel ver. We kregen gelukkig veel steun van familie en vrienden, collega’s die een berichtje stuurden. Het heeft mij getekend voor de rest van mijn leven.
 
 

“Niemand feliciteerde me meer, ik denk dat ze niet meer durfde. We zijn uiteindelijk drie kindjes verloren”

 
 
Ik was Sari wel verloren, en ik moest eerst door die zwarte periode, maar algauw wilde ik weer zwanger worden. Van onze gynaecoloog moest ik minimaal 6 maanden wachten, maar dat duurde mij te lang en begin augustus kreeg ik terugplaatsing nummer 9. Wonder bij wonder zwanger maar helaas, na 5 weken wéér een miskraam. Toch kreeg ik weer de moed om het opnieuw te ‘proberen’. We hadden nog twee embyro’s over. In december 2017 gingen we opnieuw naar UZ Brussel. één embryo had de ontdooiing niet overleefd, dus dit was onze allerlaatste kans om zwanger te worden. De 6e ICSI ronde, allerlaatste embryo, terugplaatsing 10. Daarna stopte het voor ons. 12/12/17 kreeg ik onze 10e terugplaatsing. 24/12/17 een positieve test. Blij, ja, enthousiast, nee. Voorzichtig. Ik kreeg zelfs bijna geen ‘proficiat’ meer. Mensen durfden waarschijnlijk niet meer. Van mijn schoonouders kreeg ik de reactie: ‘we zullen wel zien’. Ik voelde mij daar niet goed bij, maar begreep het wel. De vierde keer dat ik zwanger was. Hopelijk geen teleurstellingen meer. 2 januari 2018 kreeg ik opnieuw een bloeding. Ik begon direct te huilen, ik dacht dat het weer voorbij was voor het nog begonnen was. Ik kreeg meteen een echo, waarop nog weinig te zien was omdat ik maar 5 weken ver was. Ze namen bloed af, en twee dagen later weer. De hCG waarden steeg mooi en alles zag er goed uit. Tijdens deze zwangerschap kreeg ik om de twee weken een controle. Ik werd continu getest op infecties, kreeg iedere keer inwendige echo’s en op 11 weken een cerclage. Toen ik 21 weken zwanger was, werd ik zo bang. Dit was rond het termijn dat we Sari verloren. Ik ben zo bang geweest, tot zeker de 24 weken. Tot ze levensvatbaar was. Toen begon ik meer te genieten van het zwanger zijn, al bleef ik nog bang. Op 39 weken werd ik ingeleid door een dreigende te hoge bloeddruk en 24 augustus 2018 om 18.21 werd Leia eindelijk geboren. 51,5cm groot en ze woog 3660 gram. Hier was ze dan. Exact 10 jaar na het stoppen van de pil.  Ons wonderkindje.
 
 
Het was een hele lange weg die we moesten afleggen. Ik vind de woorden ‘het was het waard’ zo raar om te zeggen, want we zijn uiteindelijk 3 kindjes verloren. 10 jaar is lang. Maar ik zou het wel opnieuw doen. Om te ervaren wat ik nu ervaar, als moeder. Zoveel liefde voor onze dochter, al is ze biologisch niet van mij, ze voelt wel als de mijne. In het begin was het wel onwennig. Er zijn mensen die het weten dat ze een donorkindje is, mensen die het wisten en het vergeten zijn, mensen die het niet weten. Ik krijg regelmatig te horen dat ze op mij lijkt. Nu kan ik dat beter aanvaarden dan in het begin. Leia is inmiddels bijna 5 maanden. Ongelooflijk dat die tijd zo snel voorbij gaat. Ik geniet van elke seconde met haar en heb nooit de moed verloren.
 
Wendy, trotse mama van Sari* en Leia.

Helaas nog geen reacties. We vinden je erg lief als je de eerste bent!

Laat een reactie achter

Welkom op A Little Bit Pregnant©

Welkom op A Little Bit Pregnant©

Leuk dat je een kijkje neemt op mijn website. Ik ben Kyra, 21 jaar en woonachtig in Zwolle met mijn man en hondjes. A Little Bit Pregnant© staat in het teken van onvruchtbaarheid, en zo is mijn naam ook ontstaan. Een klein beetje zwanger, door de hormonen, door de wens, door de behandelingen. Je zult dus voornamelijk blogs lezen over infertiliteit, en alles wat daarbij komt kijken. In de hoop dat er wensmoeders zijn die er moed, kracht, herkenning en steun uit kunnen halen. Daarnaast bespreek ik taboes rondom het moederschap, en deel ik zoveel mogelijk over mijn zwangerschap. Heel veel leesplezier!

Kyra Elgersma

Instagram

Instagram has returned invalid data.

Volg mij ook op Instagram

Recent

×